Wat doen we verkeerd

Onze jongen van 6 jaar is altijd een hele goede slaper geweest.
Net als onze andere 3 kids tuurlijk toen ze kleiner waren echt wel nachten ook wel is opgezeten,maar verder hebben wij echt niet te klagen gehad.
Nu is hij sinds een aantal weken ineens heel bang om alleen te slapen of naar het toilet gaan vind die eng.
Hij heeft helemaal in zijn hoofd dat er dieven/inbrekers kunnen komen, ik heb echt geen idee hoe hij hier bij is gekomen. Aangezien hier niks in de buurt is gebeurd qua inbreken of iets.

Het is zelfs zo erg dat die zelf ook alle ramen en deuren langsloopt om te kijken of die wel goed op slot zittenen ook wij moeten het voor hem nog controleren. Hij slaapt samen met zijn broertje van 5 op een kamer dus hij ligt niet alleen.
We hebben twee nacht lampjes, het gang licht staat aan hun deur staat open. Onze deur (zolder) staat open voor hem. Maar niks lijkt te helpen.

Voorheen ging die toch goed naar bed we hebben ook een vast ritueel
tanden poetsen, toilet, naar bed liedje zingen (hebben ze hier liever als lezen) kus en knuffel en klaar.

Maar omdat die nu steeds zo in paniek was kwam die continu zijn bed uit uiteindelijk wilde die als ik hem naar bed had gebracht dat ik dan ook gelijk naar boven zou gaan, dat gaf hem meer rust als die wist dat ik dan ook al in bed lag. Oke prima dat had ik er ook wel voor over om dat te gaan doen.
Ondanks dat kwam die toch elke nacht zijn bed uit en kroop dan bij ons in bed. En op de een of amdere manier doet hij dat zo stilletjes dat wij het niet eens merken en soms werd ik er wel wakker van, maar dan maakt hij zo een drama dat de rest van het gezin er ook wakker van werd.
Ik weet het niet goed maar ik heb middenin de nacht geen zin
om drama te gaan maken of hoe je het ook noemt. Plus dat ik door de gebroken nachten vaak ook gewoon te moe ben om hem dan terug te brengen
en ook dat weet ik is geen handige zet, aangezien kinderen er zo dan ook mee wegkomen zeg maar.

Er waren momenten dat die wel de nachtem door sliep en weer nachten niet.

Maar nu sinds een tijd wil die niet meer in zijn eigen bed slapen. Het gedonder begint nu gelijk al ' ik ga niet in mijn eigen bed, ik ga bij jullie liggen '
wat we ook zeggen wat we ook doen niks lijkt te helpen. Uiteindelijk word het een heel groot drama hij kan gaan schreeuwen, tieren en echt heel boos worden.

We hebben alles al geprobeerd bij hem liggen bij hem zitten in de gang zitten etc.
Als hij ook eenmaal in zo een bui zit zie je ook dat die in gevecht is met zich zelf. Ik vind het pijnlijk en moeilijk en vooral ook zo verdrietig om te zien, want je komt er ook gewoon niet doorheen.
Los van het slapen kan hij deze buien ook zomaar krijgen als iets niet goed lukt dan raakt die gefrustreerd en zo boos op alles en iedereen.

Op dit moment lopen er ook wel wat onderzoeken voor hem, omdat we vermoeden dat hij ADHD heeft. Mijn partner heeft dat ook en hij herkent ook wel veel dingen van hem vroeger.
Nu heb ik zelf na de geboorte van zijn broertje na hem een ernstige postnatale depressie gehad met alle gevolgen van dien ( tijd opgenomen geweest, mijn moeder hier in huis samen met mijn man )
Dus dat heeft natuurlijk ook een behoorlijke impact gehad wat logisch is.

Ik vind het gewoon zo lastig, omdat ik niet goed weet hiermee om te gaan waar doe je nou goed aan.
Nu ook het is al een paar dagen zo een drama met naar bed brengen we zijn zo drie uur bezig dat ik uiteindelijk opgeef, en ik in zijn bed ga liggen en hem boven in ons bed laat liggen. Omdat ik die strijd gewoon niet meer aan wil gaan. Het hele gezin lijd er op dit moment onder.
Zijn broertje van 5 begint nu ook dat die niet meer alleen naar bed durft etc. Mijn man en ik krijgen discussies, stelt die zich nou aan of is het echt of is het negatieve aandacht vragen of is het iets anders.
En ik ben ook echt op er van, om continu zo een strijd te hebben met je eigen kind..

