Gaat die kinderwens ooit weg?

Gaat die kinderwens ooit weg? 


Ik heb drie prachtige kinderen, alles wat mijn hartje begeert. Daarom heb ik niets meer te wensen. Vind ik. Moet ik. Van mezelf. Want.... ach er zijn zoveel redenen te bedenken waarom het nu genoeg is: omdat de derde al een kadootje was (man wilde eigenlijk niet meer dan twee kinderen), overbevolking van de aarde ;), de goden niet willen verzoeken na drie gezonde kinderen, en, het helpt niet echt bij het bereiken van mijn doelen op werkgebied....om maar wat te noemen! 


Pfff, maar als je dan besloten hebt dat het genoeg moet zijn met je verstand, wanneer volgt je gevoel dan? En hoe?


Waarom? Elke maand ben ik weer teleurgesteld dat ik niet per ongeluk door een godswonder zwanger ben geworden. Naast dik, depressief en pijnlijk (want: ongesteld) voel ik me dan minimaal een week intens verdietig en daardoor, een ondankbaar en een triest geval. Waar zit dat knopje dat je in kan drukken waardoor je opeens totaal vrede hebt met een verstandelijk genomen besluit? Wie het weet, mag het zeggen ;) 

1989 x gelezen, 2

reacties (58)

1 2



  • Sandra-D

    wat naar dat je je elke keer zo moet voelen. voor wat betreft de kinderwens kan ik je geen advies geven. wel weet ik dat het heel fijn kan zijn om met een dieetist naar je eten te kijken. een menstruatie doet zoveel met je lijf, en het de juiste dingen geven kan voor veel meer stabiliteit zorgen op emotioneel vlak. misschien dat je dan wat minder worsteld met je andere gevoelens.... een kinderwens echter ... is denk ik zo sterk dat dat daarmee niet weg te halen is, maar voeding ka zeker helpen om het allemaal rationeler aan te pakken. ( het kan overligens ook van grote hulp zijn bij eventuele lichamelijke klachten zoals hoofdpijn / krampen / futloosheid.

    heel veel kracht toegewenst en wees vooral lief voor jezelf! je ben niet jaloers of gemeen omdat je zelf ook liefde wilt geven !

  • Hippy

    Dankjewel, wat lief! Iets beter voor mezelf zorgen qua eten en drinken kan in ieder geval geen kwaad. Wie weet wat het daarnaast doet voor mijn gevoel. Bedankt voor je tip!

  • DebsterRoos

    Wat vervelend dat je je steeds zo verdrietig voelt.

    Voor mezelf kan ik me niet voorstellen dat er ooit een gevoel komt van "mijn gezin is nu compleet/af". Twee van mijn schoonzussen hadden dat wel heel sterk. Toen ik het daar met mijn eigen zus over had, kwamen wij tot de conclusie dat het eigenlijk wel mooi is om ruimte in je hoofd en hart te houden voor extra/onverwacht wonder... geeft 't gevoel dat een kindje altijd welkom is.

    In wat ik lees interpreteer ik vooral verdriet, ik hoop dat je 't voor jezelf een ander label kan geven; iets als kracht, liefdevol en flexibel, omdat je een groot hart hebt.

    Maar als je aan je verdriet onder door lijkt te gaan is 't misschien goed om eens met iemand er dieper over te praten.

    Nummer 3 komt er bij ons bijna aan. Ik ben mega benieuwd hoe ze er uit ziet. Maar toen ik van de week alle jongenskleertjes aan het wegdoen was, deed dat toch verdriet. Mijn man is 38 en ik 31. Hij wil na zijn 40e geen kinderen meer, maar ik kan daar nog geen uitspraak over doen. Misschien lees je over 3 jaar wel eenzelfde bericht als het jouwe van mij op dit forum

  • Hippy

    Van harte gefeliciteerd! Wat spannend! 2 jaar geleden stond ik ook met een brok in mijn keel alle jongenskleren in een zak te doen, want het meisje dat er aan kwam zou echt ons laatste kindje zijn en daar had ik totáál vrede mee.... dacht ik : Tot een paar maanden na haar geboorte. Ik genoot zo van mijn grotere gezin dat mijn hart een paar maten groeide en daardoor (zoals jij dat zo mooi zei) ontstond er opeens nog een plekje (of twee ) voor een kindje. Ik geniet van de chaos, ik hou er van om overal kindjes om me heen te hebben, al die liefde, die pret (tussen de ruzies door) maar mijn man niet, die vindt het zo druk!

