Hoe en wanneer vertel ik mijn dochter dat papa niet haar vader is?

Ik heb twee dochters van 5 en 1. Mijn oudste dochter heb ik in een vorige relatie gekregen en haar vader is niet bepaald een goede man. Hij zit momenteel in de gevangenis. Toen mijn dochter twee was heb ik mijn huidige vriend leren kennen. We hebben vorig jaar een dochter gekregen

Mijn oudste dochter denkt dat mijn vriend haar vader is. Ik kan haar nu ook echt niet uitleggen dat dat niet zo is. Hoe en wanneer kan ik dit het beste doen? Ik ben heel bang dat ze denkt dat mijn vriend minder van haar houdt dan van haar zusje als ik het vertel.

Heeft iemand hier ervaring mee of tips?

Groetjes Lieke

6945 x gelezen, 2

reacties (36)


  • Moedervanmooieknullen

    Eerlijkheid duurt het langst, dus zo spoedig mogelijk. Ze heeft recht op de waarheid en leg het ook uit hoe het is gegaan maar dat haar bonuspapa heel gek op haar is en dat zoiets nooit veranderen zal. Hoe langer je wacht hoe moeilijker en hoe groter de kans dat ze straks helemaal haar belogen voelt. Kortom wees eerlijk.

  • Prachtigwonder

    Ik zou er ook nu al mee beginnen, gewoon in Jip en Janneke taal. Op een latere leeftijd is het alleen maar lastiger en kan een kind ook het gevoel hebben dat je hij of zij is voor gelogen.

  • Liesjesch

    Ze zal er vanzelf een keer achter komen dat ze een andere achternaam heeft dan haar zusje.

    Ik zou haar zo langzamerhand wel eens gaan vertellen dat ze een andere vader heeft. Mocht iemand zich een keer verstreken in haar bijzijn, zal ik het wel voor willen zijn en het haar zelf hebben verteld. Er zijn vast wel bekende kinderen die gescheiden ouders hebben, waarvan ouders ook en nieuwe partner hebben, die je als aanloop kan gebruiken.

    Eventueel in de bieb een boekje lenen die je als aanleiding voor het gesprek kan gebruiken.

  • Xnn

    Mijn zoon zijn vader woont in het buitenland, wij wonen weer in NL sinds hij 9 maanden was. Mijn vriend is vanaf zijn 3e in zijn leven. Wij zijn altijd open en eerlijk geweest tegen hem en hij ziet mijn vriend gewoon als zijn vader ook al weet hij dat het biologisch niet zo is. Mijn zoon is inmiddels 8.

  • kiwibaby4

    wij zitten nu in een draagmoeder traject en er wordt gezegd dat het 'moet' voor het kind sexueel actief zou kunnen zijn, maar eerder is aangeraden en dan op niveau van die leeftijd. Je hoeft het ook niet moeilijker te maken dan het is, deze papa heeft gekozen om jouw papa te willen zijn, maar eigenlijk heb je nog een papa, alleen die wilde niet langer bij mama zijn en is weggegaan. Snap je dat? En dan komen de vragen van het hoe of wat vanzelf. Soms kun je een knik en verder niets verwachten, tot ze er weer aan toe zijn om meer te weten? Succes!

  • Bambi84

    Hier denk ik dus ook veel over na. Mijn zoon is bijna 3 en me vriend zorgt al voor hem sinds die 1,5 is. Die zaaddonor kijkt totaal niet naar zijn zoon om heeft mij ook mishandeld. En de keren dat jeugdzorg een afspraak probeerde te plannen met de vader van me zoon kwam die niet opdagen we zijn nu meer dan 2 jaar verder en er is gewoon geen moeite naar mijn zoon toe van zijn DNA donor. Mijn vriend is zijn vader niet met DNA maar heeft alles voor hem over. Alleen ik denk er dus ook aan hoe gaan we hem dit vertellen. Me vriend gaat onze zoon ook adopteren

  • My-two-Pride-and-Joys

    Ik zou hem dan bij het adoptieproces betrekken. Uitleggen wat adoptie is. Ik ben ook geadopteerd maar daar hebben mijn ouders nooit een geheim van gemaakt. Ik kwam niet uit mama's buik, maar bij een andere mama, maar die kon niet voor mij zorgen (degene die ik nu als mijn ouders beschouw) wilden dat wel heel graag. Ik was 2 toen ik geadopteerd werd en het is altijd open en bespreekbaar geweest. Zou daar dus in jouw geval ook al mee beginnen. Dan weten ze niet beter dan dat het zo is.

