Hoe gaat jullie relatie?

Hallo,
Onze dochter is nu 5 maanden. Tijdens de zwangerschap liep de relatie al niet helemaal lekker. Door andere verwachtingen raakte we regelmatig in conflict. Na de geboorte komt dit met vlagen terug, alleen vind ik de omgang van mijn vriend naar mij toe nu niet meer acceptabel. Ik hoor graag van jullie of dit herkenbaar is, of het 'erbij hoort, een fase is of dat ik toch echt eens moet gaan nadenken over een relatiebreuk. Er zijn te veel dingen om nu allemaal op te noemen, maar zojuist was er weer een voorval waarna ik nu de keuze maak om het te delen. Onze dochter is net een aantal dagen flink ziek geweest.
Ik ben thuis gebleven van het werk en heb elke nacht naast haar gelegen.
Dit doe ik met alle liefde, maar dan vind ik het wel fijn om in het weekend bij te slapen.
Mijn vriend heeft één nacht nu gedaan en hij is er zo moe van dat hij op de dag moet bij slapen uiteraard.... Ik zorg dus wederom voor de kleine.
Prima.
Gisteravond wou hij naar vrienden toe. Met veel moeite heb ik mijn grens aangegeven en gevraagd of hij thuis kon blijven zodat ik vroeg naar bed kon.
Dit heeft hij gedaan, maar hij liet nonverbaal duidelijk zien dat hij het onzin vond.

Zojuist ben ik na lange tijd met een vriendin aan het bellen en bijkletsen..dit komt zelden voor.
Onze dochter is wakker en nog niet fit. Hij legt haar in de boks , zwaait naar me en zegt dat hij gaat fietsen.
Ik ben nog aan het bellen en voordat ik iets kan zeggen is hij weg.

Eenmaal opgehangen omdat onze dochter begint te huilen, leg ik haar op bed
Daarna bel ik hem en vraag waarom hij ineens weg gaat en of hij dat oké vind op de manier waarop?
Ik krijg
als antwoord dat hij geen discussie nu aan gaat en gaat fietsen. Hij hangt op ..

Dit is een van de vele voorvallen die gebeuren.
En ik weet als hij straks thuis komt dat ik het hoe dan ook heb gedaan.
Ik doe moeilijk, ik was toch aan het bellen, ik moet niet zo zeuren..

Dus aan jullie de vraag. Is dit herkenbaar? Of heb ik gewoon een ...van een vent?

2780 x gelezen, 1

reacties (40)


  • .Familyfirst

    Wat ik wel weet van mijn relatie, is dat bij elke zwangerschap we ook issues krijgen, begint al in de zs omdat ik gewoon echt niet te doen ben als ik zwanger ben, ik ben echt een kreng dsn door de hormonen, maar mijn man vind dat niet zo erg haha, na de bevalling duurt het meestal een half jaar ofzo voordat alles weer was zoals voor de zwangerschap, je moet toch weer wennen aan een baby in huis etc, alles draait om de kleine, en dan heb je nog meer kinderen rond lopen. Dusja ergens wel herkenbaar, maar hier komt het altijd goed hoor, en wij zijn bezig voor een 5de, dus mijn man neemt mijn hormonen voor lief dan haha.

  • TwinMomJ

    Wat ik zeker herken is spanning en irritatie. Ik had in het begin ook enorm het gevoel alles alleen te doen. Wegens slaapgebrek hebben wij toch wel een paar keer op elkaar zitten katten. Maar we bleven praten en hebben beide een tandje bijgestoken waar de ander dat nodig had. Nu, een paar maanden later, zijn we weer een goed team.

    Mijn zus daarintegen, heeft precies hetzelfde als jullie. Ze heeft vaak aangegeven meer hulp nodig te hebben en geprobeerd uit te leggen waarom.. hij doet dan altijd eventjes de moeite en valt dan weer terug in oude gewoontes...

    Ze zijn nog altijd samen maar er is veel spanning.

  • Anonymous93

    Praat met elkaar. Niet even tussen neus en lippen door maar ga er echt voor zitten.

