Ligt het aan mij..?

Zo zit je op een roze wolk waar je niet meer vanaf wilt..
En zo lijkt alles in te storten, na het verliezen van iets prachtigs.

Iedereen om ons heen lijkt babys te krijgen.
Vrouwen die het hardste riepen, dat kinderen stom zijn..
Mannen die vinden dat kinderen tijdverspilling zijn..

En wij.. die niets liever willen dan jou terug in ons leven..
Vriendinnen die klagen over hun newborn, wetende wat wij doormaken.

Is het dan egoistisch om te zeggen..
ligt het aan mij? Dat ik het niet meer kan verdragen?
Ligt het aan mij? Dat ik moe wordt van al dat ondankbare gedoe?
Ligt het aan mij? Dat ik nergens anders aan kan denken?

Aan mezelf ga twijfelen...
is het gek? Ligt het aan mij? Of hebben meer vrouwen hier last van?

Het niet kunnne vedragen van huilende babys..
Zwangere vrouwen zien en een brok in je keel krijgen?

2065 x gelezen, 5

reacties (35)


  • Peepah

    Voor hun is jou pijn waarschijnlijk onzichtbaar. Iets wat een ander niet ziet, wordt snel vergeten. Een gebroken arm of been zie je. Logisch dat je het moeilijk hebt. Mijn kindje zal bijna zijn tweede verjaardag vieren. Als ik een kindje van 2 zie voel ik nog steeds een brok in mijn keel, zeker als ik zie wat voor goede grote broer mijn oudste is. We hebben alsnog een cadeautje gekregen, maar het zal mij op een of andere manier altijd blijven raken. Het was toch een deel van mij.

  • Missymiss

    Ik denk dat je daar een heel goed punt hebt, zo heb ik dat nooit bekeken. Het is natuurlijk niet zichtbaar van buiten voor anderen, betekend niet dat het er niet is!

    Dat gevoel heb ik nu inderdaad ook heel erg. Bij echo’s en kindjes van een jaartje. Ik denk dat het iets is dat altijd op de achtergrond bij je blijft.. sommige dagen meer dan andere? 💕💕heel veel sterkte in de moeilijke dagen. En wat fijn dat je nog een cadeautje hebt gehad, doet me goed om te horen🥰🥰

  • Peepah

    Naast dat ik in deze periode afscheid heb moeten nemen. Heb ik er veel van geleerd. Liever had ik het niet mee gemaakt, maar ik heb nu wel meer begrip voor situaties. Het is een harde les voor mij geweest. De ene dag raakt het mij meer dan andere dagen. Als het mij teveel wordt zeg ik dat eerlijk, huilen mag en zeggen wat je denkt ook. Ik zou willen dat mijn babytje zou huilen, ik zou hem willen troosten en midden in de nacht aan zijn bedje willen staan, zijn haartjes ruiken, kleertjes wassen, hapjes van het plafond schrapen, zijn spuug uit mijn haren willen wassen. Ik praat er niet met iedereen over, emotionele pijn kun je niet over oordelen en vergelijken. Ik denk dat het daarom ook een taboe sfeer is, het is afhankelijk per persoon hoe hij/zij het ervaart en uit angst voor de reacties praat je er niet over. Sorry voor mijn warrige reactie.

  • tweede83

    ik begrijp heel goed hoe jij je voelt. Ook al heb ik dan wel 2 gezonde kinderen, ik mag schijnbaar niet verdrietig zijn of het gemis hebben van 2 andere kindjes, die er net zo goed hadden kunnen zijn. Ik heb dat ook wel eens als ik een moeder zie van 3 of 4 kinderen, die dan moppert of klaagt. Dan steekt het ergens in mijn hart, doet het pijn. Misschien ook wel gemengd met jaloezie. Ik ben dan een moeder die snel zwanger kon worden, maar dus geen garantie dat het ook goed gaat. Zoals jij het omschreven hebt, zo voel ik dat ook, ondanks dat ik 2 hele mooie kinderen heb. Mijn jongste is 1 van een tweeling, het andere kindje is in mijn buik overleden. Krijg ook wel eens de opmerking van, nou gelukkig heb je je dochter, heb je toch nog iets! en ze is gezond, wat wil je nog meer...