  • Mamabear3

    Mijn zoon begon het rond kerst op te vallen dat iedereen een papa in de buurt had en hij niet. Hij was toen bijna 3/net 3. Hij gaf zelf aan dat zelfs het kindeke Jezus een papa had. Toen heb ik hem maar verteld dat de echte papa van Jezus God is en heeeeel ver weg woonde van Jezus, zelfs nog verder dan de papa van mijn zoon. En dat Josef een hele lieve man is, die goed voor Jezus zorgt en daarom ook papa is. Voor mijn zoon was dit genoeg. Hij zei zelfs dat ik dan ook maar een Josef moest zoeken

    Ik kan me zo voorstellen dat jij het kerstverhaal ook op soortgelijke wijze zou kunnen gebruiken. Gewoon het prachtige verhaal vertellen en dat als ingang nemen: Jesus had een vader die hem gemaakt heeft heel ver weg, dat was God en hij had ook een vader dichtbij die goed voor hem zorgde en dat was Josef. Zo is het ook bij jou. De papa die jou gemaakt is ook heel ver weg en (naam van jouw vriend) is jou papa dichtbij.

    Daar zou ik het bij laten tot ze vragen heeft en die dan zo kort en eerlijk mogelijk beantwoorden. Succes!

  • Duck204

    Oh wat mooi dit! Tranen in mijn ogen ❤️

  • MiniMeLii

    Daar zou ik idd nu al mee beginnen en niet pas met 8 jaar ofso.

    Zou boekjes erover voorlezen en zeggen dat ze beide zusjes zijn. Maar zij toch een andere papa heeft die niet goed voor haar kan zorgen. En dat (bonus)papa nu voor haar samen met mama ( jou) zorgt. En dat ze hem gewoon papa mag blijven houden. Dat hij net zoveel van haar houd en van haar zusje. En dat er verder niks verander. Zoiets in die trant..

  • Mommyx3

    Ik zou het zo vroeg mogelijk vertellen. Ik kijk altijd programma’s als dna onbekend enz en kinderen die het op latere leeftijd horen hebben het altijd het moeilijkst! Hoe vroeger hoe beter. Dan wordt het niet zo beladen

  • Myrtheflower

    Je zou gewoon op een luchtige manier een gesprek aan kunnen gaan. Lieve schat, weet je wat zo bijzonder is? Jij hebt wel twee papa's. Papa 1 (ik weet zijn naam niet dus gebruik nu voor het gemak een nummer), die nu goed voor jou zorgt en heel veel van jou houd. En papa 2 die veel van mama hield en graag met mama een kindje wilde. Van papa 2 mocht ik jou als cadeautje krijgen en met papa 1 mag ik nu heel veel van jou genieten.

  • Ashleyjessy

    Hier krijg je denk ik veeeeel vragen van ..

  • MNAZ

    Jaa inderdaad...is heel verwarrend.

  • Florien84

    Dit zou zelfs mij hoofdpijn bezorgen. Hier gaat een kind echt niks van begrijpen.

  • Evaveronica

    Ik zou het inderdaad op deze manier vertellen, heel positief houden. Niet mee wachten. Hoe jonger je het vertelt, hoe normaler het wordt :-)

  • Rupsie

    Onze kinderen zijn van een donor, groeien met die kennis op om niet later een zwaar gesprek te moeten voeren. Ze weten dat papa geen zaadjes heeft en we een zaadje van een aardige meneer gekregen hebben. Misschien kun je het luchtig op een kindermanier inbrengen, zodat het een levend verhaal wordt zeg maar. Dan is het niet later zo zwaar gesprek maar groeit ze ermee op.

  • Momoftwokids

    Nu al mee beginnen, niet mee wachten. Je kunt het op haar niveau uitleggen en luchtig houden. Wel regelmatig doen benoemen, zodat ze de ruimte voelt om vragen te stellen. Juist als je nu zou wachten, maak je haar uiteindelijk verdrietig en soms zelfs boos. Hoe langer je wacht, hoe moeilijker het wordt. Ik heb meerdere voorbeelden gezien van jongeren die het pas als puber te horen kregen, en heel erg boos op de moeder werden dat ze het zo lang verzwegen had.