    Hier gaat het gelukkig goed; onze zoon is nu 3mnd oud en de enige discussies die wij bij kans hebben is wie hem de fles mag geven en hem naar bed mag brengen ;)

    Wel zijn we beide moe, ik doe de ochtenden dus ik kan niet zolang opblijven in het weekend; want onze zoon komt in de ochtend tussen 6-7u vaak. Wat ik wat minder kan hebben is dat mijn vriend tegenwoordig zegd "Ik moet echt bijslapen, ik hoop lekker te kunnen uitslapen; hij doet de ochtenden NOOIT en kan dus ALTIJD uitslapen in het weekend.. ;) Daar hebben we het inmiddels wel over gehad & schoorvoetend was hij het ermee eens dat hij 1 ochtend in het weekend overneemt zodat ik ook eens kan bijslapen :)

    Echt praat; desnoods over elke scheet. Maar dan begrijp je elkaar beter en is het makkelijker eens iets over te nemen, als je niet weet wat er in de ander omgaat kun je dat begrip niet opbrengen en komen er frustraties

  • 3Blessings

    Ik herken het verhaal en veel van de verhalen hieronder. Tijdens en zeker tot 2 jaar na de bevalling was de relatie een uitdaging. Bij ons zit er maar 2 jaar tussen de middelste en de jongste, dus eigenlijk 4 jaar achter elkaar. Ik nam ook de meeste zorg op mij, veel (hij doet ook wel wat) van het huishouden, koken en de boodschappen. Wel is hij degene die alles maakt wat kapot is, klust, de tuin fixt en de auto onderhoudt. Dat zorgde ervoor dat ik uitgeput raakte, want ik werk ook fulltime. Hierdoor ontstonden er spanningen tussen ons.

    Ik moet er wel bij zeggen dat bij alle 3 de kinderen hij meer 'hands on' werd zodra ze 2 jaar oud werden en ik stopte met borstvoeding geven. Nu kan ik zeggen dat het goed gaat tussen ons. Hij helpt met de kinderen waar hij kan en in het huishouden (ook al doe ik nog steeds het meerendeel). Het zijn de tropenjaren. Je bent beiden moe, je moet nog zoeken naar een goede balans tussen de kinderen, je relatie en andere verplichtingen. Dat heeft tijd nodig. Vooral volhouden, proberen begrip voor elkaar te tonen, blijven herinneren waarom je ook alweer van je man houdt (soms vraag ik mij dat ook even af en als ik nadenk weet ik weer waarom haha) en je gevechten kiezen (choose your battles). Probeer te bedenken wat hij allemaal doet voor jou en de kinderen. Dingen niet niet direct in het oog springen, maar wel belangrijk zijn. Het is een kwestie van vechten voor je relatie, weten dat je van elkaar houdt en engelengeduld (net als met kinderen, maar dan met je man).

    Mijn relatie is niet perfect en gisteren kon ik mijn man nog achter het behang plakken, maar bepaalde (kleine) dingen en irritaties kan ik makkelijker naast mij neerleggen. Niemand is perfect en ik ben ook niet altijd even makkelijk bedenk ik dan maar.

  • Moederkloek.

    Hier ook een tijdje slechter gegaan. Ons zoontje is nu bijna 4j en zijn nu zwanger van ons 2e kindje. Heb heel lang getwijfeld voor een 2e kindje omdat ik ook echt moeite had met de impact op mijn relatie. Ik probeer nu duidelijker te zijn en meer te praten over wat ik nodig heb. Ik heb hem ook verteld dat ik ook echt tijd voor mezelf nodig heb en dan ik ergens toch wel bang heb voor wanneer de 2e er is, of ik het wel ga aankunnen.

    Hij houdt nu echt meer rekening met mij en helpt me wat vaker.

    Ik denk dat het ook een beetje de aanpak is. Ik klaagde ook altijd dat ik alles moest doen enzo. Dus de 'fout' lag bij hem. Nu zeg ik eerder dat ik het even niet meer aankan. En dan is hij dus ook meer geneigd om te helpen of me even rust te gunnen.

    Ik heb in onze moeilijke periode ook het boek 'the empowered wife' gelezen. Deze vond ik ook wel een aanrader op relatievlak.

