Hoe het nu gaat met Ilse en mij

Even een korte update over Ilse. Afgelopen maandag hebben we een gesprek op school gehad om de eerste weken op de nieuwe school te evauleren. Het gesprek op zich was erg positief. Waar ze op de vorige school toch ook wel 'problemen' zagen wat betreft het karakter van Ilse (ze leeft soms erg in haar eigen wereldje en zoekt uit zichzelf geen contact met andere kinderen. Het contact wat er wel is verloopt overigens goed) vonden ze het op haar huidige school geen probleem. Ze gaven aan dat dit Ilse haar karakter is en dat dat ok is. Ze zit verder ook goed in haar vel. Ook hadden ze een heel andere mening over het uitstroomprofiel van Ilse. Ze denken aan de havo, waarbij de vorige school dachten aan vmbo kader. Haar vorige school basseerde de keuze vooral op haar sociaal/emotionele ontwikkeling en een stuk minder op haar cognitieve ontwikkeling. Wij kunnen ons als ouders ook meer vinden in de havo. Kort samengevat: School is tevreden over de eerste periode en vindt het goed gaan. 


Ilse zelf heeft nog steeds wel wat moeite met de overgang van cluster 3 naar cluster 1. Vooral de lange taxiritten vallen haar wat zwaar, wat op zich niet verwonderlijk is. Ze komt wel thuis met verhalen en die klinken gelukkig wel positief. Op haar huidige school wordt ze meer uitgedaagd dan op haar oude school, wat ik zelf positief vind. Zo wordt er ook uit haar gehaald wat erin zit. Zelf moet Ilse hier wel echt aan wennen. Ook aan het feit dat er nu dingen soms lastig zijn. Ook hebben we het idee dat ze zich op deze school iets minder terugtrekt in haar eigen wereldje, maar dat is meer een gevoel. Gisteren had ik de fysiotherapeut aan de telefoon, die werkt op haar nieuwe school, en hij gaf aan dat hij elke keer als hij Ilse tegenkomt in de gang een glimlach op haar gezicht ziet. Dat vond ik heel fijn om te horen. 


Gisteren moest Ilse weer naar het ziekenhuis voor controle voor haar knieeen. De arts was zeer tevreden over hoe het nu gaat. Vorig jaar hebben ze in beide knieen aan een kant plaatjes geplaatst. Ze kon namelijk haar knieen niet volledig strekken wat het lopen vermoeiend maakte en waardoor ze veel in haar rolstoel zat. Door de plaatjes wordt de groei aan een kant van haar knie gestopt, waardoor de knieen weer recht konden groeien. Een knie is ondertussen recht gegroeid en de andere knie bijna. Het lopen op zich gaat ook al beter dan voor de opertatie. Ilse houdt het al langer vol en is minder afhankelijk van haar rolstoel geworden. Alleen voor lange stukken gebruikt ze nog een rolstoel. 


Dan nog even kort over mij: Het gaat alweer wat beter na mijn laatste blog (die ik overigens verwijderd heb). Ik heb nog steeds wel wat last van somberheid enzo, maar het is niet meer de hele dag door. Ik had bij momenten ook last van lichte paniek en dat gevoel heb ik al een aantal weken niet meer gehad. Ik merk dat ik weer in de weg omhoog zit. Hopenlijk kan ik dit vasthouden en weer helemaal uit mijn somberheid/depressieve gevoelens komen. 

741 x gelezen, 2

reacties (4)


  • Linde-1

    Wat fijn dat Ilse op de nieuwe school veel beter wordt begrepen en dat ze zelf ook zo positief is🤗

    En ook mooi dat je zelf ook in een stijgende lijn zit😘

  • mamavananouk

    Positieve geluiden !

  • Nog-even!

    Hè, fijn die positieve geluiden

  • trotsemoeder123

    Je gevoel hangt bij een zorgenkind vaak zoveel samen met hoeveel zorg je op dat moment hebt is mijn ervaring. Ik heb echt moeten leren om juist op momenten dat het minder gaat ook meer los te laten, meer hulp te vragen en meer me-time te pakken. Sindsdien gaat het beter maar blijft lastig. Werkt dat bij jou ook zo?

    Klinkt alsof het een goede keuze is geweest voor je dochter! Zo fijn als ze kijken naar hoe iemand is en niet hoe iemand volgens de gemiddelde norm moet zijn!