  • Mama0901

    Bedankt allemaal voor de fijne reacties! Ik denk inderdaad dat ze echt nog te jong is om het te snappen. Ik kan het wel proberen luchtig te brengen en het er vaker over hebben zodat ze het snapt als ze straks wat ouder is, maar ik ben bang om haar dan verdrietig te maken. Ze heeft een heel goede band met mijn partner en hij is echt als een vader voor haar, vanaf het begin al. Een kinderpsycholoog lijkt me een goed idee, al is dat nu misschien nog wat vroeg.

    Haar biologische vader speelt inderdaad geen rol in haar leven en zijn familie ook niet. We zijn maar kort bij elkaar geweest (gelukkig).

    Jullie hebben me in elk geval al heel goed geholpen met hoe ik het subtiel kan brengen!

  • Annanm

    Als haar biologische vader geen rol speelt, is er toch niks mis mee dat ze hem papa noemt.

  • Mama0901

    Nee dat is ook zeker niet erg. Ik wil alleen wel eerlijk tegen haar zijn. Ik zal haar op een gegeven moment wel moeten vertellen dat hij niet haar biologische vader is

  • Nog-even!

    Een kind van 5 dat te jong is om het te begrijpen? Tijd om te vertellen hoe kinderen ontstaan, lijkt me... Dan kan ze het prima begrijpen.

  • Mama0901

    Bedankt allemaal voor de fijne reacties! Ik denk inderdaad dat ze echt nog te jong is om het te snappen. Ik kan het wel proberen luchtig te brengen en het er vaker over hebben zodat ze het snapt als ze straks wat ouder is, maar ik ben bang om haar dan verdrietig te maken. Ze heeft een heel goede band met mijn partner en hij is echt als een vader voor haar, vanaf het begin al. Een kinderpsycholoog lijkt me een goed idee, al is dat nu misschien nog wat vroeg.

    Haar biologische vader speelt inderdaad geen rol in haar leven en zijn familie ook niet. We zijn maar kort bij elkaar geweest (gelukkig).

    Jullie hebben me in elk geval al heel goed geholpen met hoe ik het subtiel kan brengen!

  • Charliecharlie

    Ik zou vooral benadrukken dat hij écht haar papa is maar proberen op een luchtige manier al te vertellen dat je dochter ook nog een andere vader heeft. Het lijkt mij een veel grotere schok om er op een gegeven moment achter te komen dan om dat van klein af aan altijd al te weten (hoewel je dan misschien niet precies weet hoe het zit, ga je het dan langzamerhand steeds beter snappen lijkt me).

  • boterbloemen

    Hij is óók haar papa, meer dan de biologische vader zelfs, dus op zich vind ik het niet vreemd dat je haar gewoon papa laat zeggen. Ze zegt het niet tegen de biologische vader toch? Haar biologische vader speelt geen rol in haar leven, begrijp ik? Nooit gedaan ook? En zijn familie? En hoe ziet dat er in de toekomst (na de gevangenis?) uit?

    Als hij (en familie) geen deel uitmaakt van jullie leven zou ik zelf denk ik nog wat langer wachten. Op zich is deel 1 prima uit te leggen, want ze heeft een hele lieve papa die voor haar zorgt en die een plekje in zijn hart voor haar heeft. Ik zou dus ook niet zeggen dat papa haar papa niet is, maar uitleggen dat papa zijn meer betekent dan alleen dat zaadje leveren, maar juist voor je zorgen, van je houden, etc. Dat een vrouw om een kindje te maken een zaadje van een man nodig heeft, en dat mama een zaadje van een andere man kreeg omdat mama graag een kindje wilde maar toen papa nog niet kende. En dat toen papa mama leerde kennen, hij niet alleen van mama hield maar ook van haar. Maar goed deel 2, dat ze dan van een andere papa/man afkomt, dat zal misschien wel vragen opleveren: wie is dat dan, waar is die dan, houdt die niet van mij dan? Ik vind 5 nog wel erg jong om uit te gaan leggen dat er een vader/verwekker is die in de gevangenis zit. Misschien eens advies vragen aan een pedagoog of psycholoog?

    Ik ken een kindje dat vanaf 1,5 een bonusmoeder heeft, en zij zegt mama tegen haar moeder en en mamajo tegen bonusmoeder. En ook een kind dat zijn biologische vader niet kent en op zijn 2e geadopteerd is door de 'bonus'vader, dat is de enige vader die hij kent. Hij weet dat er een verwekker bestaat, maar ze hebben het verteld alsof ze een donor gebruikt heeft om een kindje te krijgen. Dat de man haar in de steek liet zodra de positieve test er lag, vertellen ze pas later.

