Controle freak

Ik ben altijd al een controle freak geweest. Hulp gehad maar uiteindelijk heb ik daar niets aan gehad en uieindelijk mijzelf aangepakt en veel controle llis kunnen laten. Nu met kindje ( dwarse peuter puber ) breekt het mijzelf weleens op. Soms loop ik vast in het allemaal perfect willen doen...

Ik kan het verder goed aan maar hoop een beetje op herkenning hier?? Zijn er nog meer dames die hier last van hebben?

1032 x gelezen, 2

reacties (13)


  • Denelientjes

    Hier ook een aardige controle freak...

    Maar als sinds ze kon wijzen heb ik bijna niet in de hand wat voor kleren ze draagt. Ze wist op die leeftijd al heeeel duidelijk wat ze wilde dragen. En nog steeds ook al vind ik het er meestal niet uit zien wat ze bij elkaar gekozen heeft. Heb ik dit wel aardig los kunnen laten. Ik stel mij bij dit soort dingen deze vragen, " wat is het probleem?" En wie zijn probleem is het?!

    Wat is het voordeel? En het nadeel? Is het het conflict waard?

  • Amatullaah

    Ja hier.. ik zou toch nog een hulp proberen te zoeken. De een helpt niet maar de ander wel, dat is juist wat je sterk maakt (hulp zoeken).

    Ik heb geleerd dat ik mn kinderen heel erg kan schaden met mijn gedrag dus probeer dit echt los te laten, vaker na te denken voor ik wat zeg of doe en mijn kinderen veranderen ook mee (in positieve zin).

  • Mama~linda~

    Ik zelf niet, maar mijn man wel. Weet niet of bij jou de perfectie zich hetzelfde uit als bij mijn man natuurlijk... Als ‘de ander’ probeer ik thuis de focus meer te leggen op het resultaat dan de weg ernaartoe. En dat eigenlijk in de breedste vorm. Even een voorbeeld kort door de bocht. Wij willen dat onze kids straks lekker en zelfstandig kunnen eten. Dus nog voor de oudste een jaar was, at hij al pasta spinazie zelf. Met zijn handjes. Ja dat werd vies. Hij, de tafel, de stoel, de grond. Maar dan had ik een blij en trots kind en daarna maken we alles schoon. Mijn man kon het eerst niet aanzien. Maar nu hebben we een peuter die met mes en vork eet:).

    Kun je een voorbeeld geven waar je last van hebt en hoe je het zelf liever ziet?

  • Lentespring

    Eigenlijk in alles helaas. Ik zou graag wat vrijer willen leven. Ik begrijp je man. Ik heb net zoals je man moeite met knoeiende kinderen.. Gelukkig ben ik wel instaat dit los te laten. Maar het blijft een soort angst.

  • Mama~linda~

    Eten doen we ook altijd aan tafel. Ik hoef ook geen koek smurrie op de bank. Wij proberen hier leuk en gek te doen binnen de grenzen die voor mijn man ook goed voelen. Maar ook met het idee: vieze kindjes hebben blij gespeeld. Dus toen hij 1 was lekker kliederen met verf, maar wel in de zomer buiten in z’n luier. Na het eten nog even in de tuin kliederen met water, en daarna in bad. Ik doe dat ook niet als hij net uit de douche komt en we een heel programma hebben.

    Bladzijdes van boekjes mogen ook niet omgevouwen bijv. Kan mijn man heel slecht tegen. Dus ik heb alleen harde kartonnen boekjes voor het grijpen staan. Zo kan een gewoon boekje ook niet per ongeluk stuk gaan.

    Onze zoon kan heel goed helpen met opruimen. Ook als bijv water geknoeid is. Pak maar een doekje. Samen opruimen, dan zijn we zo klaar. 2 opruim momenten voor het slapengaan. Maar tussendoor wel de ene puzzel opruimen voor je een nieuwe pakt.

    Ik weet niet of je wat aan deze voorbeelden hebt. Probeer her en der je grenzen wat te verruimen als je ziet hoe blij je kind er van wordt. Of zoek een prettig alternatief. Knutsel met klei Ipv verf. Laat je verven voorlopig even aan de opvang over (als hij daar heen gaat).