En het is verder echt zo een mega lieve jongen met het hart op de goede plaats, zo zorgzaam en vrolijk en grappig.
Maar iets blokkeert bij hem door wat voor reden dan ook en hij slaat helemaal om. Zo verdrietig om te zien, omdat ik me zo machteloos voel dat ik hem niet kan helpen..

Herkent iemand dit? Of hebben jullie nog tips?
Ik voel me zo een slechte moeder naar hem toe, ik wil hem zo graag helpen..

1633 x gelezen, 2

reacties (28)


  • Amatullaah

    Ik zou de huisarts bellen, soms doe je dingen als ouder omdat je denkt dat dat goed is terwijl het voor een kind helemaal niet werkt. Eventueel doorverwijzen naar kinderpsycholoog

  • Denelientjes

    Hun wereld wordt steeds groter. Mijn dochter heeft ook angst gehad voor inbrekers.

    En weet ook niet waar dat precies vandaan kwam. Ze wilde ook dingen na checken maar dat heb ik gelijk afgekapt. Daar hoef je je geen zorgen over te maken ik zorg ervoor dat alles dicht zit. Ja maaaarr.... uhm nee en als er hier 1 binnen komt dan gooi ik hem naar buiten. En dan maakte we er een grap over... dan pak ik hem bij zijn voeten dan draai ik 20 rondjes en zwiep hem zo het raam uit. Owja?!?! Was het antwoord dan. Dus ik zeg wat zou jij doen? Ik stamp op zijn teen... sla hem in zijn lurven en bel de politie. Kijk nou top geregeld zei ik.

    Het heeft wel een periode geduurd maar ik bleef herhalen dat ik niet bang ben en wat ik dan doe.

    Dat gaf haar vertrouwen.

    Dus ik zou praten met je 2 jongens... in de middag niet rond bedtijd.... en proberen een oplossing te zoeken.

  • Matadora

    Gekke you tube filmpjes . Grote verhalen op school , een fase.. me vriendin haar dochter krijgt mdr voor een trauma die tussen haar oren zit, niks gebeurt , maar ze maakt haar eigen gek en heeft daar door ptss :) vraag hulp. Gaat hem goed doen.

  • mama-van-een-kleine-prins

    Kan het zijn dat hij enorm geschrokken is van het verhaal van Gino? Misschien op school jeugdjournaal gekeken? Of van vriendjes op school verhalen gehoord? Misschien is hij nu zo bang dat hij niet durft te slapen. En durft hij niet te zeggen waar hij “echt” bang voor is en zegt hij dus dat hij bang is voor inbrekers? Misschien is hij bang dat kinderlokkers bij jullie binnen kunnen komen? Ik zou toch Een afspraak maken met een pedagoog. Die kunnen spelenderwijs er bij jou kindje uithalen wat zijn angst is. Mijn zus heeft zoiets meegemaakt met haar dochter. Ze hebben het eruit gekregen wat haar angst was. Ze heeft zelfs emdr therapie gehad ze was toen 7 jaar. Hierna ging het gelijk goed en sliep ze weer rustig op haar eigen kamer. Ik denk echt dat je kindje iets heeft gezien of heeft gehoord via via wat hem angstig heeft gemaakt. Super sneu echt waar.. ik hoop echt oprecht dat jullie hier snel uit komen samen! Dikke knuffel

  • Tissie

    Voel je geen slechte ouder. Ik denk dat alle kinderen dit soort fases hebben.

    Wij hebben er één van 5 en één van 2 welke een kamer delen en het komt regelmatig voor dat ik weer niet kan omdraaien in mijn bed omdat ik klem lig tussen twee kinderen. En ja, soms was er dan één bang, dan houd ik het bange kind lekker vast en slapen we verder.