  • Amatullaah

    Lastig is dat altijd. Kinderen en vooral moeheid zetten extra stress op de relatie. Mannen praten niet zoals wij van "ik ben zo moe want baby is ziek" hun houden vaak emotionele gedoe achrer zich. Het is te weinig info of dit normaal is want iedere relatie heeft gebreken, probeer eens naar je eigen te kijken. Wat maakt jou gelukkig en wat zijn jouw mindere kanten die je kan beteren. En ga na een tijdje eens open her gesprek aan met hem.

    Als er niks verandert zou ik relatie therapie zeggen, dat is echt niet alleen als het niet goed gaat, juist om dingen beter te maken :)

    Succes

  • Momiji

    Totaal niet herkenbaar gelukkig, ik zou echt zó over de naai zijn!

    Het lijkt wel of hij er helemaal niet aan toe is de verantwoordelijkheid over een kind te dragen.

    Hopelijk draait hij nog bij, want je hebt t al zwaar genoeg.

  • Afwachten0

    Ja herkenbaar. Onze baby is 3 maanden oud en we hebben nog steeds regelmatig discussies/ruzie. Ik heb en heftige zwangerschap gehad met 5x ziekenhuis opnames ivm hg en ik was daardoor geen partner meer. Dus hij moest voor mij zorgen die 9 maanden lang. Daarna kreeg ik een keizersnede waardoor ik weer afhankelijk was van hem. Dat was te veel voor onze relatie. Nu ben ik helemaal hersteld. Ik ben weer de oude en ik veel verder met hem zoals daarvoor maar voor hem is er te veel gebeurd dat hij nu tijd nodig heeft om alles een plek te geven. Hij wil zelfs geen intimiteit met mij. Zo erg is het. Dus. En ik doe veel voor onze baby. Alle verzorging doe ik en baby slaapt bij mij in bed. Ik geef bv dus ik doe alle nachten. Mijn man slaapt in een andere kamer omdat hij anders wakker wordt van de baby. Alles bij elkaar voel ik me niet meer getrouwd. Ik probeer veel met hem te praten maar hij is geen prater. Dus soms laat ik dingen gaan maar het vreet me wel van binnen. Ik hoop dat onze relatie weer beter word. Nu gaan we met elkaar om bijna als broer en zus. Ik vind het eng. Dus ik herken wat je bedoelt. Ik hoop dat dit een fase is. Ik hoop dat het bij jou ook goed komt. Want ik geloof dat jij van hem houdt en anders om ook.

  • Nog-even!

    Wat heftig Ik hoop dat jullie samen de betekenis van "in voor en tegenspoed" weer terugvinden.... Daar mag je echt hulp bij vragen.... Relatieproblemen verdwijnen meestal niet "vanzelf" weer...daar is inzet en inzicht van twee kanten echt voor nodig.... Vecht voor je relatie! Heel veel sterkte en moed toegewenst!

  • boterbloemen

    Dit inderdaad. Heel goed dat je hem ruimte kunt geven, maar het vergt flink (samen)werken om elkaar weer terug te vinden. Met zo langs elkaar heen leven, ga je elkaar niet vinden. Zie het niet als een fase, met afwachten vergroot de afstand alleen maar. Ik hoop dat jullie een weg vinden, misschien met hulp?

  • KS.14.

    Herkenbaar hoor (helaas).

    Momenteel ben ik hoog zwanger met de bijbehorende kwalen. Mijn man keek vandaag zijn voetbalprogramma. Dus ik ben gewoon gaan ontbijten met de kinderen en alles weer opgeruimd met me dikke buik terwijl hij op de bank zat. Maar ik vond het niet erg.

    Later die ochtend wilde de kinderen in de tuin spelen maar ze liepen beide nog in hun pyjama onze oudste kan zich zelf aankleden maar onze jongste nog niet. De oudste was ondertussen al in de tuin en de jongste liep een beetje te miepen dst hij ook wilde. Dus ik zeg pak je kleren maar dan kan papa je helpen met aan kleden. Dus "papa" kijkt me aan en zegt "serieus, waarom doe je het zelf niet?" nou serieus ik wist niet wat ik hoorde ik zei nou dat snap je toch wel... Maar hij bleef maar door gaan dat ik het ook kon doen. Toen ben ik zoooo ontzettend boos geworden en heb ik echt staan schreeuwen als een viswijf, dat ik het ontbijt en alles al had gedaan met de kinderen en de boel alweer helemaal aan kant had zodat hij TV kon blijven kijken.