    En dan de moeders die lopen klagen. Ik kan er soms wel tegen en soms ook niet. Het hoort ook bij het leven, dat eeuwige geklaag. Is het niet over het weer, dan is het wel over iets anders. Ik wil er alleen geen rotgevoel aan over houden. Daarom plaats ik een opmerking terug, zodat diegene er hopelijk ook over gaat nadenken en het een volgende keer niet zo snel zal zeggen. Dat is mijn manier geworden en voor mij werkt dit best goed.

    Ik hoop dat het geluk voor jullie opnieuw mag komen in de toekomst. Dat zou zo ontzettend mooi zijn! Het zal nooit alle verdriet en pijn wat je ook kent helemaal weg nemen, dat voelt dan voor mij zo, maar aan de andere kant kan ik wel genieten van de dingen die er wel zijn en dat is ook waardevol en dat gun ik jou ook! Dikke knuffel

  • Missymiss

    Dankjewel voor je lieve woorden en het Ik schrik ervan dat mensen zeggen dat je nog blij mag wezen dat je dochter er is. Dit zijn precies de soort opmerkingen waar ik het bijvoorbeeld heel moeilijk mee heb, ook voor anderen als ik dat hoor!

    Je woorden hebben me erg goed gedaan, in de zin van;

    Ondanks alle pijn en verdriet, is er iets moois dat nog kan komen. En je zult het altijd bij je dragen💕 super lief.

    Dankjewel🥰🥰🥰

  • Mer007

    Wat pas echt egoïstisch is, zijn de mensen die juist bij jou gaan klagen over hun pas geboren wonder ! Klagen is vaak een gewoonte van ze, maar doe dat even lekker bij iemand anders.

    Het ligt zeker niet aan jou! Deze mensen denken niet verder en dat is zo dom.

  • Missymiss

    🤗🤗🤗

  • lindaaaaaaaa

    Ik snap je . Heb het zelf ook gehad

    In totaal 3 jaar bezig geweest vanaf moment stoppen met de pil. 1 mk en 1 bbz gehad en nu eindelijk 26 weken zwanger.

    Die gevoelens heb ik ook GEHAD, en misschien stiekem nog wel steeds . Jaloers op mensen die het wel in 1x lukken

    Schaam je niet, maar hou het voor je. Anders kun je misschien wel mensen kwijt raken...

  • Missymiss

    Dat is ook niet niks.. pff

    Ik ben blij om te horen dat je nu wel zwanger bent! Gefeliciteerd! Ik hoop dat je er van kunt genieten naast alle kwaaltjes haha.

    Dankjewel voor de tip, dat is idd ook waar ik het meeeste bang voor ben. Dat ik andere kwetst met mijn pijn, als dat logisch klinkt..

    🤗🤗🤗

  • Mommy__

    Herkenbaar! Na 3 jaar eindelijk zwanger waarvan 2 jaar medische molen.

    In 2017 had ik miskraam mijn leven stortte neer, ik was zwanger door iui. In totaal 12 iui’s gehad, nu zwanger van een tweeling.

    Toen ik pasgeboren baby’s vooral zwangere vrouwen zag kon ik het niet verdragen. Ik snap je heel goed.

    Probeer je af te leiden hoe moeilijk het ook is. Het gaat goed komen geloof me

  • Missymiss

    Wat super heftig wat je vertelt!

    Ik voel me idd ook zoals jij beschrijft, met ups en downs..

    Ik ben echt blij om te horen dat je nu een tweeling mag dragen. En hoop dat alles goed met je gaat! Geniet er van💕💕💕 ook bij jou komt het goed

  • Barbamammie79

    Nee... het ligt niet aan jou

  • Missymiss

    💕💕💕💕💕💕

  • B756

    Heel logisch dat baby's en zwangere vrouwen je nu zo raken. Is niets geks aan, gewoon menselijk.

    Ik vind wel dat iedereen mag klagen. Er is altijd wel iemand die het zwaarder heeft, je hoeft je 'ellende' niet te meten aan dat van een ander. Als iemands emmer even overloopt, dan zit ie vol. Ook als een ander wel vier volle emmers meesjouwt. Over het leven als moeder klagen is geen ondankbaarheid. Het is gewoon zwaar en soms moet je dat even ventileren, dat zegt niets over hun dankbaarheid of liefde voor hun kind ofzo.