    Hoe dan ook, héél vervelend van die mensen die dwars door je (verhaal) heen kijken Ben inderdaad ontzettend verdrietig. Ik praat er wel met mijn man over, dat helpt. Maar als je het verdriet niet mag hebben van jezelf.... Dan blijft het. Ik ga voor elke menstruatie weer door een klein rouwproces heen: onderhandeling en ontkenning als ik de eerste krampjes voel bijvoorbeeld, zo van: 'nee, dit is geen naderende menstruatie, ik heb gister wat te vet gegeten en daardoor zijn mijn darmen van slag!' Ik hoop inderdaad dat het vanzelf weggaat en zo niet.... Ik hoop dat ik over die drempel kan stappen om iemand te zoeken waar ik mee kan praten, want ik durf het gewoon niet met mensen in mijn omgeving te bespreken omdat ik bang ben dat ze zullen zeggen dat ik blij moet zijn met drie kinderen. Wat ik natuurlijk ook ben.

    Ik hoop dat het voor jou 'af' voelt straks en zo niet, dat je vrede kan hebben met de ruimte die nog over is in je hart. Voor de komende tijd, ik hoop dat je geniet en dat je een prachtig, gezond dochtertje op deze wereld zal zetten

  • DebsterRoos

    Wat een lieve en leuke reactie! Nou als je eens gewoon wil spuien mag je me ook een prive berichtje sturen hoor

    Ik las laatst een andereTopic over gender teleurstelling en ergens doet dit onderwerp me er ook aan denken. Daarin schreef een andere moeder zo mooi dat de liefde voor 't kindje (een zoontje) dat komen gaat totaal los staat van de liefde/wens die deze moeder al had voor haar gewenste/gedroomde dochter. De liefde die jij voelt voor je gewenste/gedroomde 4e kindje doet niks af aan de liefde die je hebt voor je andere 3 kinderen. Het is een andere dimensie. Sommige mensen zullen dat inderdaad niet begrijpen of jou misschien willen helpen door het te downsizen. Het is goed van je dat je daarin eerlijk bent naar jezelf en je man. Ik vind het mooi dat ieder mens anders is in zijn wensen en dromen en die van jou mogen er ook zijn. En bij grote dromen en wensen komt ook verdriet kijken als deze nog niet vervuld zijn/worden en dat mag ... ook/juist als anderen dat niet begrijpen.

  • Feria

    Ik vrees ook dat de kinderwens bij mij nooit weggaat. Ik ben 34 weken zwanger van onze vierde, maar heel stiekem droom ik alweer van onze eventuele vijfde. Ik kom zelf ook uit een groot gezin, dus misschien dat het daardoor komt, maar oh het lijkt me zo leuk. Nah goed, eerst maar eens rustig nummer vier veilig op de wereld zetten 😉

  • Stella4

    Ik ben bang dat bij sommigen dat gevoel van compleet nooit komt.

    Ik ben nu zwanger van nummer 5 en voor de laatste 3 zwangerschappen heeft mijn man al ecbt een drempel over gemoeten.

    Ik heb me vast voorgenomen om er hierna nooit meer over te beginnen, maar ik denk dat t niet vanzelf zal gaan..

    Na nummer 4 was ik ook weer vrij gedeprimeerd dat t voorbij ..was

    Maar goed we genieten samen enorm van ons gezin...al is t ook weleens vermoeiend😂

  • Zeldawarrior

    Heel herkenbaar. Ik heb twee kinderen met mijn ex die echt geen derde wilde. Sinds twee jaar heb ik een nieuwe relatie en zijn we volop bezig met onze gezamenlijke kinderwens, maar tot nu toe helaas zonder resultaat. We proberen ons erop voor te bereiden dat er waarschijnlijk nooit een kindje bij gaat komen, maar dat is zó moeilijk te verkroppen. Heel veel sterkte en een dikke knuffel van deze wensmama.

  • Hippy

    Lief! Dankjewel! Wat moeilijk voor jullie Knuffel terug!

  • Jansis

    Pff zo herkenbaar...na 3 kinderen vond vooral mijn verstand het goed zo. Maar mijn gevoel werkte niet mee. Mijn gevoel vooral geprobeerd weg te duwen en vooral naar mijn wijze verstand te luisteren haha. Maar het gevoel ging echt niet weg...en toen de oudsten 12, 8 en 6 waren was daar ineens een positieve test en toen dacht ik oh nee komt dat wel goed, 4 kinderen kunnen we dat wel enz.

    Kleine meid is nu 11 maanden en wat zijn we gek op haar!!!! Ik moet zeggen mijn gevoel is veel rustiger. Echt genieten!!