    De andere keer is er niets aan de hand en begeleid ik ze terug naar hun eigen bedje omdat ik graag wat ruimte wil. De andere keer heeft er één het moeilijk en die kruipt dan vanaf het begin van de nacht in mijn bed waarbij het kind de ene keer blijft, de andere keer spreek ik af dat ik het overleg naar zijn eigen bed als ik naar bed ga.

    Ik maak zelden problemen van het slapen en het is dus ook zelden een probleem. We zijn er op ingesteld zeg maar😊

    De ontwikkeling van kinderen verloopt nou eenmaal in fases en ik merk dat ze mijn nabijheid in bepaalde fases meer nodig hebben. Overdag zijn ze te druk om te knuffelen en intiem te zijn, maar tijdens de nacht halen ze dat gewoon weer in. Heel primitief maar het werkt voor ons fantastisch. Ook om er geen strijd van te maken, ze gaan vanzelf weer naar hun eigen bed.

  • Tissie

    Voel je geen slechte ouder. Ik denk dat alle kinderen dit soort fases hebben.

    Wij hebben er één van 5 en één van 2 welke een kamer delen en het komt regelmatig voor dat ik weer niet kan omdraaien in mijn bed omdat ik klem lig tussen twee kinderen. En ja, soms was er dan één bang, dan houd ik het bange kind lekker vast en slapen we verder.

    De andere keer is er niets aan de hand en begeleid ik ze terug naar hun eigen bedje omdat ik graag wat ruimte wil. De andere keer heeft er één het moeilijk en die kruipt dan vanaf het begin van de nacht in mijn bed waarbij het kind de ene keer blijft, de andere keer spreek ik af dat ik het overleg naar zijn eigen bed als ik naar bed ga.

    Ik maak zelden problemen van het slapen en het is dus ook zelden een probleem. We zijn er op ingesteld zeg maar😊

    De ontwikkeling van kinderen verloopt nou eenmaal in fases en ik merk dat ze mijn nabijheid in bepaalde fases meer nodig hebben. Overdag zijn ze te druk om te knuffelen en intiem te zijn, maar tijdens de nacht halen ze dat gewoon weer in. Heel primitief maar het werkt voor ons fantastisch. Ook om er geen strijd van te maken, ze gaan vanzelf weer naar hun eigen bed.

  • MarieAnn

    Dit klinkt misschien raar, maar ben je goed in verhalen verzinnen?

    Ik heb me weleens verdiept in helende verhalen voor kinderen die met allergische reacties, overgevoeligheden of angsten zaten. Je gaat dan uit van de leeftijd van het kind, welke knuffels het leuk vind, wat zijn de helden die aanspreken, heeft het ergens grote bewondering voor, wat zijn bijzondere karakereigenschappen en welke karaktereigenschappen zou je zoon het liefst willen hebben of waar zou het meer van willen ontwikkelen.

  • Pindakaasappel

    Heeft hij iets op het jeugd journaal gezien? Ik weet namelijk van mijzelf dat toen ik klein was daar ook iets op gezien had en paniek had ontwikkeld. Mijn vader heeft er toen met mij uitgebreid over gepraat. Dit heeft mij toen geholpen om weer normaal te gaan slapen in mijn eigen bed. Dus misschien is dat wat voor jullie? Overdag vragen of op het moment dat hij nog redelijk kalm is vragen hoe en wat. Hij heeft nu wel een leeftijd dat de wereld een stuk groter word dan de vier muren van het huis.

  • claritabonita

    Waarom is je vraag 'wat doe ik verkeerd?' Waarom voel je je een slechte moeder? Dat hoeft toch niet...

    Lastige situatie...zou er iets gebeurd kunnen zijn waardoor hij zo bang is? Hij heeft jullie duidelijk nodig...dus boos worden/straffen lijkt me niet the way to go. Kan een van jullie bij hem op de kamer liggen? Of bij jullie een matras naast t bed?