  • Mamavanbijnazes

    Ja, bij de eerste wel maar bij de vijfde weet ik dat het gewoon een hopeloze zaak is.. ik zorg ervoor dat alles rondom het gezin loopt zoals ik wil en daarmee kan ik redelijk onder controle houden. Ook als de kinderen een dwarse dag oid hebben

  • Lentespring

    Knap zeg met 5 kinderen.

  • Myrtheflower

    Yes, in extreme mate, mijn man heeft zelfs last van mij ;).

  • Lentespring

    Krijg he hulp? Of hoe lis je zulke frustraties dan op? Ik heb in het verleden meerdere soorten hulp gehad maar uiteindelijk geen resultaat.

  • Myrtheflower

    Twee keer in therapie geweest, de eerste keer is 4 jaar terug en toen is het drie jaar echt wel goed gegaan. De tweede keer was in mei, maar heeft naar mijn idee geen verbetering gehad.

    Hoe het zich uit, tja lastig, ik heb over het algemeen geen last van mezelf ;).

    Kinderen mogen geen troep maken, anders ervaar ik frustratie. Als ze niet in een keer luisteren wordt ik boos, ze moeten dingen op mijn manier/in mijn volgorde doen. Ik denk dat dat het voornaamste is, dat ik weet hoe ik het wil, en dat ik dat ook van hen verwacht. De lat ligt erg hoog. Mijn man wordt regelmatig aangesproken over iets, dat ik vind dat hij het niet goed doet en dat hij het op mijn manier moet doen.

    Ze mogen niet van de oprit aflopen, dan raak ik in paniek, bij wandelen moeten ze in het zicht en niet te ver bij mij vandaan lopen anders krijg ik stress, oversteken moet aan de hand. Op schoolplein wachten mag ze niet los lopen, ze mag eigenlijk niet leren fietsen van mij (mijn man fietst met haar, omdat ik het niet doe omdat ik het gevaarlijk vind)

    Ik heb ook situaties waar ik door mijn controledwang grote angsten ervaar. Mijn voornaamste probleem is de angst voor ongelukken. Dat heeft zijn weerslag op mijn man tijdens het autorijden, en op mijn kinderen tijdens het buitenspelen. Een ander probleem is OV en restaurants, in die settingen ervaar ik grote misselijkheid door de controleverlies. Daardoor ga ik liever niet met het OV, of uit eten (soms lukt een ijsje bij de snackbar al niet).

    Daarnaast heb ik een telefoon verslaving, fear of missing out, door het steeds willen controleren of er geen nieuwe meldingen zijn.

  • Mijndraakjes

    Ja, ik herken het wel hoor. Niet in zulke erge mate zoals jij het ervaart. Maar mijn kinderen zitten in een strak schema. Dat kon ik maar moeilijk loslaten toen de oudste nog een baby was. Hij moest op de minuut slapen, anders kreeg ik problemen met de volgende slaapjes. Toen hij wat ouder werd heb ik dat wat meer los kunnen laten. Bij de tweede had ik het nog wel, maar wist ik ook 'het komt goed, ook als hij nu wat minder of later slaapt'. Hier had het wat tijd nodig. Ze zitten nu nog steeds in een schema (1 en 3 jaar oud), maar ik kan het wel wat meer loslaten. Er mag nu speling van een halfuur in zitten

  • Lentespring

    met slaapjes had ik dit gelukkig niet. Toen moest ik zoveel nieuwe situaties ondergaan met mijn toen pasgeborene.. dan kan ik sommige dingen loslaten. Ik denk dat ze dst ook gevoeld had en daardoor juist niet ging slapen, haha.

  • Lentespring

    met slaapjes had ik dit gelukkig niet. Toen moest ik zoveel nieuwe situaties ondergaan met mijn toen pasgeborene.. dan kan ik sommige dingen loslaten. Ik denk dat ze dst ook gevoeld had en daardoor juist niet ging slapen, haha.