  • Hippy

    Jeetje, dus toch! Wat fijn! Je gevoel liet zich dus niet dwingen! Als ik vragen mag: Is de vierde er uiteindelijk gepland of ongepland gekomen?

    Goed om te lezen dat je nu gevoelsmatig tot rust bent gekomen, niet meer die behoefte voelt. Wat ontzettend fijn voor je!

    Mijn man is ook bang dat vier kinderen veel te druk is, terwijl ik denk: het is nu al chaos (hou ik van, hahaha) dus eentje meer of minder, wat maakt het uit! Gezellig juist! Hoe bevalt het jullie, vier kinderen? Nog argumenten/tips/verhalen waarmee ik mijn man kan overtuigen?

  • My.love.my.life

    Ook hier al 5 jaar gerammel om een 3e. Gaat niet meer gebeuren tenzij er een in mijn man zijn ogen 'oeps' gebeurt. 't is wat 't is, mocht 't toch voorbestemd zijn zie ik 't wel.. Op dit moment krijgt iedereen om mij heen baby's, ik wil tijdelijk emigreren, behoorlijk sip 😥

  • Hippy

    Zo voel ik het ook, je wil het gewoon even niet zien van een ander, omdat je het zelf ook graag weer wil meemaken. Wat ik lastig vindt, is dat ik dat gevoel van mezelf niet mag hebben. Ik voel me dan weer schuldig en verwend als ik na een zwangerschapsaankondiging een steek van jaloezie door me heen voel gaan, omdat ik al zoveel heb. Ik heb wel eens gehoord dat het belangrijk is dat je eigen gevoel serieus neemt, erkent; dat het er mag zijn. Maar ik vind het persoonlijk moeilijk te accepteren dat ik me soms zo jaloers voel, dat hoort toch niet zo?!

    Mijn man denkt er precies zo over. Maar ondanks dat hij heel stellig is dat hij een vierde kindje te druk zou vinden, neemt hij qua anticonceptie soms wel risico's. Ik denk dat ik daar dan maar blij mee moet zijn, maar het maakt me soms wel wat in de war.

    Wens je veel sterkte. Het is ook echt niet leuk.... :

  • My.love.my.life

    Die van mij neemt ook risico's. Heeft eerder aangegeven een 3e wel te willen maar toen lukte het niet zo 123, hierna is ie van gedachten veranderd en dat maakt 't voor mij echt moeilijk. Van ja naar nee.. We hebben zelfs dit huis gekocht met het idee van een 3e.

    Ik probeer zo leuk mogelijk te doen op alle mensen die baby's krijgen, vind 't gewoon sip. Dan ligt er nu een cadeautje op m'n kast waarvan ik weet dat ik 't voor mezelf zo zou kopen maar nooit meer hoef te doen..

  • essie29

    Ik had twee kindjes en dat was na mijn idee ook goed en genoeg zo. Ik bleef altijd kriebels houden bij baby's....

    En toen werd ik zwanger van ons cadeautje, drie kinderen. Wie had ooit kunnen denken dat ik mama mag zijn van drie! En nu dat zij 4 is merk ik dat baby's mij niets meer doen. Het enige wat ik denk als ik zo'n kleintje vasthou 'heel lief maar godzijdank niet meer van ons'

    Hebben nu een hele andere fase met grotere kinderen en ik vind het geweldig.

    Achteraf dus maar goed dat ik een derde kindje heb mogen krijgen anders had ik dat gevoel van rammelende eierstokken altijd blijven hebben denk ik.

    Als jij je zo verdrietig blijft voelen en de wens blijft houden moet je daar iets mee doen, misschien toch nog gaan voor een kindje?

  • Hippy

    DAT is het gevoel dat je moet hebben denk ik ('heel lief maar godzijdank niet van ons'). Dan weet je gewoon dat het klaar is!

    Ik zou heel graag voor een vierde kindje willen gaan, maar mijn man wil het niet, het lijkt hem veel te druk. Ik probeer mezelf daarom te overtuigen met rationele argumenten en dat lukt niet echt

  • Samen4

    Mijn droom was altijd twee kinderen. Gek genoeg nadat ik bevallen was van de tweede is de wens voor een derde ontzettend gaan kriebelen. Ik wil zo graag maar mijn man wil niet meer dan twee kinderen. Heb het er al zovaak over gehad maar hij wilt absoluut niet. Elke keer ben ik er enorm verdrietig erover.. Hopelijk slijt het een beetje met de tijd. Was er inderdaad maar een knopje om die wens uit te zetten..

