Tjonge jonge

Nou hier weer een heel verhaal. Afgelopen woensdag vertrokken naar Londen voor een stedentrip met een stel collega's maar wat gebeurd er er rijdt een bus over mijn voet heen. Na een dagje doorlopen toch maar even langs het ziekenhuis en op de foto's die ze daar gemaakt hebben waren 2 duidelijke breuken van mijn middenvoetsbeentjes zichtbaar.

In het gips dus en lopen met krukken. Dat blijkt dan weer niet zo handig te zijn in Londen waardoor het me slimmer leek om weer terug naar huis te gaan.

Vrijdagnacht kom ik de straat in zie ik mijn hond op de straat liggen met mijn man ernaast. Een berner sennen hond van 13 jaar echt al oud dus en 3 maanden geleden zijn we erachter gekomen dat ze een longtumor had.

Ze was bij het uitlaten door haar poten gezakt en kon niet meer opstaan. Zo zielig. Mijn man heeft haar naar binnen gedragen en ook de volgende ochtend kon ze niet opstaan of lopen. We hadden een moeilijke keuze te nemen, maar het was beter om haar in te laten slapen. Dat hebben we dus ook gedaan. De dierenarts is aan huis gekomen en Sacha is fijn thuis bij ons ingeslapen.

Pffff wat een verdriet, onze trouwe viervoeter van 13 jaar oud, onze levende knuffelbeer ze is er nu niet meer. Ik had zo graag nog zo veel langer van haar genoten. Ik vind het nu zo stil in huis.

En dan nog die hormonen erbij ik lijk wel een waterval!!!

Vanuit Londen had ik de VK gebeld omdat er rontgenfoto's gemaakt waren. Er lag een dubbel loodschort op mijn buik, maar toch maakte ik me zorgen. Ik vroeg haar of ik komende week een keertje extra langs mocht komen om het hartje te horen. Ze vroeg me hoe ik dan wilde komen dus ik zei met mijn krukken. Dat vond ze te ver lopen en stelde voor dat ze bij mij langs zou komen na haar visite ronde. Nou dat was fijn. Dus in al deze tegenslag is ze gisterochtend nog langs geweest en het hartje van de baby klopt nog altijd gezellig, ook kon ze horen dat de baby flink aan het bewegen was. En gisteravond denk ik de baby ook gevoeld te hebben. Ik weet niet of dat echt was of dat ik het alleen graag wil voelen. Maar Stan voelde ik bij 17 wkn dus een 2e nu bij 16 wkn voelen zou best kunnen denk ik.

Voorlopig zit ik dus nog thuis met mijn voetje omhoog, maar zonder mijn lieve hond om me gezelschap te houden. Wat zal ik haar gaan missen!!!!

Sorry voor het lange verhaal hoor, maar ik wilde het even van me afschrijven.

XXX