Wanneer het niet gaat zoals het hoort

Op 21 januari van dit jaar kreeg ik mijn prachtige zoon op mijn buik gelegd.
Wat voor de meeste mensen de mooiste dag van hun leven is, voelde ik vrij weinig, ookal was ik erg opgelucht dat de bevalling voorbij was en
mijn zoon daar eindelijk was. De kraamweek ging met ups en downs, maar ik merkte dat ik me raar voelde. Uiteraard wist ik dat het mijn zoon was, maar het voelde meer alsof ik een baby van iemand anders aan het verzorgen was.
Ik weet het aan de hormonen en kraamtranen en hield me voor dat het vast snel anders zou gaan. Ik voelde me snel wat meer mezelf, maar ik voelde en voel me nog steeds geen moeder.
Noah was en is een pittige baby van nu 7 weken en ik vind het loei en loeizwaar.
Waar hij overdag nog weleens lekker sliep, werd dat met de dag minder. Ook het huilen (lees krijsen, standje atoombom) werd erger en sinds een week huilde hij tussen elke voeding in.
Babies huilen natuurlijk en het mannetje kan er ook niks aan doen, maar mijn gedachtes werden donkerder en donkerder.
Hier schaam ik me enorm voor, maar ik wil het van me afschrijven om het misschien een plekje te kunnen geven.
Het blijkt dat mijn zoontje een koemelkallergie heeft, waardoor hij last had van verborgen reflux en obstipatie.
Ik was al eerder huilend bij de huisarts geweest, maar niemand die mij geloofde en het afschoof op 'babies huilen nu eenmaal, als het je teveel wordt kan er iemand anders misschien eens oppassen'.
Gelukkig na een goed gesprek met het consultatiebureau heb ik mijn gevoel gevolgd en hem overgezet op nutrilon pepti.
Ik merk gelijk verschil en dat geeft mij hoop, opluchting, maar ook boosheid. Boosheid over de manier waarop de zorgverleners hiermee om zijn gegaan
en hem en mij 7 weken lang (want in de kraamweek gaf ik het al aan) hebben laten lopen met alle gevolgen van dien.
Die roze wolk heb ik nog niet gezien, maar ik hoop dat, nu er rust is voor mijn zoontje, die donkere wolk langzaam plaats gaat maken voor een lichtere lucht.
Dat ik kan genieten van mijn zoon en hem de liefde en aandacht kan geven die hij zo verdient.
Sorry als ik mensen kwets die een enorme wens hebben maar waarbij het nog niet lukt. Begrijp me niet verkeerd,
mijn zoontje is enorm welkom, maar soms.. Soms gaat het allemaal niet zo vanzelfsprekend qua gevoelens.
Ik zoek denk ik een beetje naar mensen met dezelfde ervaring qua donkere wolk/gedachtes, want het schuldgevoel eet me zo langzamerhand op..
Bedankt in ieder geval voor het lezen, ik ga maandag hulp zoeken voor mezelf, zodat ik alles een plekje kan geven, maar tips en tricks om hier uit te komen hoor ik graag als iemand die heeft.

2582 x gelezen, 10

In Baby

reacties (21)


  • mijn~meisje

    Herkenbaar, maar geef het tijd. Geef je voel alle tijd en ruimte. De positieve emoties en de negatieve. Dat fijne en mooie gevoel komt dan wel vanzelf. Een bevalling is zo zwaar. Na een bevalling denk k ook alleen maar van gelukkig het is over, niet oo wauw wat een mooi kindje.

    Pas bij mijn deerde heb ik geleerd me over te gaan geven aan al mijn gevoel. Daardoor kon ik ook echt genieten van dit kindje en werd ik ook echt verlieft op hem. Het was niet makkelijk er waren ook veel moeielijke en zware momenten. Maar er waren ook echt mooie momenten en dat vond ik zo belangrijk.