  • Hippy

    Dat had ik ook! En na 1,5 jaar zeuren, wilde hij opeens toch een derde! Ik weet ook nog steeds niet hoe het me precies gelukt is, maar hij was opeens om. Ik heb het met tussenpauzes steeds weer (met een flinke dosis humor) ter sprake gebracht en opeens was hij om! Ik denk omdat hij de tijd kreeg om aan het idee te wennen (en dat onze tweede opeens ging doorslapen, hielp ook ). Maar deze keer wil ik niet meer als een gek gaan lobbyen; ik begrijp zijn keuze en wil deze respecteren, maar dat wil niet zeggen dat ik het er mee eens ben.

    Veel sterkte, ik denk ook dat het wel slijt met de tijd, maar in de tussentijd doet het wel pijn

  • Baby3-

    Na onze 2 kinderen van 10 en 8 altijd nog het gevoel gehad niet compleet te zijn. Mijn man vond het genoeg 2 gezonde kinderen, wat meer vrijheid, alles op de rit financieel. Wat wil je nog meer zou je denken. Mijn wens meerdere malen uitgesproken maar telkens mij erbij neer gelegd. En daar was opeens de positieve test. Ons cadeautje en ons cadeautje is nu bijna 6 maanden. Ze heeft ons gezin echt compleet gemaakt het gevoel is bij mij nu ook niet meer aanwezig voor een 4de. Ik ben dankbaar dat ik 3 gezonde kinderen mag groot brengen en mijn hart stroomt over van liefde. En mijn man is de allerleukste en liefste papa voor zijn 3 kids.

  • Hippy

    Wat een kadootje inderdaad! Superleuk!! Als ik vragen mag: Was de test er plotseling, of was je man opeens 'om'?

  • Hippy

    Wat een lieve, leuke en mooie reacties op mijn blog: Bedankt allemaal!! Doet me goed! De herkenning is ontzettend fijn en maakt dat ik wat meer begrip voor mezelf kan opbrengen, want ik ben kennelijk niet de enige die dit zo voelt, ondanks het feit dat ze al gezegend is met prachtige kinderen. Ook de verhalen van dames die hun kinderwens af hebben kunnen sluiten zijn heel fijn om te horen; er is hoop!

  • Denise-Jay

    Ik ben dus niet de enige.. Ik ben net 5 en halve week bevallen van mijn derde dochter Estelle. Ik heb/had een grote zoon Jayden die helaas 5 jaar geleden op 6 jarige leeftijd is overleden aan een hersentumor, dus heb vier kinderen. De laatste zwangerschap en bevalling waren zeer heftig. Estelle was er binnen anderhalf uur na de eerste wee. Ik heb rug weeën de hele mikmak meegemaakt, het was echt wel een zware bevalling. Je zou denken dat ik dan wel "genezen" ben maar niets is minder waar. Ik krijg een benauwd gevoel als ik er aan denk dat ik nooit meer een kindje zal krijgen.. Het voelt ook niet als, het is goed zo. Mijn gevoel zou zo graag over een tijdje nog 1 kindje erbij willen. Nu las ik hierboven iemand die misschien dacht dat gevoel te hebben omdat ze graag een meisje hoopt te krijgen.. Heb ik dat ook? Is mijn wens naar een jongetje erbij zo groot? Terwijl ik in mijn hoofd denk dat het toch weer een meid wordt. Of is het omdat ik mijn jongetje kwijt ben dat ik me sowieso nooit meer compleet zal voelen? Gaat het gevoel van nog een kindje ooit over? Het blijft natuurlijk altijd mooi. Ik snap er niks van, mijn baby is net 5 weken oud.. Hoe kan ik nu alweer aan een vijfde kindje denken pphhh moeilijk hoor.

  • Hippy

    Zo hee, wat heftig! Je kind te moeten verliezen, het lijkt me het meest verschrikkelijke dat je kan overkomen... En geen wonder dat je nu al deze gevoelens hebt: de hormonen razen door je lijf, je hebt een behoorlijk heftige bevalling meegemaakt die je moet verwerken, en nieuw leven doet helaas ook vaak denken aan wat je verloren bent. Ik vind het heel begrijpelijk dat je deze gedachten en gevoelens hebt. Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik altijd de stille hoop had dat ik nog een jongetje zou krijgen toen we voor de derde gingen, en toen kreeg ik een heel mooi eigenwijs meisje, van wie ik zielsveel houd. Toch vraag ik me ook wel eens af, aangezien ik eerder graag nog een jongetje wilde: wil ik gewoon nog een jongetje? Maar ik denk het niet: heb gewoon nog ruimte voor een nieuw leventje in mijn hart.

