De zwangerschap van Zana

17 juni 2020; het eerste vage streepje op een zwangerschapstest. Zoals altijd test ik natuurlijk weer veel te vroeg maar het nieuwsgierig aagje in mij overwint het altijd.


23 juni 2020; Ja hoor, daar zijn ze. Op 3 verschillende testen 2 mooie streepjes! Wat een geluk weer, wederom de eerste rond zwanger! En dit keer van ons vierde kindje.
Wat een rijkdom he? Een groot gezin.. Ik had je uitgelachen vroeger als je had gezegd dat ik later 4 kinderen wilde. Voordat we zwanger waren van de eerste riepen we nog dat we geen kinderen wilde. Na de eerste kwam dan toch de tweede, want ja alleen vonden we ook maar alleen.
En toen was de eerste 3 jaar en begon het weer te kriebelen bij mij, Johan was niet meteen overtuigd maar uiteindelijk zijn we er toch voor gegaan.


En wat een rijkdom hebben we, 2 meiden en 1 jongen. Twee meisjes die leven voor hun papa, die grote sterke man die alles kan. En dan hebben we Jaxon, die leeft voor zijn mama. Heerlijk, wat genieten we.
Ik heb de luxe dat ik thuis mag zijn met onze kindjes, lekker ouderwets, Johan zorgt voor het inkomen, ik voor de rest.


Maar goed, ik dwaal af. Positieve test! Nummer 4 is in de maak.


Rond 6 weken krijg ik een bloeding en vanwege meerdere miskramen vind ik het toch spannend. Ik bel de verloskunidige en mag gelukkig die dag al langskomen voor een echo. En daar zag ik een prachtig garnaaltje met een kloppend hartje <3
Mijn geluk kan niet op! Dit is ook de eerste zwangerschap waar ik me goed bij voel.


En daarmee wordt het eerste zaadje geplant in mijn hoofd dat er niets niet oke is. Want hoe kan ik toch 3 zwangerschappen hebben gehad waarbij ik echt moest afzien, en bij deze fiets ik er zo doorheen? Het kan niet anders dan dat er iets mis is.
Rond 9 weken wil Johan tegen de kindjes vertellen dat ik zwanger ben maar ik ben erg terughoudend. Wat ook vreemd is aangezien ik bij de rest al met 6 weken van de daken schreeuwde dat ik zwanger was. Iets in mij zegt dat we het niet moeten vertellen, want stel dat het mis gaat?!
Maar de meiden zien mijn groeiende buik en hebben al paar keer gevraagd of er een baby in mama's buik zit dus we besluiten eindelijk toch om het te vertellen. 


De termijnecho.. Ik ga hier naartoe met de gedachten dat ze nu wel zullen vertellen dat het hartje is gestopt met kloppen. Ik was er heilig van overtuigd dat dit kindje het niet ging redden. 
Totaal verbaasd zie ik een mini mensje, en alles ziet er prachtig uit. Ik bespreek met de verloskundige mijn onderbuikgevoel, zij wijdt het aan mijn miskramen en dat ik wellicht hierdoor onzeker ben.
Ik probeer me daarbij neer te leggen maar het gevoel verdwijnt maar niet.


15 weken, tijd voor de geslachtsbepaling. En hoe leuk, de meiden mogen mee! Jaxon blijft thuis bij mijn ouders. De dagen hiervoor heb ik nog contact gehad met de verloskundige of ik niet eerst langs mocht komen om te checken of het hartje nog wel klopte want stel nou toch dat we tijdens de geslachtsbepaling zouden zien dat het kindje was overleden. 
Helaas konden we geen afspraak gepland krijgen die zowel hun als mij schikte dus met lood in mijn schoenen gingen we naar de echo toe. 
Ook hier weer was ik totaal verbaasd dat het kindje leefde. Alles in mij riep dat dit kindje nooit bij ons zou opgroeien.


Later die week bespreek ik dit met Johan. Dat ik me er zo rot om voel dat ik dit gevoel niet kwijt raak. Ik voel me schuldig naar het kindje toe omdat ik niet genoeg aan het genieten ben. Ook Johan wijdt mijn onzekerheid aan de miskramen. Wat ik eigenlijk vreemd vondt op dat moment omdat ik altijd erg nuchter ben geweest over de miskramen en daar ook niet echt verdriet om heb gehad. Ik zie mezelf nog op de bank zitten en letterlijk tegen Johan zeggen "maar schat, ik heb echt het gevoel dat dit kindje niet opgroeit bij ons. Voor mijn gevoel stopt de zwangerschap na 20 weken"...


Met 19 weken hebben we de 20 weken echo. Alles ziet er goed uit, ons meisje is wel erg klein (zeker in verhouding met de andere 3) maar goed elke zwangerschap is anders. Ik merk op dat de echoscopiste erg veel bij de hersens blijft kijken en vraag of er iets mis is. Ze geeft aan dat het haar niet helemaal duidelijk is of de hersens wel goed zijn.
Mijn reactie "Ha! Zie je nou wel! Er is iets". Dat was mijn bevestiging. Er is iets, gelukkig niks ernstigs maar mijn onderbuikgevoel heeft het de heel tijd goed gehad.
Omdat ons meisje ook erg klein is en i.c.m. de twijfels aan de hersens worden we toch voor de zekerheid doorgestuurd naar het Radboud voor een uitgebreide echo. We kunnen daar gelukkig de dag erna al terecht.


