Endometriose ; gek word ik ervan !

9.5 jaar geleden kreeg ik een keizersnede . En al 9.5 jaar heb ik buikpijn. En dan druk ik echt nog vriendelijk uit. Het eerste jaar na mn keizersnede werd ik niet serieus genomen als ik weer op controle ging en mn soort pijn aangaf. De genezing had namelijk ( uiteraard) tijd nodig , ' het was toch geen zak brood wat ik bij de bakker had opgehaald? ' nee zo slim was zelfs mn reet nog om dat te weten . Elk ander mens die een keizersnede had gehad wist me te voorzien van goedbedoelde ervaringen , en dat het allemaal echt over zou gaan, maar dat ik mijn lichaam de tijd moest geven om te herstellen. Ik voelde me op een bepaald moment een echte aansteller , dus ik vertelde niemand meer dat opstaan voor mij elke ochtend een olympische sport was geworden , niet uit vermoeidheid ( later uiteindelijk ook) , maar van de pijn. Bepaalde houdingen aan moeten nemen om fatsoenlijk rechtop te kunnen gaan zitten & dan op te kunnen staan. ' blijkbaar hoort het er allemaal bij '. Een jaar na de keizersnede voelde ik een bobbel in het litteken. Ik voelde hem al een poosje , maar omdat iedereen altijd maar zei dat het herstel soms wel jaren kon duren( terugkomen van gevoel enzo) dacht ik dat dat bobbetje een onderdeel van het litteken was. Ik was nooit eerder geopereerd dus wat wist ik er verder van. Mn moeder dag me op een dag wat pielen aan mn litteken en ze vroeg wat ik aan het doen was ..'oooh aan het knikkeren in mn litteken ' . Lekker sarcastisch als ik zijn kan. Mijn moeder vroeg of ze dat knobbeltje mocht voelen en na dat gedaan te hebben,wilde ze dan toch maar eens de dokter bellen. Omdat ik al een jaar uit behandeling was bij de gynaecoloog moest ik gewoon naar de huisarts. Zij voelde die bobbel en stuurde me terug naar de gynaecoloog. Ze dacht aan een littekenbreuk of endometriose. 2 weken later op gesprek bij dokter poeshman (hij heeft zn vak zorgvuldig uitgekozen) . Hij had een echo gemaakt en zag een kleine ophoping in mn litteken en zou die operatief verwijderen . 3 weken later ofzo is dat dan ook gedaan. Het bleek een milde vorm van endometriose zei hij. Aan mn litteken zaten lichte verklevingen maar niks om over naar huis te schrijven. Na die operatie bleef ik pijn houden. Aan mn eierstokken,bij plassen,druk zetten bij poepen . Lopen ,opstaan,omdraaien in bed , de meest normale handelingen,het werd voor mij een hele opgave om te doen.de gynaecoloog zei dat het tussen mn oren zat en dat ik moest leven met de pijn. En dan ben je net 24 a 25 !ongeveer 3 jaar later ..ik ging verhuizen naar eindhoven en mn vriendin raadde haar gynaecoloog aan(zij was in die tijd zwanger ). Ik contact opgenomen en mn verhaal gedaan. Allerlei onderzoeken eerst gedaan. Ik moest eerst mn eetpatroon 3mnd bijhouden en 3 mnd aan een zware pil. Ik kreeg echo's en een MRI . Niks was te zien . Ik kreeg een darmonderzoek en gelukkig waren de binnenkant van mn darmen schoon. Toen besloten ze na een half jaar aan onderzoeken een kijkoperatie te doen. 1 april 2014 was het zover . Ik weet nog goed. 07.50 reden ze me de ok. Op...ze vertelde dat het een kwartier zou duren. Eventjes kijken hoe en wat ,en mn eileiders door spuiten .het was niet zeker of ze wat zouden vinden zei ze ... 08.05 ging ik onder zijl en om 09.30 werd ik de verkoever op gereden .de gynaecoloog zelf bracht me terug en bleef bij me tot ik wat bij mn positieven was. 'De operatie heeft langer geduurd dan we verwacht hadden. We zijn allemaal erg geschrokken van wat we hebben aangetroffen. We konden je eileiders niet doorspuiten meisje ..., ik kom het je straks als je goed wakker bent nog eens vertellen '...de verpleegsters zaten onderling tegen elkaar te vragen of het me al was verteld....het ging allemaal langs me heen.