    Maar ik vind zeker wel dat je moet opletten met wat je zegt en bij wie je klaagt. Ik snap dat zulke opmerkingen bij jou keihard aankomen. Bij jou is dit een open wond. Ik zou dus ook nooit bij een vriendin die zoiets meegemaakt heeft gaan klagen over het leven als moeder. En ik vind dat je je vriendinnen daar best op aan mag spreken. Misschien hebben ze niet door dat het je zo raakt en als je het ze vertelt kunnen ze er rekening mee houden. Maar ik zou van vriendinnen wel verwachten dat ze daar sowieso al rekening mee zouden houden, ik vind het zeker niet gek dat je er aan irriteert.

  • Barbamammie79

    Helemaal eens

  • Erwtje1

    Uitstekend verwoord

  • Missymiss

    Dankjewel super fijn wat je zegt!

    En idd het neemt niet wat dat niemand mag klagen. Hoop dat mijn verhaaltje ook niet zo over kwam! Zo wel dan is dat zeer zeker niet mijn intentie. Ik gun iedereen al het geluk van de wereld en daar hoort dat nstuurlijk ook bij.

    En wat je zegt is idd een goed punt, ik zal zelf daar iets in moeten doen. Dat zal ik zeer zeker ook gaan doen, denk dat zij zo op hun roze wolkje zitten.. dat het besef er niet is. Dankjewel super fijn advies🤗🤗🤗

  • Schip

    Snap je helemaal! Ik heb het er momenteel ook moeilijk mee maar probeer te beseffen dat het voor iedereen zwaar kan zijn en dat iedereen er soms anders over kan gaan denken. Ik vind het ergens ook wel weer mooi dat ik het niet zomaar van zelf sprekend vind allemaal.

  • Missymiss

    🤗🤗🤗heel veel sterkte je bent niet alleen💕

  • Chudo

    Je gevoel is zeker herkenbaar hoor. Maar! Ik heb het gevoel af en toe dat je als je zwanger bent niet meer mag klagen, je je niet aan moet stellen want hé je bent toch zwanger?? Ja klagen over de slapenloze nachten deed ik ook. En ik weet zeker dat elke mma dat zou doen. Maar zulke dingen kun je pas ervaren als je zelf zwanger bent geweest en moeder. Ik dacht precies zoals als jij: wt klagen ze nou want ik wil maar wat graag ruilen. Maar ondertussen weet ik hoe beide kanten voelt.

  • Missymiss

    Ik snap je punt zeker! En het is ook zwaar om een kindje te dragen, de een heeft meer kwaaltjes dan de ander. Sommige helemaal niets, waardoor ze ook niet beseffen wat jij bijvoorbeeld doorstaat!

    Lekker doen en uitspreken wat je voelt, dat is ook belangrijk voor jou.

    Gelukkig heb ik idd mogen voelen hoe het voelt om kindjes te mogen dragen. En helaas ook mogen voelen wat de kwaaltjes zijn, dus beide kanten herken ik zeker🤗

    Het stukje moederschap ken ik niet, dus kan ik niet over meepraten! Maar geloof je direct als je over slapeloze nachten praat. Hoop dat dat ondertussen wat beter gaat?

  • Chudo

    Hopelijk mag jij ook snel een zwangerschap uitdragen en een prachtig kindje in je armen houden!

  • MamaJL

    Er is zoveel verdriet bij mensen. Voor sommige is het zwanger worden zwaar, voor anderen het zwanger blijven voor weer anderen het ouderschap. Zorgen om onze kinderen, of ze nog bij ons zijn of niet, hebben we ook allemaal. Alleen worden zorgen en gevoelens getekend door je eigen situatie. Niemand kan zeggen dat een ander het zwaar heeft of niet, je kunt alleen doorgaan voor je kinderen. Ik vind dat dat iets is wat ouders doen, voor je eigen kinderen ga je door 't vuur. Je wilt ze bij je hebben en gelukkig zien en alles wat dat tegenzit zijn tegenslagen die echt heel heftig zijn.

