Niet in te schatten

Hallo allemaal,

Ons jongetje is inmiddels zes weken oud. Wat zijn we gek op hem en wat genieten we van de dingen die hij al leert en de kleine momentjes.

Maar....

Wat vind ik sommige dingen ook lastig. Veel mensen zeggen de invloed van een kindje kan je je niet op voorbereiden. En ik denk dat ik het eens ben. Hoewel die de meeste tijd super lief is, het liefste bij je ligt om te knuffelen, lijken die huil momentjes op de 1 of andere manier net iets langer te duren. En het is niet dat die niet mag huilen uiteraard, maar het is altijd net onder het eten of als we naar bed gaan. En hem troosten... tuurlijk, doe ik echt met alle liefde. Maar soms.. heel soms... denk ik echt.... kunnen wij dit?
Zwanger worden ging niet vanzelf, dus op dat moment denk ik ook gelijk.. wat ben ik ondankbaar. En ik ben juist zo dankbaar dat het gelukt is het ik jou zielsveel van die jongetje.

Maar af en toe verlang ik gewoon heel even naar het samenzijn met mijn partner zonder baby....

Meer mensen die dit ervaren?

612 x gelezen, 1

reacties (6)


  • Mykha

    Ahh ik vind dat je er nog positief over praat hoor! Ik wilde zó graag moeder worden, maar de eerste weken met baby vond ik zo ontzettend zwaar. De gebroken nachten, het voeden, krampjes, alles nog leren... nooit meer een moment voor jezelf. Het staat los van de liefde voor je kind. Hij is het grootste geschenk wat me ooit is gegeven en echt het mooiste wat me ooit is overkomen... maar de eerste weken wilde ik soms vluchten uit de situatie. Ik voelde me een slaaf en wist niet meer hoe ik eraan kon ontkomen. Heftige woorden maar zo voelde het echt. Maar mn baby bij iemand anders laten kon ik ook niet, hij moest en zou bij mij zijn haha, het moedergevoel is dan weer sterk. Maar je kan dit! Het is even zoeken en je kindje leren kennen, maar na een paar weken voel je jezelf een pro in het moederschap en gaat het steeds makkelijk! (:

  • Jij-laat-het-hartjes-regenen

    Heel herkenbaar, het is een flinke verandering. Ik denk dat iedereen dit wel heeft, alleen niet iedereen zegt dit ook.

    Ik zat mijn man weleens huilend op te wachten na het werk, na een dag waarop ons zoontje veel aandacht vroeg.

    Niet te hoge eisen stellen aan jezelf.

  • boterbloemen

    Jawel hoor, heel herkenbaar. Na een paar weken begint het er in te hakken. Slaaptekort, het volledig in dienst staan van de baby.. voor mij altijd het moment om ook weer af en toe even uit de moederrol te stappen. Het gaat bij mij niet zozeer om 'even geen baby' maar vooral om 'even mezelf zijn'. En dat kan heel klein: je man even de baby en jij lekker in bad, of even op de koffie bij een vriendin. Of de baby een uurtje bij opa en oma en jullie samen even lekker wandelen en weer eens een goed gesprek hebben. Ik vond soms zelfs boodschappen doen al een uitje. Ook al wist ik niet hoe snel ik weer naar huis moest omdat ik de kleine weer wilde zien. En ik miste mijn man, ook al was hij de hele tijd thuis. Maar het echte samenzijn was er niet, want we waren met baby of doodop. Het alleen maar moeder/ouder zijn kan heel overweldigend zijn hoor. Wij hadden er allebei last van. Werd bij elk kind minder, maar ik blijf die eerste babyweken dubbel vinden. Prachtig, heerlijk maar ook heel erg geleefd worden en weinig ruimte voor jezelf. Je vindt er wel een modus in hoor, goed dat je het gewoon uitspreekt, dan kun je het ook aanpakken. Bespreek het met je man, zoek naar dingen die voor jullie werken.

  • Zeldawarrior

    Het is een rare periode, die eerste weken en maanden met je baby. Iedere week die je verder komt, brengt weer nieuwe ontwikkelingen en verrassingen maar de fase dat ze zoveel huilen gaat gelukkig ook weer voorbij. Zorg dat je elkaar tijdig aflost zodat je weer even kunt opladen en ga er per definitie van uit dat de kleine een keel gaat opzetten als het jullie niet goed uitkomt, want daar zijn ze een kei in. Kijk of je een familielid of goede vriend(in) een keer kunt laten oppassen zodat jullie eens een ommetje kunnen maken samen, want jullie tijd voor elkaar is nu kostbaarder dan ooit! Een dikke knuffel van deze mede-mama. 🤗

  • Nog-even!

    Voor mij niet herkenbaar, maar ik had dan ook veel ervaring met baby's en kinderen... Toen mijn oudste geboren werd, voelde dat niet nieuw: ik had ditzelfde al gevoeld toen mijn zusje geboren was.... Best verrassend.

    Dit gevoel van 24 uur per dag verantwoordelijk te zijn, wordt echt vanzelfsprekend. Als het nieuw voor je is, kan ik me voorstellen dat het even wennen is dat je niet meer zelf de hoofdrol speelt... Een stukje verder volwassen worden. Komt goed als je je er niet tegen verzet!

  • Charliecharlie

    Ik denk bijna iedereen. En bij de tweede, heel even, weer. Zoek maar eens op “moederrouw”, dat herkende ik heel erg, het is een beetje een Vlaamse term maar ik dacht echt: ja dit! Het gaat ook weer weg! Ik zou me nu echt geen leven meer zonder een van de twee kunnen voorstellen.