Eenmaal op de kamer kwam mn vriendin, die al 20 keer het ziekenhuis had gebeld van hoe en wat. Het zou maar 10 tot 15 minuten duren en ondertussen heeft het 1.5 uur geduurd. Ze hebben erg veel verklevingen gevonden , zoveel, dat had zelfs zij( de gynaecoloog) nog nooit gezien na een keizersnede . Mn baarmoeder zat compleet vastgeplakt aan mn buikwand , mn blaas zat helemaal ingekapseld en mn darmen ook. Alsof er een gigantische spin heeft huisgehouden. Mn eileiders kon ze niet doorspuiten omdat 1 ervan niet eens zichtbaar was , en de ander kon ze gewoon niet in komen . De kans om nog eens kinderen te krijgen was dan ook nihil zei ze. Er zaten gewoon zoveel verklevingen, daar zou met geen mogelijkheid een eitje doorheen komen. Ze wilde me nog niet meteen opereren. Ten eerste omdat het een grote operatie zou zijn. De verklevingen zijn zeer stug en kost tijd om ze weg te halen, en van operaties komen nieuwe verklevingen. Dus ik werd eerst doorgestuurd naar de pijnpolie. Een maand lang elke week een ruggenprik halen om de zenuwen in mn buik te verdoven . En als dat niet zou helpen dan alsnog de operatie.
Zo gezegd zo gedaan . Een maand lang elke week een ruggenprik ophalen. Heerlijk. Maar niet heus. Ik ben erg lastig te prikken,ja ook in mn rug. Zelfs de beste man die dat werk al meer dan 40 jaar deed , moest die verdomde prikken elke week 5 keer !!! Opnieuw zetten !!! Ik ben een taaie , maar het was gewoon niet leuk meer en ik lag te huilen op bed of ze aub op wilde houden. 1 assistent lag met zn knie op mn schouderblad(want je moet stil liggen) en de andere zat onder mij( zie het als massagetafel) om me moed in te spreken) . En na elke 5e gelukte poging bedankte ik ze vriendelijk en uitte ik hun mijn respect voor hun werk..hun uitte hun respect naar mij weer terug omdat zo'n ruggenprik echt niet fijn is ! De dokter zelf heb ik nooit gezien,omdat die pas tevoorschijn kwam als ik al op t bed lag , en weg ging voor ik omhoog kon komen hahaha. Hoezo geheimzinnig.
Helaas heeft die hel wat pijnbestrijding heet niet geholpen. En werd ik 3 mnd later alsnog geopereerd . Een operatie van maar liefst bijna 4 uur . Heel wat verklevingen weggehaald ( lang niet alles ), mn baarmoeder helemaal schoongeschraapt, matje over mn baarmoeder geplaatst . Ik heb maar liefst 2 hele maanden mogen genieten van een pijnvrij bestaan !!! Oh wat heerlijk ! Ik heb gesprongen en gehuppeld als bambi.
Nu 5 jaar verder. Ik heb wonderbaarlijk een dochter mogen krijgen ..een echt wonderkind ...1.5 jaar geleden wederom een operatie gehad om mn baarmoeder schoon te schrapen ...en volgende week staat er weer een afspraak met gynaecoloog op de planning .
Zij willen het niet ,maar van mijn part halen ze mn eierstokken eruit. Weg ermee. Wat een ellende zeg!! Die pijn , ik gun het echt niemand. Omdraaien in bed , zitten of opstaan van de wc , lopen naar de speeltuin, fietsen...het voelt alsof ze 10 keer rondgedraaid worden. Zelfs rustig zitten is er niet bij.. ken je die kloppende hoofdpijn? ..dat heb ik in mn eierstokken....VRESELIJK

