Vriendinnen (deel2)

Voor wat achtergrond info mijn vorige blog lezen.


Een week geleden stond mijn vriendin (tevens buurvrouw) in tranen voor de deur. Haar zoon wilde met mijn zoon spelen en ze wist niet wat ze tegen hem moest zeggen. Ik heb geantwoord dat hij altijd hier mag spelen en dat dat nooit ter discussie stond. Ik heb haar meteen uitgenodigd voor een kopje koffie, eerst wilde ze niet maar na een paar keer vriendelijk aandringen ging ze overstag.


Ik vroeg haar op de man af wat er nou aan de hand was, er kwamen wat vage antwoorden uit als " het ligt niet aan jou maar aan mij", "het is nu eenmaal mijn karakter". Het kwam een beetje op neer dat ze moeite had met praten over haar emoties en dat dit deel was van haar en dat dit niet zou veranderen. Ik heb aangegeven dat ik altijd voor haar klaar wil staan ,maar dat ze echt moet leren beter te communiceren. Los daarvan heb ik duidelijk gemaakt dat ze niet haar frustraties op mij kan uithalen en mij vervolgens negeren - dat bij en volgende keer ik niet zo vergevingsgezind zal zijn. Helaas heeft ze geen enkel keer verantwoordelijkheid genomen voor haar gedrag of haar excuses aangeboden - dat vind ik toch echt een gemiste kans.


We zijn weer op speaking terms maar onze vriendschap is behoorlijk afgekoeld, ik ben een beetje mijn vertrouwen in haar kwijt geraakt - zeker omdat het overkomt alsof ze nergens spijt van heeft en de hele tijd haar gedrag goed probeert te praten. Op de een of andere manier probeert ze de verantwoordelijkheid van wat er gebeurd is bij mij of anderen neer te leggen. Ik laat haar nu maar initiatief nemen. Ik ben wel heel erg benieuwd, ze gaat dus vrijdag met vakantie en iemand moet op haar huis letten, heeft ze dit nu gedaan omdat ze iemand nodig heeft om op haar huis te passen? Ik baal van mezelf dat ik nu zo over haar denk, dat ik nu overal iets achter zoekt, zo wil ik niet zijn.  Ik ga het meemaken..... Het zal echt nooit meer zijn zoals het was maar we kunnen wel normaal met elkaar omgaan - dat is voor mij genoeg.

687 x gelezen, 2

reacties (0)


  • Nog-even!

    Knap dat jij je zo vriendelijk hebt opgesteld! Ik denk dat 'sorry zeggen' ook niet in haar karakter zit... Maar fijn dat jij wél flexibel bent! Een vriendschap kun je met zoiemand niet volhouden, maar wel prettig dat jij de vrede bewaart, voor zover dat van jou afhangt

  • MoedervanPinda

    Ik zal heel eerlijk zijn, als ze niet naast me woonde had ik denk ik geen contact meer met haar - het hoeft voor mij niet meer. Ik wil echt geen ruzie met mijn buren hebben. En het was vast niet makkelijk voor haar om hier aan te bellen dus ik probeer maar het positieve daarvan in te zien.