Machteloos

Op de verkoeverkamer word ik langzaam wakker. Ik ben vrij alert en ik weet gelukkig ook meteen waar ik ben. De verpleegster vraagt of alles goed is? Ik antwoord dat dat een beetje afhangt van de plek waar ze geopereerd hebben omdat (Sorry, ja echt) mijn kut ontzettend pijn doet. Ik wijt mijn taalgebruik nog maar even aan de narcose. De verpleegster lacht en zegt dat ze een katheter hebben ingebracht tijdens de operatie, deze is er nu uit. Ze geeft me een pilletje wat zou moeten helpen. Ik moet haar meegeven dat dit inderdaad het geval is. Ze geeft me een telefoon om naar mijn man te bellen omdat ik al die tijd nog niemand heb gesproken. Mijn arts heeft mijn man al ingelicht en hoewel mijn man liever heeft dat de arts het me verteld zeur ik uiteraard net zo lang tot hij overstag gaat en me vertelt dat ze mijn rechtereileider hebben verwijderd. Ik vind het prima. Als de pijn maar weg is.


2 uur later op de afdeling reikt een medewerker me een menu kaart aan zodat ik mijn avondeten kan kiezen. Op het moment dat ik mijn arm uitsteek krijg ik een gemene steek ter hoogte van mijn ribben. De pijn is zo heftig dat ik niet kan doorademen. Mijn man, die inmiddels is gearriveerd, roept er een verpleegster bij. Die arme vrouw die mij het menu overhandigde stamelt, het gaat niet goed. Ik roep dat ik niet kan ademen. Dit brengt me terug naar een moment in het ziekenhuis toen ik 16 was en ik werd opgenomen met aan nabloeding van mijn keelamandelen. Ik riep toen hetzelfde waarop de zuster antwoordde ' zolang je nog kan praten kan je ook nog ademen'. Ik kan dus nog ademen. Zo voelt het overigens niet. De verpleegster zegt me even vol te houden, als ik over een kwartiertje nog zoveel pijn heb dan belt ze de arts.


Ze is nog niet de kamer uit of ik schreeuw het al uit van de pijn. Mijn man rent de gang op en haalt haar terug. Ik heb volgens hen, geen enkele kleur meer in mijn gezicht. De verpleegster legt haar vingers op mijn pols en zegt 'dit gaat niet goed'. Ze drukte op de reanimatie knop en voor ik het weet staat mijn kamer vol mensen. Ik moet overgeven. Helaas ben ik niet alert genoeg om dit slim aan te pakken en spuug ik over mezelf heen. Ik voel mezelf steeds afglijden en probeer uit man en macht bij te blijven. Ik kan niet meer. Ik voel mezelf wegzakken en gek genoeg, hoor ik alles. Ik hoor hoe de arts binnenkomt, hoe ze bloed prikken, naar mijn longen luisteren, suiker prikken, een extra infuus aansluiten en deze met de hand naar binnen pompen, ik hoor alles, maar ik kan niks. De arts vraagt me om mijn ogen open te doen, ik hoor het wel, maar ik kan het niet. Mijn lichaam werkt niet mee. Ik ben bang voor een interne bloeding en zij ook. Ik kan de gesprekken  volgen. Mijn bloeddruk is op dat moment 70 over 43. Ik probeer het los te laten.


Voor mijn gevoel duurde dit een eeuwigheid. In werkelijkheid speelde dit alles zich af in 5, misschien 10 minuten. Ik kwam langzaam weer bij en een uur later was ik vrijwel hersteld. Een ernstige reactie op de pijn, is de conclusie. Ik ben er klaar mee.

1509 x gelezen, 5

reacties (21)


  • Jij-laat-het-hartjes-regenen

    Jeetje wat heb jij een boel mee moeten maken.

    Wat vervelend dat je niet serieus genomen werd en het zo lang heeft moeten duren voor er wat gedaan werd.

    Wat een sterke vrouw ben jij.

    Heel veel sterkte nog.

  • Bigbangtheory

    Bedankt voor je lieve berichtje . Ik hoop dat het anderen de moed geeft om op hun strepen te gaan staan!

  • AT85

    Wat vreselijk voor je. Ontzettend naar dat er niet naar je geluisterd is. Ik hoop dat het opschrijven bijdraagt aan de verwerking. Daarnaast hoop ik voor je dat er mensen in je omgeving zijn die goed voor je zorgen en waar je, je verhaal bij kunt doen. Heb je nog contact gehad met de verloskundige praktijk?