    Ik hoop dat Estelle je een beetje laat slapen, dat doet een boel voor je gemoedsrust (tenminste, zo werkt dat bij mij). Dikke knuffel :

  • Barbamammie79

  • Olivia81

    Ik dacht ook altijd dat ik maximaal drie kindjes zou krijgen, ik was ook heel benieuwd of het na de komst van de derde “compleet” zou voelen. Nu kregen wij met onze derde zoon voor de tweede keer een kindje met een ernstige hartafwijking dus de start was heel erg zwaar. Maar misschien ook juist daarom, de kinderwens ging niet weg. Wat wilde ik graag nog 1 normale zwangerschap zonder al die stress en zorgen, zoals ik bij onze tweede (gezonde zwangerschap) had. We zouden deze zomer een knoop doorhakken wat betreft een vierde maar begin mei bleek ik plots al in verwachting, van een meisje nota bene (na drie jongens) met een gezond hartje (vandaag de 20-weken echo/GUO gehad). Ik ben wederom superbenieuwd of mijn gezin straks wel compleet voelt

  • Denise-Jay

    Gefeliciteerd met je zwangerschap. Wat mooi dat je meisje erbij krijgt en geweldig dat ze gezond is. Geniet van je zwangerschap xx

  • Olivia81

    Wat een lieve reactie, dankjewel

  • Hippy

    Wauw, wat prachtig! Ik krijg heel sterk het gevoel: dit heeft zo moeten zijn. Wat fijn dat het nu zo goed gaat. Ik wordt helemaal blij van dit soort verhalen. Zo mooi! Mijn jongste werd ook behoorlijk ziek in de eerste maanden van haar leven, ze is er bovenop gekomen, maar ik heb er toch een enorme psychische tik van gehad. Ik kan me, ook al was de problematiek van mijn dochter niet zo ernstig als die jij beschrijft, een beetje voorstellen hoe je je voelde, en dat je het nog eens, zonder problemen, mee zou willen maken. Zou dat achter mijn wens zitten? Ik heb geen idee. Ik heb ook altijd intens genoten van borstvoeding geven en door alle problemen die mijn dochter had, is dat deze keer ook niet gelukt. Wil ik iets overdoen, beter doen? Ik hoop het niet, want die garantie is er nooit natuurlijk, dat het een volgende keer zou gaan/wel zou lukken. Ik ben in ieder geval blij voor jou, dat alles er op wijst dat jij nu een zwangerschap en kraamperiode met minder zorgen zal hebben. Prachtig!

  • Olivia81

    Ja die psychische tik is herkenbaar. Het zorgde er bij mij ook juist voor dat mijn focus verschoof van mijn carrière met de kids erbij naar voor nu alleen het moederschap, dat is uitdagend genoeg met 3 (straks 4) en met alles wat erbij kwam en komt. Maar misschien zit daar wel wat hoor, de wens nog een keer een goede start te hebben, borstvoeding te geven. Dat lijkt me helemaal niet gek! Garanties heeft niemand, nooit, maar in de meeste gevallen gaat het echt wel goed. Ik denk dat de komst van dit meisje met een gezond hartje en hopelijk een goede start de cirkel rond maakt en ook heel helend kan zijn.

    Mensen waren bij mij op voorhand soms wat negatief, “ben je niet bang dat je nog een keer een kindje krijgt met een hartafwijking”, “kan je dat nog een keer aan” (allebei onze kindjes hebben als kleine baby een openhartoperatie gehad en de toekomst is niet zonder zorgen). Maar ik kon me echt niet voorstellen dat dat nog een keer zou gebeuren, 2x was al knap volgens de artsen (VUmc). Oorzaak niet gevonden, wij zijn gezond. Ik was gewoon heel positief maar heb dus ook pas gisteren het nieuws van mijn zwangerschap online gegooid (na de 20-weken echo), zodat ik meteen iedereen gerust kon stellen; alles is goed en hee nog een meisje ook

    Iedereen reageert zo leuk, het voelt opeens heel echt.