  • Missymiss

    Een mooie beschrijving van hoe het in elkaar zit! 💕💕

  • Sharon

    Jouw wens is jouw wens is zo sterk, dus nee je gevoel mag er zijn.

    Daar tegenover mag het gevoel van de nieuwbakken mama's er ook gewoon zijn. Beiden kanten hebben hun zeer zware momenten .

    Liefs

  • Missymiss

    Daar heb je helemaal gelijk in! Een stukje dat ik mij nu niet realiseerde. Maar door wat jij benoemt wel! 🤗

  • Sharon

    En dat is ook logisch, jij ziet het nu enkel van jouw kant. Niet gek natuurlijk en hoef je je ook niet voor te verontschuldigen.

  • mybabies

    Herkenbaar. Gelukkig heb ik de mijne, maar ze is zwaar gehandicapt. Ze zal nooit praten. Heel pijnlijk als vriendinnen dan zitten te klagen over de waarom-fase van hun kind. Dat soort dingen zijn erg herkenbaar. En ja, het ligt een beetje aan jou. Maar dan bedoel ik aan je rugzak. De last die je met je mee draagt. Die kleurt wat je hoort en wat je ziet. Daardoor is voor jou nu alles anders. En dat alleen al is een afschuwelijke pijnlijke realisatie. Het liefst zou je willen dat alles anders was. Met heel je hart en ziel en meer zou je willen dat alles anders was. Of dat je terug kon in de tijd. Het besef is daar dat het leven nooit meer hetzelfde gaat zijn. Dat is leven met rouw. En het wordt beter. Tijd heelt. Je komt op een gegeven moment tot een deal met je nieuwe leven. Je gaat het nieuwe leven accepteren. Maar de gedachtes aan hoe het had kunnen zijn. Momenten die je met de neus op de feiten drukken, opmerkingen die als een mes in je hart voelen.. die dingen zullen altijd blijven. Maar minder en minder. Het blijft bij je tot je sterft. En je bent niet alleen. Veel mensen leven met verdriet. Toch ga je door. Je moet. Sterkte

  • Missymiss

    Wat heb ik een respect voor wat jij zojuist hebt verteld! Ik denk dat inderdaad vele mensen zich niet realiseren, hoe iets wat voor hun “kleins” voor anderen iets heel groots kan wezen. Ik heb bewondering voor hoe mooi je het formuleert en dit geeft mij zeker een setje de goede kant op, als je snapt wat ik bedoel. De bril zal idd altijd meegedragen worden. Een stukje acceptatie die met de dag wat meer aanwezig zal zijn.. ik wil je nogmaals even op het hart drukken, dat ik je woorden erg mooi vindt! 💕💕💕

  • mybabies

    Dat is heel lief, dank je wel. Fijn dat je er iets aan hebt!

  • Barbamammie79

    Mooi gezegd mybabies

  • Femmmmm

    Ik ken er nog één! Je bent zeker niet alleen! ❤️💋

  • Missymiss

    Lieff😘💕 helaas zijn we niet alleen! Maar ondanks alles ook fijn dat we niet alleen zijn🤗

  • Annieniempje

    Heb hier precies hetzelfde meegemaakt, nee ligt niet aan jou, het is moeilijk, maar mij heeft het geholpen om het hardop uit te spreken dat ik iedereen het geluk van de wereld gunde maar het er erg moeilijk mee had maar ook dat ik niet wou dat iedereen het onderwerp babys ver bij mij vandaan zou houden, ik was bang dat ik me dan buitengesteld zou voelen, en ook wel eens mn tranen niet weggeslikt en ze gewoon laten komen luchtte enorm op voor mij, hier heeft het uiteindelijk al 2 keer goed mogen gaan en geniet ik nu nog in stilte van het hele prille gelukje wat ik nu bij mij draag, dus hou moed en ik hoop dat het voor jou ook goed mag komen

  • Missymiss

    Super fijn om te horen dat het ten eerste goed gekomen is nu bij jou! Gefeliciteerd! Geniet er lekker van!!

    En lief dat je je verhaal met me deelt en het ook herkent. Dat vind ik erg fijn. Ik begon langzaam aan mijzelf te twijfelen haha. Dankjewel voor de tips, die neem ik zeker mee🤗