Mama, ben jij weleens bang?

.... De vraag die mijn oudste gisteren stelde... Hij is nu 5.5 jaar, en is zoals elke kleuter weleens bang, bang voor dingen, waarvan wij zeggen dat ze er niet zijn, zodat ze weer verder kunnen slapen, als papa of ik de grote monsters hebben weggejaagd, of de spoken uit de kast. Gistermiddag aan de keukentafel, stelde hij de vraag dan ook maar mij. Mama, ben jij wel eens bang? 


Ach schat, je moest eens weten, mama heeft tijden gehad, dat angst mijn leven compleet beheerste, dat ik niet eens meer de straat opdurfde. Maar goed, dat vertel je natuurlijk niet. Want ik ben hun stabiele factor, net als hun vader. En onze middelste, van net 4 jaar, is al zo gevoelig, en als ik al wat onrustig over kom, is het met hem helemaal mis. 


Ik heb maar geantwoord dat ik soms best wel bang ben, maar dat is meer in de zin, dat ik bang ben voor simpele dingen, als spinnen, slangen etc. Heb er verder geen verhaal aangegeven. Maar het zette me wel tot denken. 


Het gaf ineens een gevoel, dat mijn angsten die ik toen had, nog deels op de achtergrond blijven sluimeren. Ik ben en blijf bang voor kritiek van anderen, of wat een ander van mij vind. Ook al doe ik vaak alsof mij dat niets uitmaakt. Het vreet soms wel degelijk aan mij. Ik heb er therapie voor gehad, en dat heeft zeker goed zijn vruchten afgeworpen, en met sommige dingen, moet ik toch echt even er door heen, wat daarna alweer voelt als een trots, dat ik het toch maar even heb gedaan.


Maar momenteel heb ik wel weer een angst ontwikkeld. Een angst, die ik moeilijk uitleggen kan. En een keuze die ik moet maken die mij ergens blij maakt, maar ook intens verdrietig, en toch weer de angst wat anderen daar van gaan vinden. Ik kan er ook met niemand over sparren, voor mijn gevoel dan.


Ik heb sinds maart na mijn verlof van de jongste, een nieuwe baan. Dichterbij huis, minder uurtjes, en dacht het zo wel vol te kunnen houden. Manlief werkt fulltime, heeft daarnaast een eigen bedrijf, die sinds kort enorme sprongen, maar ook drukte maakt. Waardoor ik bijna in een spagaat moet liggen, nu ook de oudste op zwemles zit, en de middelste naar de fysio gaat voor hypermobiliteit, en de jongste nog zo zijn afspraakjes heeft bij het CB, om alles rond te breien. Want ja ik werk maar 12 uur p/w, dus moet het wel lukken.


Helaas door toch de onregelmatigheid, en niet helemaal een vast basisrooster, blijf ik alle eindjes aan elkaar knopen. Het werkt wel, maar het geeft zoveel stress, dat ik door de bomen het bos niet meer zie, en mezelf weer langzaamaan voel afglijden. VRESELIJK dat gevoel weer dat het je keel dicht knijpt. Ik pieker veel, slaap slecht, eet slecht, en heb nergens meer zin in. En daarnaast voel ik mij een flinke mopperkont tegen mijn lieve kindjes. Kan weinig hebben.


Manlief heeft dit ook in de gaten, en begrijpt alles, en heeft mij voorgesteld, om toch maar mijn ontslag in te dienen, en voor dan een tijd thuisblijfmoeder te gaan worden. Maar ook dat gaat tegen mijn verstand in, terwijl mijn hart zegt, doe het nu maar gewoon voor je rust, voor je kinderen en man. Maar ik werk er net eigenlijk... En daar komen mijn angsten, wat vinden anderen hiervan? Terwijl ik eigenlijk mij om mezelf druk zou moeten maken. Ik weet totaal niet hoe dit aan te pakken, voel me echt falen, waarom kan een ander het wel, en ik niet? 


A fijn, ik laat het maar even van mij afglijden... En wie weet dat ik vanavond in alle rust tot mezelf alles op een rij kan krijgen.... 

618 x gelezen, 0

reacties (6)


  • china-dad

    Advies is simpel, luister naar je hart (en.je man).

    Niemand heeft iets aan je als je moe en gestresst bent (vicieuze cirkel).

    Stap 2 is.dan dat je in.relatieve rust kunt leren om je minder van.anderen.aan.te trekken.

    Over angst: er is een boekje over Pol.de Muis die heel bang is en.daarmee om probeert te gaan. De moraal van dat verhaal: bang zijn.is heel gewoon, en.als je dat beseft ben.je meteen veel minder bang.

  • Wonderful-life

    Ik zou het geweldig vinden om niet te hoeven werken en alle dagen bij mijn kinderen te kunnen zijn... 😉.

    Die waar jij je goed bij voelt en waar jullie gezin goed op draait. Als dat is een baan met vaste uren, zoek ernaar en als dat is dat je stopt met werken en dat financieel kan, kies daar voor. Het hebben van een gelukkige moeder met hanteerbare angsten is het mooiste cadeau wat je je kinderen mee kunt geven... en anderen... eerlijk... hun mening doet er niet toe...

  • Mama-van-meisje

    Wat naar dat je jezelf zo voelt. Ik lees uit je bericht eigenlijk dat je diep van binnen je keus al gemaakt hebt. Hoe moeilijk ook.... alleen jij weet wat er in je hart zit. Wat er zit is altijd goed meid. Tuurlijk krijg je in t leven altijd te maken met oordelen. Maar jij mag er zijn zoals je bent. Met je eigen gevoel, wensen en doelen. Je bent een goed mens.

  • Kimber89

    Jeetje wat vervelend. Is het niet mogelijk op je werk dat je vadte tijden krijgt? Misschien kun je uitleggen dat het best druk is zo. En dat je er aan onderdoor gaat als dit zo blijft. Ik denk dat daar al veel rust in zit. En ik snap dat je niet weg wil bij je werk, maar jij bent belangrijker dan je werk. Jij moet je goed voelen. En als je zo door gaat ga je je alleen maar rotter voelen. Misschien is stoppen voor nu wel de juiste keuze. Sterkte!

  • Moedervanmooieknullen

    Wat een lieve meedenkende reactie. Helaas met mijn weinig uren, kan een vast rooster niet. Ze zetten mij het liefst in op dagen dat het nodig is. Zo heb ik voor 2 weken terug weer 24 uur gewerkt ivm vakantie en dan ben ik weer een hele tijd vrij maar voel me echt spaak lopen soms. Ik denk ook echt dat ik momenteel kies voor thuis zijn en mijn verstand moet negeren. Maar ik ben zo bang wat anderen er van vinden, mijn nu nog collega's.. Ze zijn zo lief en meegaand. Doet echt pijn.. bah

  • Kimber89

    Maar jou gestel gaat voor. Zeker ten opzichte van gedachte van anderen! Kun je geen ander werk zoeken met vaste tijden? Ik weet niet wat voor werk je doet. Maar ik werk deels als huishoudelijke hulp en dit zijn gewoon vaste tijden.