    Ik denk dat het antwoord op de vraag wel of niet nog een kindje al ligt in het stellen van de vraag

  • zomerkindje2015

    klinkt heel gek ik heb een meid en zoon die nu 4 jaar is slikte echt netjes de pil elke maanden terwijl ik de pil slikte had ik doorbraakbloeding raar gek maarja toch maar een testje gedaan iets knaagde in me en ja hoor positief en na echo bleek 7 weken te nu een leuke mannetje erbij hij is bijna 7 maanden heerijk een baby maar het vreet ook al mijn energie op als je kinderen klein zijn en dan een baby erbij ia soms echt pittig dan hoor ik mensen om me heen wacht maar als ze ouder zijn heb je weer andere zorgen pubertijd etc aaggh trouwens 3de keizersnede heb me laten steriliseren maar soms denk ik had ik het maar niet gedaan heb ik spijt krijg ik spijt dit is gewoon mijn laatste baby we hebben altijd 4 kinderen gewild maar door gezondheidsproblemen bij 3 gehouden jaaa en ben bij 39 jaar dus dit is toch de laatste kindje en terug draaien doe ik niet maar aag die knop knaagt bij mij ook ondanks sterilisatie🙊🙊🙄🙄🙄

  • Hippy

    Jeetje, wat moeilijk lijkt me dat voor je. Sterilisatie is zo definitief en toch zit je met dat gevoel. Ik wens je veel sterkte!

  • zomerkindje2015

    dankje komt goed als ik oververmoeid raak dan is die knop definitief uit🤣

    ik heb er 3 soms gekkehuis maar ooow wat ben ik trots op mama’s die het met meer dan 3 kunnen

  • Mamavan4schatjes

    Ik begrijp je helemaal (denk ik). Toen ik 3 kinderen had, was ik intens gelukkig en blij, maar als ik dacht aan dit is het. Dan kon ik dat niet accepteren. Vond ik apart van mezelf. Ik kon niet zeggen: dit is het. En waarom? Ik weet t niet. Toen ik zwanger werd van onze vierde wist ik; ja dit wilde ik graag. Na onze vierde had ik het niet meer en voelde ik me wel compleet. En toen werden wij verrast met nóg een kind. Dat overrompelde mij, maar ik ben O zo blij met dr! Ik snap je.

  • Hippy

    Je snapt het! En wat fijn joh, dat je nog 2 kindjes hebt gekregen!! Wat een rijkdom, zo'n gevuld hart. Zo fijn om te horen dat het gevoel compleet te zijn, kwam na de vierde. En dan ook nog een bonuskindje, wat fantastisch!! :

  • BeFoDo

    Oh wauw, precies waar ik het van de week met mijn man over heb gehad. Hij is echt klaar, 3 mooie jongens en voor hem is het compleet. Maar voor mij voelt het precies hetzelfde als bij jou. M'n verstand zegt ook dat het goed is zo, maar mijn gevoel zegt zo iets anders. Waar doe je goed aan, ik vind het ook echt niet eerlijk om te gaan zeuren bij mijn man. Maar wanneer komt bij mij dan de overtuiging? En als er een vierde komt, voelt het voor mij dan wel compleet of hoort dat gevoel bij mij. En ik heb 3 jongens, is het dan misschien dat ik een vierde wil omdat ik hoop op een meisje? Terwijl ik er van overtuigd ben dat we alleen jongens kunnen maken. Ik weet het niet 😬

    En wanneer weet ik wel?! Of moet ik gewoon de knoop doorhakken en zeggen dat het goed is zo? Of maar gewoon even zo laten en over een jaar nog een keer bespreken?

  • Hippy

    Ja! Helemaal precies zoals je dit verwoord: "En als er een vierde komt, voelt het voor mij dan wel compleet of hoort dat gevoel bij mij." Dat vraag ik me ook af! Mijn man denkt namelijk het laatste en is bang dat het nooit zal stoppen en dat ik daarna weer een vijfde zal willen. Ik weet het eerlijk gezegd echt niet. Maar als je de reacties hier leest, dan is er voor veel vrouwen toch echt wel een 'stoppunt' waar ze vrede mee hebben. Dus, het zal wel ergens stoppen toch? Hoop ik!

    Ik worstel er ook mee, hoe ik er nou tegen over mijn man mee moet omgaan; er over praten, hopen dat de wens gewoon vanzelf wegebt, of even laten rusten? Ik weet het niet! Want stiekem wil ik natuurlijk het liefst de strategie kiezen die mijn kansen op een vierde zo groot mogelijk maken, maar... ik snap zijn gevoel en argumenten ook en wil hem niet wéér lastig vallen met mijn kinderwens; ik wil zijn standpunt ook respecteren zonder te gaan zeuren als een peuter dat ik 'er nog eentje, nog ééntje, echt nog maar ééntje' wil. Wat moeten we nou met dit gevoel hè? :

    Heel veel sterkte iig. Ik hoop dat het voor jou snel overgaat, of dat je man toch opeens van gedachten verandert.