    Nou en mijn ontploffing is niet de 1e..... Wij hebben vaker dit soort irritante ruzies.

    Soms denk ik was ik maar alleen met de kinderen. Dan moet ik het ook alleen doen maar dan hoef ik me in ieder geval niet te irriteren aan zijn vreselijke luiheid.

    Ook veel minder rommel in huis als hij hier niet meer zou wonen..... Maarja.. je relatie verbreken vind ik wel heftig er komt zo veel bij kijken.....

    Probeer er met je man over te praten. Vind hij het niet leuk om voor zijn dochter te zorgen? Of is hij ook gewoon te lui??? Succes ❤️

  • Annanm

    Omg hier precies hetzelfde. Hebben een kindje van net 2 jaar en een 3 mnd oude baby maar ik heb aan hem een derde kind eigenlijk... stond tot en met 40 weken zwangerschap alles alleen te doen Inclusief boodschappen doen, koken, noem maar op maar nog t ergste: zijn zooi opruimen. Hij heeft nog nooit een pan aangeraakt zelfs niet tegen eind van mn zwangerschap en ik enorm slaapgebrek had ivm maagzuur en dreumes die nog 5 x op een nacht wakker werd.

    Ik Had enorme last van bekkenklachten, liep bij de fysio en fysio gaf ook aan dat hij meer moest helpen. Maar als ik dat tegen hem zei ging dat t ene oor in en andere uit.

    Altijd zo’n rommel in huis als hij even alleen is geweest! Ruimt niks op, werkelijk alles komt op mij terecht. Als ik er wat van zeg ben ik een zeurpiet. Baby is 2 x opgenomen geweest in het ziekenhuis vanwege overmatig huilen, dus ik ben 2 x een week met baby in het ziekenhuis verbleven want geef borstvoeding. Je wilt niet weten hoe het huis uitzag toen we terug thuis kwamen... fijn thuis komen is dat... Zo erg dat de tweede keer mijn moeder voor we naar huis kwamen naar ons huis kwam om alles aan de kant te maken (ik was ook nog depressief geworden van de hele situatie en zij weet dat ik niet tegen rommel kan) zo sneu eigenlijk...

    Echt vreselijk is het, zo’n situatie 😔 sterkte en nog veel succes met je zwangerschap❤️

  • KS.14.

    Bah, jou verhaal klinkt ook alles behalve leuk 😢. Ik snap het ook echt niet van die mannen bijna alles gaat met een zucht en een kreun. Wil jij i even op de wc helpen? Of de kinderen moeten vanavond wel weer even onder de douche hoor.... Alles is met pijn en moeite.

    Ik snap dat gewoon echt niet. Tuurlijk heb ik er ook niet altijd zin in. Maar je bent toch gewoon verplicht om voor je kind te zorgen? En het is toch fijn als ze na het douche heerlijk hun pyjama aan hebben. Man daar kan ik zo vsn genieten dan wil ik mijn jongens gewoon opeten. Mannen hebben dat gevoel denk ik niet (hebben ze überhaupt gevoel?) als je vraagt waar denk je aan. Dan zeggen ze niks. HTF kan je nergens aan denken?? Mijn gedachten staan nooit stil bij het zien van een rode auto kan ik al denken owja ik moet nog rode paprika's kopen.

    Mannen echt ik weet wel 1000 % zeker dat ze van Mars komen. Beetje jammer dat ze daar niet gebleven zijn😂

  • Raintje

    Wat herkenbaar. Vooral dat: was ik maar alleen met de kinderen dan doe ik het ook alleen, maar wordt er geen energie verspild aan irritaties.

