Ongewenst zwanger

Wat naar om zo'n topic te openen terwijl ik lees hoeveel kindjes hier gewenst zijn.
Ik ben mama van een dochtertje van 17 maandjes. Ze is mijn allesje en ik geniet vollop van haar. Dat ging niet zonder slag of stoot. Ik kreeg een hardnekkige postnatale depressie. Heb zeker tot 2 maanden geleden getobt en uiteindelijk aan de medicatie (antidepressiva) gegaan. Met medicatie en het stoppen vd pil voelde ik me eindelijk weer mezelf en kon ik genieten! Wat een verademing. Ik had nooit meer gedacht te kunnen lachen, gelukkig te zijn of me uberhaupt zo te mogen voelen.

We hadden 'veilige' seks en deden het sowieso niet op vruchtbare dagen. Ik kon het nog niet, een tweede. Eerst mezelf op de rit krijgen voordat ik opnieuw zwanger wilde worden en leven kon geven aan een ander mensje. Nu heb ik gisteren getest want mijn ongesteldheid bleef maar uit: 3+ weken zwanger.

Ik vind het zo heftig. Aan de ene kant denk ik: je mag en kan dit leven niet beëindigen, het heeft zo moeten zijn. Maar ergens weet ik dondersgoed dat ik dit misschien wel helemaal nu niet aankan. Mijn vader wordt onderzocht voor kanker en ik ben nog helemaal niet in dat stadium dat ik aan een tweede kan wennen. Ik ben eindelijk oke met het leven van nu. Ik wil voor beide kindjes evenveel kunnen zorgen en evenveel liefde kunnen voelen maar ik weet niet of dat nu zou gaan. Abortus dus??? Ja denk ik vaak. Ook om het kindje geen rot leven te kunnen geven. Nee denk ik ook wel eens, ik moet dit toch kunnen?

Help help help,
Ik ben zo wanhopig. Wie heeft dit wel eens mee moeten maken. Wie snapt mijn situatie en hoe denken jullie erover?

Liefs

2068 x gelezen, 6

reacties (25)


  • mijn~meisje

    ik heb in een zelfde situatie gezeten bij mijn laatste zwangerschap. Die is momenteel 2 maand oud dus hier geen abortus gebeurt. Ik heb 2 weken lang veel gehuild en ben best lang enorm depri geweest. Ik wilde geen zwangerschap.. of baby. Maar abortus kon ik niet. Wat heb ik gehoopt op een miskraam. Toen ik dat eindelijk een beetje uit mijn hoofd had kreeg ik bloed verlies. Wat was ik blij want waarschijnlijk een miskraam!. Toen wist ik wel hoe ongewenst deze baby voor me was maar ik kon nog steeds geen abortus plegen. Maar ja het werd geen miskraam. De hele zwangerschap was een soort roes. Hoe dichterbij de uitgerekende datum kwam hoe erger ik het vond. Laat hem nog niet komen dacht ik steeds. Want ik wil hem nog niet. Ik wist dat het ging komen maar wilde het uit stellen. Toen de weeën al met 39,2 begonnen dacht ik nee niet nu al. Ik wil geen baby! . Mijn bevalling was heel goed. En uiteindelijk is dit de enige keer geweest dat ik me echt geweldig voelde over mijn kind. Niet meteen maar na een week of 2 keer ik naar mijn zoon en ik knalde uit elkaar van liefde. Bij mijn andere twee kids nooit gehad. Wat perfect gewoon. Ik had een roze wolk!! Een vel roze wolk met mijn ''ongewenste'' baby. Ik was zo bang dat ik ook niet van deze baby zou houden maar niets is minder waar. Bij mijn andere 2 ging het hechtings proces veel moeilijker en heb ik nooit een roze wolk gehad. Bij mijn eerste ook een depressie. Helaas is voor mij de situatie waarin ik zit ook niet ideaal. toen ik 7 maand zwanger was is de relatie met de vader verbroken. Anders was het gewoon perfectie geweest. Ja het is zwaar en ik ben geen baby mama. Maar mocht je je kindje wel houden kan je gevoel ook draaien en kan het ook gewoon goed komen. Mocht je je kindje houden dan hoop ik je zo een hart onder de riem te steken deze zwangerschap.