  • BeFoDo

    Zo herkenbaar, alles wat je zegt heb ik precies zo. En ja ik hoop iedere maand stiekem dat het op de een of andere manier toch raak is want dan hoeven we niet meer te kiezen. Maar dat is niet echt een volwassen oplossing ☺️.

    Wij wachten even af, komt tijd komt raad hopen we maar!!

    Jij ook succes met alle gedachten en wensen 🍀

  • Soccer-Mom

    Ja hoor, bij mij helemaal weg. Ik ben net sinds lange tijd weer tante geworden. Ik vind het heerlijk om met mijn neefje te kroelen maar ook heerlijk dat ik hem gewoon weer aan mijn zusje kan geven. Ik ben uitermate tevreden met mijn leven nu met mijn twee jongens.

  • Jjm

    Bij mij is die wens wel over nu. Na 4 kinderen. In het begin niet. De gedachte nooit meer zwanger te zijn, geen baby meer, dat vond ik raar.

    Nu een paar jaar verder, de jongste gaat bijna naar school. Ik ben mijn leven rondom de kinderen weer aan het uitbreiden. Ik slaap weer goed, ik heb de avonden rust als de kinderen in bed liggen. Nee nee nee, het is goed zo 😁 nu wil ik over een aantal jaren wel oma worden!

  • Barbamammie79

    Geniet inderdaad lekker van je avonden onze oudsten zijn nu 17 en 18... en eh... die avonden met z'n tweetjes mis ik inmiddels al een hele tijd

    Wat ik bedoel te zeggen: straks als ze ouder worden en nog thuis wonen... tja... hoe zal ik het netjes zeggen...dan verlang je nog weleens terug naar 8 jaar geleden.

    Het voelt hier regelmatig als een trein die maar door dendert... ... jongste begint zijn dag meestal rond 6 uur. En de oudsten eindigen hun dag meestal na 22 uur.

  • Jjm

    Haha, mijn oudste is bijna 15 😂 ik snap je. Ik lig soms eerder in bed dan hem 😬

    Maar ik loop nu niet meer met een huilende baby met buikkrampjes rond. Of wachten op de laatste voeding. Of tot diep in de nacht Dora kijken omdat er eentje klaarwakker is. Dat is het verschil. Die puber stuur ik wel naar zijn PS4 als ik even rustig tv wil kijken beneden zonder hem 😄

  • Barbamammie79

    Ik weet ook niet waar dat knopje zit.... dacht ook zo na 3 prachtige kinderen.

    Inmiddels 5 kinderen nu

    Geen kinderwens meer nu.

  • Hippy

    Hahahaha, dus dat is het geheim! Gewoon doorgaan tot vijf kinderen! hahaha!

    Had jij dan heel duidelijk het gevoel dat het klaar was, na de geboorte van de vijfde?

  • Barbamammie79

    Ja... het zwanger worden van de 5de duurde ook even. Toen we gingen proberen ging ik richting de 36 jaar. Miskraam tussendoor... na 5 maanden uiteindelijk weer zwanger... 1 jaar later... Ik was dus bijna 37.

    Toen de jongste geboren werd was ik 37,5 jaar.

    Persoonlijk lag mijn grens ergens bij 35.. 36 jaar. Dus ja... de hele zwangerschap wist ik: Dit is de laatste... Dit is mijn laatste zwangerschap... hierna laat ik me steriliseren...

    Eigenlijk al tijdens het proces van zwanger worden wist ik dat het de jongste zou worden

    En onze kleuter van 5 heeft nu een lief broertje van 2. Ze hebben elkaar

    De oudsten zijn 14, 17 en 18 jaar.

  • Duivelse-badeend

    Heb je er geen 5 voor nodig dat gevoel kan ook komen bij 4 🤪

    Sommige grappen er wel eens over en serieus ik moet er niet aan denken nu nog een baby erbij! Ik vind baby’s leuk en ik hou van knuffelen en draai nergens Mn handen voor om zolang ik t baby’tje maar terug mag geven 😂. Voordeel voor mij nu is dat ik heel jong moeder was dus al mijn vriendinnen beginnen nu zo’n beetje 🤪

    Waar ik eerst een zwangere zag en dacht ohhh dat wil ik ook die mooie tijd etc. Zie ik nu Mn vriendinnetje hoog zwanger met olifantenpootjes en denk ik gelukkig is die tijd voorbij 😂😂😂

    T gevoel kan opeens omslaan. Hier was dat na de geboorte van Mn vierde kindje.