  • Dmjr

    Ik voel me slecht, omdat ik het gevoel heb dat ik faal, omdat ik hem niet kan helpen als die in gevecht is met zichzelf. Op het moment slaapt hij nu bij ons in bed en ik lig in zijn bed. Hij slaapt samen met zijn broertje op een kamer en die word soms wakker snachts en die merkt dan dat zijn broer weg is en gaat dan ook roepen dst hij het eng vind. Een matras bij hun op de kamer gaat net niet passen. En bij ons een matras past ook net niet. Verder word ik niet boos of geef geen straf ik zie namelijk echt de paniek en angst bij hem. Mijn man denkt daar wat anders over en vind dat die zich aanstelt en dat maakt het soms lastig, want wij krijgen dan een discussie erover.

  • claritabonita

    Ik snap dat je de angst van je zoontje graag wilt oplossen omdat je ziet dat hij het moeilijk heeft. Alleen sommige dingen zijn niet gelijk op te lossen. Dit niet, maar ook andere problemen die hij nog gaat tegenkomen in het leven. Je bent bij hem, hij is niet alleen. Dat is toch een mooi signaal naar je kind....en ondertussen kijk je samen uit naar iets wat hem gaat helpen. Dat is imho liefdevol ouderschap, geen falen!

  • Maartje07

    Ach wat naar… ik zou rustig met hem gaan zitten en vragen waar het vandaan komt. Heeft hij iets gezien of gehoord? Dit komt ergens vandaan lijkt me, gezien de leeftijd die hij heeft.

    En miss een rare vraag, maar ik stel hem wel: heeft hij een huggy wuggy knuffel of is hij hiermee in aanraking geweest?

    Deze knuffel is een hit tegenwoordig, maar niet onschuldig:

    https://www.jmouders.nl/trend-huggy-wuggy-kinderen-rage-knuffel/

  • Dmjr

    Als ik met hem praat dan krijg ik als antwoord ik weet het niet, ik vind het eng of ik hoor geluidjes. Op school zullen ze elkaar natuurlijk ook wel een beetje gek maken met vanalles.

    Huggy Wuggy ken ik wel, maar hij heeft daar geen knuffel of iets van wat dat betreft mogen ze hier dat soort dingen niet hebben of zien. Net zoals vecht spelletjes op de ipad is ook een No go. Hij zong eerst steeds dat liedje van huggy wuggy ik kon het toen nog niet tot ik zag wie dat gekke beest/ knuffels was

  • Pindakaasappel

    Misschien is het dan wel die gekke pop. Dat hij bang is dat het binnenkomt. Hij weet dus wel goed wat het wel is. Wat een eng ding.

  • Yune

    Dat zulke filmpjes en speelgoed zo vrijelijk verkrijgbaar is vind ik heel schadelijk voor kinderen. Zelfs het idee al en filmpjes die ermee verzonnen worden. Bah bah

  • M1518

    Oh Maartje, heb me even in het fenomeen Huggy Wuggy verdiept, maar wat is dit voor iets zieks??? Er zijn duidelijk mensen met te veel tijd en een zieke geest....

    Mijn zoontje kende het inderdaad al en wist me te vertellen dat die knuffel enge tanden had en bijt. Hij kan niet specifiek iets benoemen, meer algemeen bang in het donker zijn, monsters in het algeheel of zich niet prettig voelen alleen in zijn slaapkamer. Geen idee of deze rage direct of indirect iets heeft getriggerd. Pfff, bedankt voor de tip!

  • Nog-even!

    Ga eens op een rustig moment met hem praten: heeft hij iets op tv gezien, in een game of is er iets verteld op school over inbrekers? Eerst maar eens verder uitvogelen waar dit vandaan komt!

  • JustAMom

    Ik was ook zo als kind. Zó bang! Dat heeft wel doorgewerkt tot ik uit huis ging. M'n ouders steunden me niet. M'n vader stak er juist de draak mee door juist ineens vanonder mijn bed (hoogslaper) tevoorschijn te komen. Dat was mijn grootste angst, dat daar iemand zat. Ik durfde 's nachts ook echt niet te plassen, hoe nodig ik ook moest. Ik heb nu ernstige blaasproblemen ...

    Dus ik kan alleen maar zeggen: neem de angst van je kind serieus en steun hem. Van daaruit kan hij het zelfvertrouwen krijgen dat hij nodig heeft.