  • 3moppies

    Adoptie ouders hebben het ook een keer uit te leggen.

    Ik krijg de indruk dat je vriend ook de naam papa verdiend, hij is nu toch de vaderrol in haar leven? Toen ik het laatst over papa zijn had met mn kinderen heb ik het zo uitgelegd: je hebt maar 1 vader door je geboorte. Maar je hebt ook een vader die voor je zorgt. Vaak is dat dezelfde persoon, soms niet.

  • Nicolette87

    Wat mooi gezegd 3moppies.

    Dat zou Lieke kunnen vertellen als haar kindje oud genoeg is om het te begrijpen. Misschien contact opnemen met een kinderpsycholoog om te vragen wanneer dat moment is, of er nog andere tips zijn?

    Ik snap heel goed dat de benaming ‘papa’ is geworden, dat lijkt me ook helemaal niet verkeerd als dat de rol is die hij inderdaad inneemt, en dat al zo vroeg. Anders was ook een wat verwarrende situatie met het andere kindje ontstaan.

  • Assiral

    Dit vind ik een hele goede! En mooi uitgelegd.

  • My-two-Pride-and-Joys

    Tja, ik vind dat lastig te zeggen. Eigenlijk had je haar al moeten leren dat je partner, toen die in je leven kwam, niet haar papa is, dus dat ze hem dan ook niet papa zou noemen maar Jan. Als ze dan zou vragen waarom hij niet haar papa is had je het haar kunnen uitleggen dat jullie uit elkaar zijn en wellicht geen contact meer hebben of hoe het dan ook maar zit.

    Nu is de situatie net omgekeerd en ik denk dat dit harder aan komt, dat de vader dei jij als vader beschouwd je vader niet blijkt te zijn. Ik denk dat ze nog veel te jong is om dat te weten en zou daar dan ook zeker nog een paar jaar mee wachten. Draagt zij ook je nieuwe partners achternaam of dat niet? Dan komt die vraag ongetwijfeld eerder als jullie verschillende namen voeren. Lijkt me lastig dit.

  • Mama0901

    Bedankt voor je tips. Ik ben inderdaad bang dat dat waarschijnlijk beter was geweest, maar ze was toen nog zo klein en ze begon eigenlijk vanzelf papa tegen hem te zeggen, toen hebben we het maar zo gelaten. Misschien niet zo slim achteraf. Beide kinderen hebben mijn achternaam

  • Casey34

    Gewoon nu langzaam mee beginnen, en kijken hoe ze reageert

  • Mevrouw-mama

    Waarom? Waarom Piet of Jan? Ze mag toch ook een papa hebben? Ben ik het totaal niet mee eens. Dat ze twee vaders heeft zou een goede uitleg zijn later, een papa waar ze vanuit gegroeid is en een papa die voor haar gezorgd heeft. Hebben geadopteerde kinderen dan ook geen papa en mama te zeggen tegen hun adoptieouders ?

  • Mevrouw-mama

    Waarom? Waarom Piet of Jan? Ze mag toch ook een papa hebben? Ben ik het totaal niet mee eens. Dat ze twee vaders heeft zou een goede uitleg zijn later, een papa waar ze vanuit gegroeid is en een papa die voor haar gezorgd heeft. Hebben geadopteerde kinderen dan ook geen papa en mama te zeggen tegen hun adoptieouders ?

  • Mevrouw-mama

    Waarom? Waarom Piet of Jan? Ze mag toch ook een papa hebben? Ben ik het totaal niet mee eens. Dat ze twee vaders heeft zou een goede uitleg zijn later, een papa waar ze vanuit gegroeid is en een papa die voor haar gezorgd heeft. Hebben geadopteerde kinderen dan ook geen papa en mama te zeggen tegen hun adoptieouders ?

  • Annanm

    Eens met mevrouw-mama.

    Lijkt me heel verdrietig als je opeens geen papa meer mag zeggen, tegen de persoon die je als je papa ziet. en je zusje wel...

  • My-two-Pride-and-Joys

    @mevrouw-mama Ik zeg ook niet dat ze géén papa mag hebben. Ik zeg alleen dat ze daar dus (misschien) een beetje te laat mee is. Ik ben zelf geadopteerd dus ik weet heel goed wat het betekent om niet bij je biologische ouders op te groeien. Maar mijn ouders hebben me dat van begin af aan altijd gezegd. Ik wist niet beter. Maar het kind is nu al 5 en om dan nog met zo'n verhaal aan te komen is wel even wat anders en kan een hele impact hebben.