  • CharlottevN

    Ik hoop dat het ooit over gaat. Hier ook iedere maand verdrietig als ik weer ongesteld wordt, terwijl ik het eigenlijk door anticonceptie niet kan worden nu.

  • Hippy

    Mee too. Heel herkenbaar. En ik hoop dan op die 1-2% kans dat ik toch zwanger raak, want "dat soort dingen lees je toch wel eens, waarom zou het mij niet kunnen overkomen?"

  • Myrtheflower

    Herkenbaar, ik wil geen derde,, na alle gebroken nachten en extra zorg die mijn energie vretende kinderen vragen heb ik geen ruimte in mijn hoofd voor een derde kindje. Toch is er elke maand weer dat moment van: ach, nouja het spiraaltje doet blijkbaar goed zn werk..

  • Hippy

    Ja! Precies dat! Toch teleurgesteld, terwijl je weet dat het zo beter is, dat je waarschijnlijk niet meer aankan dan dat je hebt. Want oh, ik vind het ook heftig ook met drie kids, en dat eerste jaar vind ik heel eerlijk gezegd gruwelijk zwaar. Maar dan toch teleurgesteld zijn als je niet zwanger bent he... het klopt gewoon niet! Ik heb vaak hele gesprekken met mezelf: "Dit moet ik niet willen! Nee, dit moet ik niet willen. Meer kan ik niet aan. Nee, ik wil het niet. Het komt ook niet uit. Zo is het goed. Je moet ook een keer tevreden zijn. Je moet het niet eens willen! Al die nadelen. Nee. Ik wil het niet...... Maar, als het dan toch zou gebeuren... " En zo maak ik mezelf langzaam gek, hahaha!

  • Barbamammie79

    Je moet het niet willen? Al die nadelen?

    Tja... de waarheid is dat er ook heel erg veel leuke kanten zitten. En die ben je aan het proberen weg te redeneren denk ik.

    Heel eerlijk? Ik wist dat ik waarschijnlijk spijt zou gaan krijgen... vandaar toch nog 2 heerlijke kinderen

  • Hippy

    @barbamammie: Nee, natuurlijk joh, probeer mezelf te overtuigen van iets waar ik totaal niet achter sta, gevoelsmatig. Maar ja, man wil niet, dus einde verhaal.

  • Barbamammie79

    Snap het

  • Myrtheflower

    Ik ben een goede moeder van twee is gebleken in de praktijk, haha. Tegen slaapgebrek kan ik echt niet, en laat ik nu juist slechte slapers baren, heel wonderlijk.. Dat ga ik niet nog een keertje volhouden.. Leek me heerlijk, veel kids, maar dan wel veel makkelijke kids, die heb ik niet ;).

  • MamaJL

    Oh ja, dat gevoel heb ik ook. Wanneer ga ik het gevoel hebben dat het genoeg is. Nu zwanger van de vierde en. Ik weet dat dat wel een beetje het maximale is, maar wanneer ga ik dat ook voelen?

  • Hippy

    Allereerst, van harte met je zwangerschap!! Wat prachtig, wat een wonder weer he? Wilde jouw man graag een vierde? Zo nee, hoe heb je hem overtuigd?

    Weet je, ik probeer het ook wel zo te zien, dat het mooi is dat ik zoveel liefde over heb, dat ik er nog wel een kindje bij wil. Maar je blijft met zo'n ontevreden/ onverzadigd gevoel zitten, waardoor ik soms zo boos op mezelf wordt, want, ik heb zoveel om dankbaar voor te zijn. Maar het gevoel is er gewoon. Misschien idd ook wel na een vierde. Sommige mensen hebben dat opeens he, zo'n gevoel van: dit was het, dit is genoeg, we stoppen ermee. En hebben daar dan totaal vrede mee! Ik hoop dat dat voor ons ook komt. Ik hoop dat je geniet van je zwangerschap en dat alles goed gaat

  • MamaJL

    Alles vooralsnog prima hier. We hadden beide een wens voor een vierde. Nooit discussie geweest. Nu heeft hij heeft sterk het gevoel dat dit de laatste is, ik weet het zo net nog niet. Dus denk dat hier in huis jouw probleem volgt na baby n4.

  • Trotse-Ouders-Van-4-Wonders

    Ja die juiste tip zou ik ook wel graag willen krijgen 😅

    Bestond er maar zo'n knopje 😔

  • Hippy

    Lastig he...


1 2