    Als jullie allemaal wél slapen als hij bij jullie in bed ligt, zou ik zeggen: gewoon lekker doen!

  • Shrimp

    Wat ontzettend gemeen is dat 😖

  • JustAMom

    Ja hè. Het was/ is echt een narcist (nu dementerend).

  • Dmjr

    Jeetje wat heftig voor je! Ik neem het zeker serieus ik zie echt de paniek en angst bij hem. Mijn man is iets minder daarin die vind dat die zich aanstelt en dat die zo een loopje met ons neemt. Die sluit hem gerust even op in zijn kamer. Terwijl ik heb gezegt dat dat alleen maar averechts werkt en nog meer traumatiserend aangezien hij al zo bang is met de deur dicht. Wij krijgen dus discussies, omdat ik het gewoon echt zielig vind. Voor nu slaapt hij boven in ons bed en ik lig in zijn bed met zijn broertje. Zijn broertje begint nu hem na te doen en vind het ook eng om alleen te liggen etc. En wat je zegt zolang nu iedereen er goed van slaapt deal ik hier ook gewoon mee :)

  • Bibapoes

    Ik zou een matras of bedje op jullie kamer erbij zetten. Dan hoeft hij niet bij jullie in bed, maar kan hij wel daar gaan liggen als het nodig is. Ik denk altijd maar, alles is een fase, gaat vanzelf weer over!

  • March2019

    Hier ook een jongetje van 6,5 precies wat jij omschrijft.. alleen heb ik snachts niet zo'n drama gelukkig. Breng hem terug maar komt met de zelfde gang weer.. en inderdaad ook zijn broertje van 3 , die bij hem op de kamer ligt ,komt er dan vaak achteraan. Ik heb besloten dat ze dan maar bij ons in de buurt slapen. Eerst sliepen ze bij ons in bed.. maar dat vond mijn lijf niet prettig smorgens dus k heb nu een bed naast m'n bed, niet standaard maar die pak ik er dan bij.

    Ik weet hij heeft me nodig, zoekt geborgenheid. Hij slaapt dan lekker en ik slaap lekker. Wellicht is het de leeftijd? Mijn zoontje heeft het met fases.

  • Dmjr

    Daarom slaap ik nu in zijn bed, omdat mijn hele lichaam ook gewoon zeer doet als hij wel tussen ons in ligt. Plus dat zijn broertje anders er ook achter aan rent die gaat hem nadoen ;) En bedje/ matras naast ons bed of naast hun bed pas helaas net niet. Maar wat je zegt hij zoekt toch geborgenheid of iets. Voorlopig slaapt hij maar even boven en ik in zijn bed :)

  • M1518

    Alsof je mijn net 7 jarige omschrijft. Sinds afgelopen weekend ineens uit het niets midden in de nacht drama en pure paniek. Hij is heel bang voor van alles....heb medelijden met hem, hij is dan zo overstuur. Mijn man heeft geen geduld en dat van mij raakt op na een paar slechte nachten. Wil wel dat hij weet dat ik er voor hem ben, maar wil het ook niet in stand houden dat hij uit bed komt.

  • Maartje07

    Zie ook mijn reactie hierboven.

    Is hij toevallig in contact geweest met de knuffel huggy wuggy?

  • Dmjr

    Nou dus dat mijn man heeft daar dus ook geen geduld voor. En ik merk ook wel dat mijn geduld wat minder word na zulkr nachten. Ik slaap namelijk toch minder lekker in zijn bed als dat van me eigen dat is gewoon zo. Ik probeer ook elke avond ga eerst in je eigen bed en als je snachts wakker word dan mag je gewoon boven komen. Ik heb al een belonings kaart gemaakt, maar niks lijkt te helpen.

  • Momoftwokids

    Met een beloningssysteem ga je er vanuit dat hijzijjn gedrag kan beïnvloeden, maar bij echte angst helpt dat niet. Neem hem serieus en denk samen met hem na over een oplossing. Wat zou hen helpen, wat stelt hem gerust?

    Oh en opsluiten wat jouw man doet moet je idd echt nooit doen! Dat werkt idd traumatisrrend. Sterkte!