    Heel veel sterkte, liefde en kracht gewenst

  • Bigbangtheory

    Hi! Bedankt voor je lieve berichtje. Ik heb absoluut lieve mensen om me heen maar ik merk dat het concreet maken van het verhaal zoals het opschrijven me inderdaad helpt om me te realiseren ook wat er is gebeurd.

    Ik heb niet alles vertelt in mijn blog. Er is een ding waar ik heel boos over ben en misschien heb ik het bewust gemeden. Misschien schrijf ik er nog over en dat is inderdaad de verloskundige. Ze hebben nog wel 2 keer gebeld hoe het ging maar het 2e gesprek was weer puur om zichzelf in te dekken. Ik had toen nog geen injectie gehad maar dat was wel al besproken. Ze belde en zei dat ze het ziekenhuis had gesproken en dat het helemaal niet bewezen was dat het om een buitenbaarmoederlijke zwangerschap ging!?!? Ik vroeg wie ze had gesproken, diegene die ze noemde die heb ik nooit gehad als gyneacoloog, dat gaf ik aan. Toen zei ze, nee maar dat is beetje de baas. De betreffende arts was 26 jaar en zeker geen baas. Ik zei ook waarom zou je me bellen om te zeggen dat het ziekenhuis zegt dat de bbz niet is bewezen? Ik was zo kwaad. Ik ben een watje dus niks gezegd maar ik kon het niet los laten. Ik heb later teruggebeld en aangegeven dat ik dat een hele vreemde manier van gang van zaken vond. Ik heb nog een mail gestuurd na de operatie, ze hebben alleen gemaild dat het ze speet om dat te horen en ze begrepen dat ik geen behoefte had om met ze te bellen nu en veel sterkte. Ik heb uiteindelijk nog mijn kant van het verhaal opgeschreven en gedeeld met ze maar daar heb ik nog steeds niks op gehoord...

  • AT85

    Graag gedaan ♥️

    Echt bizar. Goed dat je jouw verhaal hebt opgeschreven, dat werkt soms beter dan face to face of telefonisch. Ik vind de manier waarop er gereageerd wordt echt bizar.

    Heb je voor jezelf bedacht met welk antwoord/ reactie van de verloskundige praktijk je 'tevreden' bent/ genoegen neemt? Wat heb jij nu van de praktijk nodig zodat je zelf over kunt tot verwerking en rust? Je zou ook nog een gesprek aan kunnen vragen op de praktijk en daar samen met iemand naartoe gaan, je verhaal doen en het daar afsluiten maar misschien heb je daar (nu) geen behoefte aan.

    Heel veel sterkte

  • Bigbangtheory

    Hi! Ik kan gek genoeg niet op je nieuwe reactie reageren.

    Ik denk dat ik er niks meer mee ga bereiken. Ik ben niet boos om een inschattingsfout, dat kan iedereen gebeuren. Ik ben vooral kwaad op hoe ze 3 keer de kans heeft gehad om gewoon te zeggen, Goh het spijt me, ik heb het verkeerd ingeschat. Dan had ik daar genoegen mee genomen. Maar ik heb heel veel moeite met dat telefoontje, het aankaarten van het beleid van het ziekenhuis en dat in twijfel trekken. Liegen over die arts die ze heeft gesproken en haar functie. Überhaupt mijn medische gegevens delen zonder toestemming. Dat telefoontje was op zoveel vlakken verkeerd en met de verkeerde intenties, dat heeft me pijn gedaan. Ze heeft nooit haar fout kunnen toegeven en belde om zichzelf in te dekken zonder te bedenken wat voor een nadelige gevolgen dat voor mij zou kunnen hebben. Althans, daar ga ik vanuit of ze moet er niks om hebben gegeven maar dan zit je niet in dit vak denk ik.

    Ik denk dat ik moet aanvaren dat wanneer ik een excuus moet gaan afdwingen het niks aan de situatie veranderd. Ik moet kijken naar mezelf en accepteren dat het zo is gelopen. Realiseren dat ik niemand nodig heb om het te verwerken in die zin dat het vanuit mezelf moet komen.

    Klinkt dat logisch? Het ziekenhuis is op de hoogte en ik mag bij een eventuele volgende zwangerschap mijn 1e echo bij hen doen, dan kijken we daarna naar een oplossing. Er zit geen andere praktijk zo dicht in de buurt. De desbetreffende verloskundige is overigens wel opgestapt daar, dat vertrek stond al vast hoor. De kans is wel groot dat ik haar tegenkom bij een 20 weken echo, ze is nu specialist in de regio.