  • Latercera

    Klinkt heftig, hopen dat je vanaf nu wat meer rust krijgt. Kan me voorstellen dat dat krijsen echt verschrikkelijk op je inwerkt. Even over de roze wolk.ik heb drie kinderen en vond de kraamtijd en de weken van verlof helemaal geen fijne periode. Ik had op zich geen ingewikkelde babies, maar de combi met mijn eigen hormonen, weinig slaap, mijn eigen herstel en absoluut geen moment voor mezelf vond ik zeker geen roze wolk. Ik vond het moederschap bij alle drie de kids pas fijn vanaf 7 maanden. Als ik nu moeders met babies zie, krijg ik vooral medelijden omdat ik het zelf zo’n vervelende tijd vond. Gek hè? Nu vind ik ze geweldig en denk ik dat die tijd maar heel kort was. Toen ik er middenin zat leek het eindeloos te duren.ik hoop dat je goede hulp krijgt voor nu, en heb het vertrouwen dat t goed komt

  • Baby3-

    Gooi die schaamte overboord.

    Die donkere wolk mag er zeker zijn, ook ik zag het allemaal niet zo roze.

    Praten was voor mij de oplossing en soms even de zorg uit handen geven om mij ook zelf nog mens te voelen en niet alleen mama.

    Sterkte vrouw!

  • Dreamsz90van2

    Wat fijn dat het consultatiebureau naar je geluisterd heeft.

    Dat gevoel dat je hebt zal slijten, maar niet meteen. Ik heb het helaas ook meegemaakt. Mijn dochter huilde van 7 uur s'ochtends tot 22 uur in de avond en was elke nacht minimaal 4/5 keer wakker en sliep dan niet meteen.

    Ik ben ook huilend bij de HA geweest en ook bij de CB,maar beide hielpen mij niet. Als ik rust wilde, moest ik mijn dochter maar 2 dagen op laten nemen. Ik riep vanaf week 2 al of het geen intolerantie of melk allergie kon zijn. Deze heb ik namelijk zelf ook, maar dat kon niet dit en dat. Bij 12,5 weken belde het CB mij op en hoorde ze haar op de achtergrond krijsen dn gaven ze toch toe dat het misschien wel eens aan de melk kon liggen. Overgestapt op pepti en mijn kind huilde nog maar 1,5 uur per dag.. gelukkig

    Dat ik kippenvel krijg wanneer ze huilt is pas minder geworden toen ze 4 was. Ze is nu 7 en ik ben uiteraard hartstikke gek op haar💖 volg je eigen gevoel. Dat je niet op een blauwe wolk heb gezeten is hartstikke normaal en zal ook niet komen, maar weet dat deze klote fase over gaat. Been there done that.

    Het is heftig, maar weet dat je hier altijd je ei kwijt kunt

  • Amatullaah

    Nou als je zoontje niks had gehad mocht het nog steeds loei en loeizwaar zijn. Ieder zijn beleving is anders en hormonen hebben daar een rol in. Laat nooit maar dan ook nooit iemand je laten geloven dat je overdrijft! Jij hebt recht op jouw beleving! Ik ben mama van 3 kinderen wilde zooooooo graag kinderen (heel dankbaar dat ik ze hen gekregen ook), maar ik heb nog nooit een roze wolk gezien of gevoelt.. naar mijn idee is dat idee overschat, je hebt fijne momenten "smeltmomenten" maar ook mindere momenten.. zonder verdriet is er geen blijheid 🥰

  • Aapjeguppie

    Wat goed dat je je gevoelens eerlijk onder ogen ziet een ook durft te delen. Een roze wolk had ik ook niet, ik snapte alleen niet waarom niet en eerlijk gezegd begrijp ik nog steeds niet wat die roze wolk dan betekent. Maar houden van je kind met ups en downs is iets anders dan wensen dat je hem niet zou hebben, als ik je verhaal lees heb jij het momenteel gewoon erg zwaar. Goed dat je hulp vraagt. En weet dat je minder kunt hebben door je hele hormoonhuishouding en het gebrek aan (goede) slaap, je bent op sommige momenten vooral aan het overleven en dat kost nu energie wat je niet hebt.

    Daarnaast is het mega frustrerend als je aangeeft dat er iets is maar je niet gehoord wordt, gelukkig gaat het nu beter met je zoon na de overgang op pepti.

    Hou je taai, je bent sterker dan je zelf op dit moment gelooft en je komt er wel.

  • Marj0lein

    Ik heb pas bij baby 3 de roze wolk ervaren.. bij baby 1 voel je je er enorm schuldig over! Goed dat je hulp zoekt. Je zult gaan merken dat er veel vrouwen last van hebben. Sterkte! Je kan dit en je bent zeker niet alleen!!