    Mijn man lag dit weekend vrijwel 2 dagen op bed. 1x met hoofdpijn, zonder wat te zeggen wqs hij plots in bed. De 2e dag had hij een spier verrekt en heeft hij van 12 tot 19 in bed gelegen. Zoals ik kon voorspellen kwam hij eruit toen de oudste naar bed moest. Om vervolgens om 12u snachts een zak chips open te trekken en voor de buis te gaan hangen. Dit is niet de eerste keer. Ik heb zwaar het vermoeden dat het ouderschap hem veel zwaarder valt als hij wilt toegeven. Maar hij praat er niet over en ziet geen onderliggende problemen voor zijn gedrag. Hij vind zijn gedrag zelfs normaal, want hij heeft immers pijn. Dat ik al 6 weken een afspraak moet plannen bij de fysio oor bekkenpijn, waar ik de tijd niet voor zie, vergeet hij maar even. Zoo frustrerend. Maargoed, 10 weken geleden bevallen dus sta nog Bol van de hormonen. Ik hoop wel dat het beter wordt...

  • KS.14.

    Zo egoïstisch. Gewoon naar bed gaan zonder iets te zeggen. Waar is dan je liefde voor je vrouw en voor je gezin?

    Ik denk stiekem dat er heel veel mannen zijn die spijt hebben dat ze aan dit leven begonnen zijn en inderdaad die verantwoording niet aan kunnen of niet aan willen.

    Zo zonde.

  • Caatjemaatje

    Het is niet fijn.. maar is het een reden om jouw dochtertje op te laten groeien zonder haar vader dichtbij? Dit is iets waar je enkel zelf over kunt beslissen. Mannen denken anders en gaan vaak ook anders met baby’s om dan wij vrouwen zouden willen.. maar is dat een relatie verbreken waard? Zelf heb ik een man die in 14 maanden misschien 5 nachten heeft overgenomen en ondanks meerdere hulpkreten kwam er niets.. na 21 maanden uitte hij pas wat er voor hem gespeeld heeft. Heb nooit gedacht ik ga weg bij jou maar wel gedacht ik kan het alleen en doe het alleen dus waarom heb ik jou nodig? Niet dus en ben daarin teveel gaan denken ik kan en doe het wel zelf. Achteraf zonde.. probeer juist in contact te komen met elkaar is mijn tip 🍀

  • Charliecharlie

    Dit is idd gewoon enorm wennen. Een kennis van mij heeft dit ook gehad om deze reden, zelfs zodanig dat ze even uit elkaar zijn gegaan, en die hebben therapie gehad en zijn nu weer gelukkig bij elkaar. Het hebben van een kind is vooral in het begin zwaar en wennen en in dat soort situaties leer je iemands “zwakke” punten kennen. En die heeft iedereen in meer of mindere mate.

    Laat je woede even zakken. Maar praat er dan met hem over, op een niet-verwijtende manier, vooral van je zelf uit. Maak afspraken, maar verwacht nog heel wat irritatie over en weer. Wees ook kritisch op je eigen zwakke punten, want dat verlang je ook van hem. Geef jezelf vooral de tijd om aan de nieuwe situatie te wennen.

  • Assiral

    Het eerste jaar is gewoon enorm wennen, en kan echt wel wat druk op je relatie leggen.

    Mijn advies (en ik spreek uit ervaring): maak tijd voor elkaar vrij, regel een oppas oid en ga samen wat doen of samen even lekker niks doen. En maak tijd voor jullie zelf vrij, maak duidelijke afspraken over wie wanneer wat gaat doen in zijn eentje (dus een blokje fietsen oid) of met vrienden. De spontaniteit is er dan wel af, maar dat weet je als je aan kinderen begint. Alles is plannen, dus ook je me-time. Als jullie samen de week bespreken, is het duidelijk voor jullie beide en heb je dus die conflicten ook niet meer. Wees duidelijk naar elkaar. Tijd voor jezelf, en tijd voor elkaar is enorm belangrijk en jullie hebben hier beide even veel recht op.

    Bespreek het met elkaar... uit je gevoel.

  • Nog-even!

    Ik denk dat jullie beider verwachtingen niet duidelijk zijn en nog niet op elkaar ingespeeld...

    Wat jij omschrijft van dat telefoontje, zie ik niks geks aan... Het zou niet in mij opkomen van mijn man te verwachten dat hij thuisblijft omdat ik aan de telefoon zit... Ik denk dat jullie allebei volwassen aan het worden zijn nu je geconfronteerd wordt met wat het betekent om altijd vader en moeder te zijn... Dat kost moeite.... Maar het is de moeite waard... Het mag best schuren... Daar leer je het meeste van

  • 3Blessings

    helemaal mee eens!