Met lood in onze schoenen gaan we die woensdag naar het Radboud. Helaas een erg bekend ziekenhuis voor ons ivm de operaties van Viënn maar dat is een ander verhaal.
Zana wordt weer van top tot teen nagekeken en de echoscopiste geeft aan dat ze inderdaad erg klein is, dat de hersens er wel goed uit zien maar dat ze wel vrij veel hersenvocht heeft. Het zit gelukkig nog binnen de marge maar de gynaecoloog wil ons de week erop toch terug zien om te kijken of het hersenvocht minder is geworden, zo niet dan moeten we wellicht een vruchtwaterpunctie krijgen.


Ruim een week in ontzettende spanning gezeten, maar eindelijk is het weer vrijdag en mogen we terug naar het Radboud. Zana wordt wederom van top tot teen nagekeken en wat krijgen we een goed nieuws!! Het hersenvocht is flink gezakt, ze is nog wel erg klein dus ik krijg om de week extra echo's om haar groei in de gaten te houden maar we hoeven niet terug naar het Radboud!


De dagen erna is iedereen om me heen ontzettend blij en opgelucht. Behalve ik. Want waarom gaat dat onderbuikgevoel nou niet weg!? Het is toch goed met haar, waarom maak ik me zo'n zorgen...


5 november heb ik de eerste groei echo bij het Prenataal screeningscentrum in Beugen. Een ontzettend lieve echoscopiste die zelf ook nog eens werkzaam is in het Radboud neemt alle tijd voor me. 
Zana lijkt zelfs flink gegroeid de afgelopen weken dus al met al een goede echo. Maar toch heeft ze haar twijfels over de navelstreng. Deze lijkt heel vaak gedraaid, wat op zich geen probleem is maar het zit haar niet lekker.
Ik vraag nog aan haar of dit de reden kan zijn dat Zana zo klein is, krijgt ze wel genoeg voedingsstoffen?
Ze geeft aan dat ze gaat overleggen met haar collega's in Nijmegen of ik toch niet terug moet voor een echo daar. Later die avond belde ze mij, ze verteld dat de gynaecoloog geen reden ziet om mij in het Radboud te zien omdat het niet zorgwekkend is en omdat Zana gegroeid is.


Ik probeer met hierbij neer te leggen en wacht de volgende echo maar weer af. Die echo is nooit gekomen, 5 dagen na de eerste groei echo is ons meisje overleden...


 


 

1785 x gelezen, 10

reacties (19)


  • Maria87

    Oh wat een nare wending en wat was je gevoel sterk hierin. Ik wens je heel veel sterkte toe het hele verhaal door hoopte ik op een goede afloop voor jullie 😘🙏🏼

  • My-two-Pride-and-Joys

    Moeder gevoel is zo sterk, maar juist daarom soms zo beangstigend omdat dat gevoel vaak juist is en dus vaak ook bange vermoedens dus kloppen.. heftig hoor!

  • DWB

    Jeetje, met tranen in de ogen jou verhaal gelezen. Wat ben jij een dappere sterke mama! Ik wens jou (jullie) zoveel liefde toe! 💖

  • Si78

    Wat kan een moedergevoel dan sterk zijn en je wil dit helemaal niet voelen, je wil genieten! Maar ik denk dat heel veel mama's het met je eens zijn en dit hebben meegemaakt voor de miskraam of het overlijden van je kind... Ik ook....

    Ik wens jou en je prachtige gezin enorm veel sterkte en liefde toe!

  • Marisje2010

  • Pantertje

    Ik vind het echt zo knap dat je jouw hele verhaal zo kunt op schrijven en durft en wilt delen met iedereen. Heel veel vrouwen kunnen hier kracht uit halen en hopelijk geeft het jou een stukje afsluiting. Je bent een powervrouw en hopelijk krijg je snel te horen wat er met Zana was, dan kun je jouw onderbuikgevoel hopelijk ook beter plaatsen. Sterkte

  • Melissa2306

    Bedankt voor al jouw blogs om die met ons te delen. Heel veel sterkte. Je bent enorm sterk. ❤

  • Moedervanprinses

    Sterke mama!

  • ilsje85

    En wederom staan de tranen in mijn ogen...

  • Moedereend

    Knuffel voor jou dan!

  • ilsje85

    Wat ben jij een lieverd. Als er íemand een knuffel verdient, dan ben jij het wel

  • ilsje85

    Wat ben jij een lieverd. Als er íemand een knuffel verdient, dan ben jij het wel

  • Myrtheflower

    Ik vind het zo dapper en sterk van je dat je jouw hele verhaal opschrijft! Bijzonder dat je ons wilt betrekken hierbij. Je bent een sterke vrouw, en een lieve moeder.

  • Moedereend

    Dankjewel voor je lieve woorden 💕

  • Mamavan.liv

    ❤️

  • Moedereend

    😘

  • Bali

    Verschrikkelijk meid! Ik wens je heel veel kracht en sterkte toe!

  • Moedereend

    Dankjewel ❤️

    Ik hoop dat voor jullie ooit je wens nog in vervulling mag gaan