  • Tweede83

    Mensen gaven aan dat ik na de bevalling van de oudste vast wel op een roze wolk zat. Ik zei dan steevast dat die dan hoog in de lucht zat maar niet bij mij. Ik zat in een overlevings modus. Door het zware gewicht van mijn baby mocht ik hem niet verzorgen/tillen. Met 8-9 weken kreeg ikzelf wat meer energie en ging het wel stukken beter. Ik heb die roze wolk niet ervaren en vond het ook best pittig. Ik heb geen hulp gezocht, heb voor mijzelf bepaalde wensen/eisen op een lager pitje gezet. Sterkte de komende periode, ik hoop dat je straks wel de geluksmomenten zult zien en daarvan kan genieten.

  • Tweede83

    Mensen gaven aan dat ik na de bevalling van de oudste vast wel op een roze wolk zat. Ik zei dan steevast dat die dan hoog in de lucht zat maar niet bij mij. Ik zat in een overlevings modus. Door het zware gewicht van mijn baby mocht ik hem niet verzorgen/tillen. Met 8-9 weken kreeg ikzelf wat meer energie en ging het wel stukken beter. Ik heb die roze wolk niet ervaren en vond het ook best pittig. Ik heb geen hulp gezocht, heb voor mijzelf bepaalde wensen/eisen op een lager pitje gezet. Sterkte de komende periode, ik hoop dat je straks wel de geluksmomenten zult zien en daarvan kan genieten.

  • Maartje07

    Schaam je hier niet voor. Ik heb hetzelfde soort gevoelens gehad bij mijn oudste. Achteraf denk ik dat ik een lichte postnatale depressie gehad heb bij haar. Ik ben hier zeer weer uitgekomen gelukkig, al was hulp destijds miss wel goed geweest.

    Ook de babytijd van de andere 2 was pittig, met name de laatste. Hier heb ik nog steeds last van en dat komt terug in deze zwangerschap (ruim 6 jaar later).

    Ik heb dit aangegeven bij de vk en zij heeft mij daarom doorverwezen naar de POP-poli. Ik vind het spannend, maar denk dat het wijs is voor mijzelf en mijn gezin.

  • Yune

    Klinkt idd als een PND, geen zorgen, want dat komt best wel veel voor. En het is niet iets om je voor te schamen, het is juist heel moedig om toe te geven dat t niet gaat, en dat je hulp nodig hebt. ik vind je iig heel dapper en hoop dat t vanaf nu iedere dag iets beter mag gaan

  • Maartje07

    Schaam je hier niet voor. Ik heb hetzelfde soort gevoelens gehad bij mijn oudste. Achteraf denk ik dat ik een lichte postnatale depressie gehad heb bij haar. Ik ben hier zeer weer uitgekomen gelukkig, al was hulp destijds miss wel goed geweest.

    Ook de babytijd van de andere 2 was pittig, met name de laatste. Hier heb ik nog steeds last van en dat komt terug in deze zwangerschap (ruim 6 jaar later).

    Ik heb dit aangegeven bij de vk en zij heeft mij daarom doorverwezen naar de POP-poli. Ik vind het spannend, maar denk dat het wijs is voor mijzelf en mijn gezin.

  • Mamavantenfenj

    Je hoeft je nergens voor te schamen!! Ik vind het dapper dat je je verhaal deelt. Zelf ben ik ook altijd open geweest over mijn depressies na de bevalling. (Zoon7)(dochter4) Zelf snap ik ook niet dat er zo'n taboe op moet liggen. Het niet luisteren naar ouders van zorgverleners dat herken ik ook. Volg je eigen gevoel dat is vaak de juiste.

  • La_Luz

    Wat goed dat je het deelt, dat is echt moedig van je. Ik heb geen ervaring hiermee, maar wens je succes. Je kunt het! Ik hoop heel erg dat de hulpverlening of huisarts je wel serieus gaat nemen, want als moeder voel je dit echt wel goed aan!!