  • Zozoetjes

    Ik had eerlijk gezegd ergere situaties in gedachten toen je het woordje 'relatiebreuk' liet vallen. Al kan ik me heel goed voorstellen dat de grenzen voor sommigen al gauw bereikt zijn als je in zo'n nieuwe fase van je relatie bent aanbeland.

    Dat is gelijk ook het goede nieuws. Het is een fase. Je moet tussen het verzorgen door nog samen wennen, patronen leren herkennen, handigheidjes verzinnen, grenzen verkennen en een manier van communiceren ontwikkelen die effectiever is dan in de tijd dat er nog geen ouderrollen te verdelen waren. De spanningen kunnen nou eenmaal hoog oplopen met zoveel nieuwigheden en een lichaam dat nog moet wennen aan het nieuwe normaal (krijg de bibbers van die term tegenwoordig🥴 haha).

    Als het nodig is en mogelijk is, zorg dan desnoods even voor opvang, zodat jullie onafgeleid saampjes om de tafel kunnen met elkaar, afspraken maken, op een vredige manier gevoelens uiten en vooral ook oor hebben voor elkaars frustraties en zorgen. Die zullen er aan beide kanten zijn. Een relatiebreuk zou, vooral met een kind in het spel, pas een optie moeten zijn als werkelijk al het andere meermaals en tevergeefs geprobeerd is. Samen gelukkig oud worden zal er anders nooit in zitten. Dat is al een opgave zonder kind, laat staan met. Succes!

  • boterbloemen

    Ik lees een heleboel ongelukkige communicatie. Jij verwacht dat hij snapt hoe moe je bent, hij verwacht dat jij snapt dat hij het even nodig heeft er uit te zijn. Je verwacht dat de ander het ziet en snapt, maar echt er over praten doen jullie niet. Hij zegt zijn vrienden af en ziet jou wel tijd met een vriendin pakken. Hij vertrekt gepikeerd en dan bel jij hem boos op. Nergens is een moment voor een normaal gesprek, het is allemaal onuitgeproken óf in emoties er uit gooien. Beiden werkt niet, want je bereikt de ander niet.

    Als je beiden moe bent, is het soms heel moeilijk. Wij hebben wel eens een ruzie gehad over wie het meeste recht had op moe zijn. Midden in die ruzie kregen we daar zo de slappe lach over. De argumenten gingen echt nergens over. We hadden ruzie over hoeveel minuten de ander wel niet zn ogen dicht had gehad. We waren gewoon op. Het hielp wel om te zien dat we beiden op waren en beiden elkaar hulp nodig hadden. En zo werkt het hier ook. Als de een iets vraagt of aangeeft, weet de ander: hierbij is eerst aan mij gedacht. Als mijn man naar vrienden wil, terwijl ik moe ben, dan weet ik dat hij echt behoefte heeft aan er uit zijn. Anders zou hij wel een andere dag pakken. En dan doet hij bijvoorbeeld de nachtvoeding zodat ik alsnog kan slapen. Zoiets.

    Praat echt met elkaar. Op rustige momenten (hier werkt wandelend praten erg goed, of in bed in het donker, we praten beiden minder makkelijk als we tegenover elkaar zitten zeg maar). En blijf dan weg bij 'jij doet/deed dit..' of 'jij bent altijd..', of 'jij ziet nooit..' zeg zoveel mogelijk 'ik' ipv 'jij' en leg je gevoel uit. Een verdrietige vriendin die zijn hilp nodig heeft, dat is iets wat hij kan aanpakken. Beschuldigingen dat hij niks doet of geen rekening met je houdt, voeken als een aanval en gaan voorbij aan zijn kant van het verhaal. Geldt uiteraard allemaal omgekeerd voor hem naar jou toe ook!

  • Mykha

    Prachtige reactie!

  • Zozoetjes

    Ruziën om wie de rust het meest verdiend had, tot je in lachen uitbarst. Been there haha! Gelukkig nog een fijne herinnering..

  • Mommy900

    Eerlijk gezegd klinkt dit inderdaad gewoon als druk en slaapgebrek...

  • Mommy900

    Eerlijk gezegd klinkt dit inderdaad gewoon als druk en slaapgebrek...