Bah ...weg ermee ...echt

597 x gelezen, 3

reacties (5)


  • C.helletje

    Jeetje wat heftig! En wat ontzettend k*t dat je vooral niet gehoord werd. Ik hoop echt dat er een oplossing is! Ik zou inderdaad ook denken haal de boel er maar uit. Met pijn door het leven is zoooo niet prettig! Sterkte!

  • lentespring

    Hoi, deels herkenbaar je verhaal. Ik had alleen een vleesboom en verder geen verklevingen. Maar wat heb ik ook een pijn gehad. Ik had enorm ontstoken gevoel in mijn baarmoeder. Veel onderzoeken gehad maar aan de vleesboom kon het niet liggen. Uiteindelijk is vleesboom verwijderd en pijn is nooit meer terug gekomen. Ik had ook een bloedprop aan het eind van mijn vagina. Deze deed ook enorm pijn. Ik ken iemand die heeft ook endometriose en heeft ook veel pijn hieraan gehad tot dat ze de pil ging slikken. In het ziekenhuis nemen ze je inderdaad niet zo serieus qua klachten. Bij mij konden ze toen ook geen schimmels/bacterieen/cysten of andere oorzaak vinden en aan vleesboom kon het niet liggen. Dus maar weer naar huis. Ik had ook veel bloedverlies door de vleesboom en had constant bloedarmoede. Ik weet niet hoe het bij jou zit? Wil je in ieder geval sterkte wensen. Gelukkig heb je nog 2 kindjes kunnen krijgen, toch? AMC in Amsterdam is trouwens een goed ziekenhuis en ze hebben een speciale afdeling voor vrouwen met baarmoeder aandoeningen. Ik voelde mij daar zeker serieus genomen en ik ben daar uiteindelijk ook geopereerd. Blijf er niet mee doorlopen.

  • MAMADEBBY2009

    Ik ben al tijden aan de pil nu maar ondanks het doorslikken ervan blijf ik ongesteld worden. De endometriose is gekomen na mn 1e kind ( voor mn 1e zwangerschap nergens geen last van gehad ) en daarna nog 2 keer zwanger geworden ..vorige maand missed abortion gehad ( ik wist pas heel laat dat ik zwanger was ,maar dit was al gestopt Toen ik erachter kwam) . Dus dat is wel heel wonderbaarlijk dat ondanks alles dat mijn lichaam dat gewoon nog kan. Ik ben nu in helmond in een ziekenhuis. Wederom een nieuwe gynaecoloog dus ik zal zien wat hun bevindingen gaan zijn. Ik wil sowieso dat ze weer opnieuw gaan kijken , hoe het er nu 1.5 jaar verder uit ziet nu ik weer volop ongesteld word. ( dat was namelijk de bedoeling van mn vorige gynaecoloog) . Kijken wat menstruatie met mn lijf zou doen. En ze wilden me daar in kunstmatige overgang gooien . Dat moest ik goed overdenken ,dus daar wil ik ook de do's en de don'ts over weten. Al met al een heel gedoe waar ik nog lang niet vanaf ben denk ik

  • MaaikeT2

    Ik denk dat ik ook ernstig zou overwegen om de hele zooi eruit te laten halen. Laat je wel goed informeren over de (hormonale) gevolgen, want je komt dan wel in 1 klap in de overgang. Botontkalking en andere risico's moet je wel zorgvuldig afwegen, zodat je niet na afloop van de regen in de drup komt. Je kan het niet meer terugzetten als het er eenmaal uit is. Nu wil je geen pijn, maar je wil straks op je 50e en 60e ook nog leven en niet dan last hebben van andere nare gevolgen van een zeer vroege overgang.

    Vraag vooral wat de kansen zijn dat het zonder weghalen van je eierstokken verdwijnt, welke onderzoeken er nu lopen en methodes er zijn of worden ontwikkeld die NU misschien nog niet officieel zijn toegelaten, maar over 2 of 3 jaar mogelijk wel. Vaak weten gynaecologen dat wel. En zo niet, als hij/zij zegt: "Geen idee," dan zit je bij de verkeerde gynaecoloog, want dan interesseert endometriose hem/haar dus niet genoeg.

    Succes volgende week!

  • beamke

    Wat kl*te zeg! Je zou toch zeggen dat er iets aan te doen moet zijn. Hopelijk wordt je straks toch nog goed geholpen, want zo leven daar wordt je ook niet vrolijk van.