  • AT85

    Ik denk dat je daar zeker een goed punt hebt. Een excuus afdwingen zou denk ik niet oke voelen.

    Klinkt zeker logisch. Goed dat je afspraken met het ziekenhuis hebt gemaakt en vanuit daar verder kijken.

  • Bigbangtheory

    Ik kan niet op je nieuwe berichtjes reageren. Ja, ik denk zelf ook dat ik het op die manier moet benaderen.

    Bedankt voor je wijze vragen, daardoor ben ik er ook over gaan nadenken en heb ik me gerealiseerd dat het geen waarde meer zou hebben. Dankjewel

  • AT85

    Ik krijg steeds netjes je berichtje onder mijn bericht te zien dus het lijkt goed te gaan😀.

    Heel erg graag gedaan. Het is niet niks en ik vind het sterk dat je, je verhaal deelt. Blijf dat vooral doen als dat goed voelt.

    Veel liefde en geluk voor jou♥️

  • Mi-mus

    Heel heftig allemaal en zo frustrerend! Goed om alles zo even op te schrijven. Veel strekte! X

  • Bigbangtheory

    Hi! Ja dat was het, ik heb het deel van de verloskundige die me nog belde maar even weggelaten voor mijn gemoedstoestand. Daar ben ik nog zo kwaad over. Bedankt voor je berichtje en ook voor je berichtjes toen we nog niet zeker wisten wat het was, ik heb me mede dankzij jou een stukje minder eenzaam gevoeld! 😘

  • Mi-mus

    Ooh lees het beetje hierboven van de vk.

    Wat ongelooflijk frustrerend, heb je er ook nog over nagedacht on een klacht in te dienen?

    Graag gedaan, leef enorm met jullie mee! 😘

  • Myrtheflower

    Jeetje wat een heftig verhaal, wat heb je in korte tijd veel meegemaakt en veel geleden! Hopelijk ga het nu beter met je!

  • Bigbangtheory

    Bedankt voor je lieve berichtje! Ik hoop dat het opschrijven ervan me wat rust geeft. Ik hoop ook dat er vrouwen zijn die nu misschien meer op hun strepen staan als ze twijfelen. Uiteindelijk maakt het voor je psysische toestand niet meer zoveel uit of je gelijk had of niet, ik heb veruit de meeste emoties gehad om mensen die niet naar me luisterde en omdat ik me eenzaam voelde. Die machteloosheid is zo intens.

  • Ohana6

    Ik heb alle drie de blogs gelezen. Werkelijk waar, met tranen in mijn ogen. Wat ongelooflijk slecht, dat er niet naar je geluisterd is. Dat je aan je lot bent overgelaten. En dat het allemaal zo heeft moeten eindigen.

    Ik hoop dat je je op dit moment goed voelt en toch nog een positieve toekomst ziet.

  • Bigbangtheory

    Hi! Bedankt voor je lieve berichtje. Dat doet me goed.

    Ik zit er een beetje mee dat ik zelf dus vrij emotieloos ben nu en dat ik bang ben dat dit er nog uit gaat komen op een later moment. Ik heb daarom besloten om het op te schrijven zodat het iets concreter wordt voor mezelf. Het gaat verder steeds wat beter. Het is nu 3 weken geleden en elke stap is er een.

    Dankjewel! 😘

  • Linde-1

    Oh wat heftig zeg 😔.

    Ik heb alle blogs van vandaag even gelezen en wat lijkt me dat zo naar dat je je niet gehoord voelt.

    Veel sterkte met het verwerken van dit alles en ik hoop dat je geen pijn meer hebt gehad. ♥️

  • Bigbangtheory

    Bedankt voor je lieve berichtje. Het gaat nu best goed. Ik heb alleen niet het idee dat ik 't echt heb verwerkt omdat er zoveel op me af kwam dat ik het maar liet gebeuren. Het helpt al voor me om het op te schrijven! Dankjewel. 😘

  • Mama~2020

    Wow wat heftig allemaal! Hopelijk gaat het nu weer wat beter met je?

  • Bigbangtheory

    Het is nu 3 weken geleden. Het gaat best goed. Ik heb vooral het gevoel dat ik nooit heb gerouwd om het verlies omdat ik pijn bleef houden en er steeds iets nieuws gebeurde. Mocht je de blogs ervoor hebben gelezen. Ik ga er naar toe werken en we gaan het zien. Ik heb nog niet het idee dat het over mij gaat, vandaar dat ik het heb opgeschreven!

  • Mama~2020

    Je vorige blogs heb ik ook gelezen. Sterkte met het verken van alles. Hopelijk kun je alles snel een plekje geven!