  • CWD88

    Je bent beide moe, moet beide wennen aan slaap tekort, een nieuw ritme. Niets kan meer zomaar spontaan.

    Dat is voor veel relaties gewoon wennen en schakelen.

    Misschien eens samen rustig zitten. Spreek desnoods in het weekend elk een dag af waarop je kunt bijkomen/wat voor jezelf kunt doen. Zo verdeel je dat.

    Toen mijn kinderen kleiner waren deden wij ook vaak eens per week een avond echt samen voor elkaar plannen. Ja we waren moe maar tijd samen is ook zo belangrijk. Gewoon thuis, want dan kan de kleine op bed. Lekker eten bestellen of koken, film erbij. Gewoon weer even een soort date ipv alleen zorgen.

    Praat met elkaar iig. Slaap gebrek en het veranderen van een ritme doet super veel met een relatie, maar is niet onoplosbaar.

  • Vlindermoeder

    Nee, ik herken dit (gelukkig) niet. Wij hebben ook allebei wel eens behoefte om even niet alleen maar papa en mama te zijn. Dat kan prima in overleg. Als het straks weer mag, dan gaat mijn man 1 à 2x per week muziek maken en ik 1x per 2 weken naar naailes. Soms stuur ik man en kind even weg in het weekend. Dan gaat mijn man naar zijn familie en heb ik heel even voor mezelf. Vaak ben ik dan aan het opruimen thuis, maar het is fijn om niet telkens op de klok te hoeven kijken. Praten, praten, praten! Jullie situatie lijkt me niet zo ernstig dat je uit elkaar moet gaan, maar jullie moeten wel eens met elkaar in gesprek. Daarbij is het zaak om te proberen het samen leuk te houden. Laat jullie dochter eens ergens logeren en plan een avondje samen. Op zo'n avond kun je ook praten.

    Succes!

  • Flamingootje

    Ga eens op een goed moment goed in gesprek. Misschien kun je huizenruil doen met goede vrienden zonder kinderen. Een avondje in hun huis koken en eten en zij in jullie huis en oppassen op de kleine meid.

    Wat heeft hij nodig van jou? Wat heb jij nodig van hem?

  • soccer-mom

    Jullie communiceren niet (goed) met elkaar. Werk daar eerst maar even aan voordat je aan relatiebreuk gaat denken.Je kan richting hem de problemen benoemen. Dat het ouderschap zwaar is en dat je helemaal begrijpt dat hij moe is. Noem alles maar op en vertel hem tenslotte dat ook jij hiermee kampt en dat je ook op zoek bent naar rust, naar even jezelf kunnen zijn etc.

  • Onverwachte.nr4

    Met de komst onze eerste hebben we het soms erg zwaar gehad. Naja ik dan. We waren wat jonger. En kort gezegd ik had mbt huishouden niets aan hem . Praten, kende hij niet.

    Ik bleef praten soms schreeuwen/huilen. Zelf zover dat ik hem buiten de deur heb gezet. Toen besefte die ik moet nu iets doen. Of het is definitief klaar.

    Inmiddels 20 jaar samen. 4e kleintje op komst.

    Mega veel doorstaan. Genoeg momenten gehad dat het minder ging. Maar een relatie is nou eenmaal alleen mogelijk als beiden eraan blijven werken.

    Ik zou blijven Praten, duidelijk jouw gevoelens erbij benoemen. Gevoelens kan en mag hij niet zomaar weg stoppen.

    Feit is wel. En man (mijn mening/ervaring) kan veel minder hebben dan een vrouw. In vele opzichten

  • Tweede83

    Hoofdzakelijk hebben wij hier niet zo'n moeite mee. Het komt heus voor hoor, maar word dan naar elkaar uitgesproken. Het staat nooit tussen ons in. Ik zou met hem in gesprek gaan en de verwachtingen uitspreken maar ook vragen hoe hij het ziet of erin staat

  • Narnar

    Dit voelt als veel opgekropte emoties en weinig communicatie. Ga eens met hem zitten voor een goed gesprek. Probeer daarin niet teveel zinnen met "ik" te beginnen, en probeer ook echt te luisteren naar waar hij mee zit.

  • ❤~je0919

    Ik was 16jaar samen met mijn ex en 2 prachtige kids.