  • Oummii

    Goed dat je het even van je afschrijft. Je hoeft je ook helemaal niet te verontschuldigen naar kinderloze mama's toe meid. Hun beproeving maakt de jouwe niet minder. Het is net die schrik dat je ondankbaar overkomt wat veel mama's duister gat drijven. De stap van geen moeder naar moeder was voor mij is voor velen het zwaarste wat ons ooit is overkomen. Het is ook een heel parcours dat je aflegt. Zwanger worden (wat voor velen een tijdje en soms enkele miskramen kost) - de zwangerschap (als deze zwaar is, vaker wel dan niet) - bevalling - kraamweek - verzorging van een baby met een hele lijst aan kwalen, terwijl je zelf nog herstellen moet. Het is heel wat he meid. Je bent zeker niet alleen in deze strijd en het mag ook gewoon gezegd worden zonder schaamte. Hoewel ik me gelijk mama voelde & gelijk echt zielsveel van hun hield vanaf het begin, is het fysiek & mentaal echt geen sinecure. Hierdoor werd ik niet de mama die ik graag wilde zijn, en dat vreet me vooral op, dag na dag. Maar we bekijken het van dag tot dag. Elke dag kijkt men niet naar alles wat we niet hebben kunnen bereiken, maar naar al hetgeen we wél hebben kunnen bereiken, in de staat waarin we verkeren.

    Aub wees lief voor jezelf. Er is niets dat een baby meer nodig heeft dan een mama dat zelfbewust en aanwezig is. Een mama dat weet hoe ze voor zichzelf kan zorgen, boven iedereen. Want een mama dat voor zichzelf zorgt, kan beter voor anderen zorgen. Je bent niet alleen, hoe geïsoleerd het ook kan voelen.

    Tot slot: vertrouw altijd op jouw mama-instict en eis meer hulp als je gelooft dat er wat aan de hand is. Het zal niet de laatste leer zijn geweest dat dokters een bezorgde mama niet serieus nemen, met alle gevolgen van dien.

  • NewBaby2018

    Sterkte! Dapper om je zo te uiten, er heerst nogal een taboe op, het niet verliefd zijn op je baby.

    Hier bij onze oudste gehad, 5 maanden een huilbaby geweest, (bleek dus ook kma te zijn) Veel afkeer naar onze zoon gehad, tot bijna een kraambed psychose in de kraamweek. En iedereen schoof het op: ‘Je bent onzeker, baby’s huilen nou eenmaal’. Op een gegeven moment ga je daar maar in geloven, zoon twee keer opgenomen ter observatie, een postnatale depressie en een hoop onbegrip rijker, ben ik afgelopen 4,5 net een beetje deze periode te boven. Erkenning van het probleem en aandacht op mijn psychische toestand tijdens mijn tweede zwangerschap hebben me goed gedaan. Maar ik heb enorm veel woede gehad naar vrienden en familie. Mijn vriendenkring is ook behoorlijk gekrompen na deze periode.

    Ik schaam me er niet voor, voor deze gevoelens, maar de mensen om je heen kunnen er vaak niet mee om gaan. De hulpverlening ziet je als de zoveelste onzekere moeder die denkt dat haar kind koemelkallergie heeft.

    Blijf altijd in jezelf en in je eigen gevoel geloven. Want dat is het enige dat de waarheid is. En spreek dit uit. Zorg goed voor jezelf.

  • mamavananouk

    Ik kreeg bij beide kinderen pas een roze wolk rond 12-14 weken. Ik verzorgde Ze wel hoor maar het deed me niets. En ik had kids die gewoon geen last ergens van hebben. Ik denk dat er best veel mensen niet gelijk die roze wolk hebben alleen hoor je er niemand over .

    Maar de wolk komt dus wel uiteindelijk ! Niet schuldig voelen dat die er nu nog niet is . Over paar weken dan opeens bam !

  • jjma

    Ja dit had ik ook bij mijn 1e. Mede dankzij de lichamelijk pijn duurde het wel een tijdje voor ik op een roze wolk zat. Dat voelde ook heel rot toendertijd. Maar doordat ik wist dat anderen er ook niet gelijk opzaten kon ik het relativeren.

  • Raintje

    Wat vervelend dat ze niet meteen verder hebben gekeken naar de klachten bij je zoontje. Ik hoop dat hij snel beter in zijn hum is, zodat jij dat ook weer kunt zijn.

    Wat knap van je dat je je verhaal deelt. Ik hoop dat je goede hulp kunt krijgen. Het is niet niets allemaal en wat zullen de afgelopen weken enorm zwaar zijn geweest.. *geeft je een virtuele knuffel.