    Naarmate de kinderen in ons leven waren en tijd verstreek bleef ik altijd thuis bij de kinderen en kwam nergens meer. Terwijl meneer vrolijk de bloemetjes ging buiten zetten meermaals per week.

    Ik sprak niet meer af met vriendinnen etc ik had altijd een smoesje...

    Tot een 2jaar geleden voor mij de bom barste. Ik was het zat en ging zelf na t werk nog wat drinken en liet hem bij de kids.

    Wat resulteerde in hele erge ruzies (geloof me die waren er al jarenlang) en vervolgens ben ik bij m weg gegaan. Ik leerde op het einde van die periode ook mijn huidige partner kennen.

    En wat een wereld van verschil!

    Waar mn ex altijd maar vond dat ik alles moest doen en ook nog liefst zoveel mogelijk verdienen.

    Heb ik nu iemand die voor me zorgt! Me terug roept als ik weer is teveel doe. Me in de watten legt.

    Wij hebben nu een kleintje samen op komst.

    En weet nu al dat dit een wereld van verschil gaat zijn.

    Je bent meer dan mama en partner! Je bent je eigen persoon!

    Ook jij moet af en toe eens je ding kunnen doen.

    Al is het dus simpel ongestoord een uur aan de telefoon hangen!

    Ik zou als ik jou was een heel hartig gesprek aangaan.

    En duidelijk uitleggen dat dit niet is hoe het hoort en er veranderingen moeten komen.

    Werkt dat niet en word het je op de duur te veel ... ja dan is er meestal weinig ander resultaat dan een breuk.

    Succes ❤

  • Annanm

    Helaas herkenbaar hier... ons zoontje van 3 mnd oud is een enorme slechte slaper met reflux. Hij slaapt alleen op iemand of in de draagzak. Kan hem absoluut niet wegleggen, ook niet naast me in bed. Snachts zit ik dus ook heel de nacht rechtop met hem. Mijn partner ligt elke nacht naast ons prinsheerlijk te snurken. Heeft nog nooit een nacht of uurtje van me over genomen. Overdag doet hij ook wat hij wilt, gaat met vrienden wat eten, sporten, noem maar op. Zonder overleg want ja ik ben degene die voor de baby zorgt. En ik kan al blij zijn als ik 5 min ff kan douchen. Bijslapen is er voor mij sowieso niet bij. Heb ook nog een net 2 jarig kindje rondrennen. Erger me mateloos aan het gedrag en al heeel vaak aangekaart, maar geen verandering..

    Hier dus geen tips, maar wens je wel veel sterkte toe... is ontzettend zwaar zo ❤️

  • Afwachten0

    Wow wat zwaar. Ik heb ook een 3 maanden oud zoontje. Maar jou man en situatie klinkt erger dan die van mij. Ik vind het zo mooi dat je gewoon volhoudt en alles doe voor je kinderen. Je bent een powervrouw. Jij ook veel sterkte❤️

  • Annanm

    Wat lief, dankjewel.

    Maar aan jouw verhaal te lezen heb jij het ook niet makkelijk!😔 wens jou ook heel veel kracht en sterkte!❤️

  • Maria87

    Heel veel sterkte 🌷

  • Mijndraakjes

    Klinkt alsof jullie even een goed gesprek moeten hebben met elkaar. Spreek elkaars verwachtingen uit. Jullie beide levens zijn veranderd. De een kan daar beter mee omgaan dan de ander. Vraag aan hem wat hij nodig heeft van jou en geef aan wat jij nodig hebt van hem. Praten is the key. Neem een lekker gerecht met een goed glas wijn als de kleine op bed ligt. En praat😊 Succes!

  • Maartje07

    Dit idd. Een baby krijgen is lifechanging. Je moet elkaar echt weer even vinden is mijn ervaring.

    Spreek je persoonlijke behoeftes naar elkaar uit (beter nog: vraag hem wat hij nodig heeft in jullie relatie en in een gelijkwaardige relatie zal hij dat ook aan jou vragen).

    Mijn man heeft dat ook nodig om er even af en toe uit te zijn om te fietsen of vissen. We spreken onze behoeftes nu veel vaker uit en dat werkt gewoon super (zijn inmiddels ook bijna 14 jaar getrouwd).