    Of je het kindje nu houd of abortus laat plegen ik hoop dat je vrede krijgt met je beslissing.

    ps je mag me altijd een berichtje sturen.

  • Lony

    Kun je er misschien met iemand over praten? Sterkte!

  • Salamandertje

    Ik heb voor de keuze gestaan. Welke keuze je ook maakt, in beide gevallen draag je het de rest van je leven mee. Sterkte...

  • Alisya

    Heel veel sterkte, luister naar je gevoel..die weet wat het juiste is. Misschien even laten dalen voordat je een beslissing neemt.

  • Sammy3

    Je baby is er nog lang niet he.... dat duurt nog ruim 8 maanden. In die 8 maanden kan er veel veranderen, maar alleen jij kan de keus maken. Weet in elk geval dat je extra ondersteuning krijgt als je al bekend bent met een PND. Zodat het eventueel voorkomen kan worden.

    Ik kan je niet vertellen wat je moet doen. Alleen veel sterkte wensen bij deze beslissing die jij en je partner moeten maken!

  • Colourless

    Geen advies vanuit mij. Ik denk namelijk dat jij de keuze het beste kan maken op je eigen gevoel. De pro's en con's hoef ik je niet te vertellen, want die zijn je duidelijk. Pnd heb ik, godzijdank, geen ervaring mee.

    Maar ik wil jou en je partner een groot hart onder de riem steken. Ik kan me niet voorstellen hoe jullie je moeten voelen. Ik wens jullie alle sterkte en weet dat welke keus je ook maakt, je doet het beste voor jou en je gezin. Dikke knuffel!

  • MaaikeT2

    Lieverd, ik heb geen ervaring, maar ik heb hier eerder vergelijkbare posts gelezen van moeders met een postnatale depressie achter de rug en nu weer zwanger. Hierop reageerden meerdere moeders die bij de volgende zwangerschap geen postnatale depressie hadden gehad en echt hadden kunnen genieten. Misschien geeft dat hoop?

    Wat een zware situatie met je vader ook. Heel veel liefs en sterkte, meis.

  • NewBaby2018

    Oef.. Zwaar hoor! Ik heb het in februari gehad. Ondanks morning-afterpil toch zwanger. Net hersteld uit een PND, welke ik 3 jaar heb gehad. (Wel tussendoor een tweede kind gekregen, dus dat zou de derde zijn)

    Ik heb abortus overwogen, maar ik kon het niet. Toen eindigde het in een miskraam.. en dat kan ik nu maar toch moeilijk loslaten..

    Maar de depressie is ontstaan na de oudste. 2 jaar later kregen we een tweede kindje, gepland. Heb mij in die tijd laten begeleiden door de POP poli, om een PND te voorkomen en er op tijd bij te zijn als het wel weer slechter zou gaan.

    Of je nou nu zwanger bent of over 10 jaar..

    De kansen op een herhaling van PND zijn in beide gevallen even groot.

  • DebsterRoos

    Schrikken voor je.

    Een verschil in woordkeuze en visie is ongewenst versus ongepland. Als je weet welk van de 2 voor jou opgaat, dan helpt dat je ook in je keuze.

    Hou je rekening met de psychische klap die een abortus geeft?

    Sterkte

  • ilsje85

    Mooi verwoord, DebsterRoos.

    @ schrijfster van deze blog:

    En een zwangerschap duurt niet voor niets 9 maanden, voldoende tijd dus om te wennen én te groeien op meerdere vlakken.

    Sterkte.

  • Nog-even!

    Ik denk dat je een abortus ook niet aankunt.... Kies voor hetgene dat in iedergeval iets positiefs brengt in de toekomst Het wordt zwaar. Maar dat zal een abortus ook zijn. Daar gaan veel vrouwen psychisch kapot aan...en geeft niet wat je hoopt... Heel veel sterkte!!!

  • Zeldawarrior

    Wat moet dat een ongelooflijk dilemma voor jullie zijn en wat is het leven toch oneerlijk. Zelf ben ik een van die vrouwen die vreselijk hard hoopt op een zwangerschap die maar niet komt.

    Toch wil ik je een heel dik compliment maken dat je hier zo goed over nadenkt en adviseer ik je om het met je partner en een of meer professionals te bespreken want het is niet niks om zo'n besluit te moeten nemen. Heel veel sterkte, wat je ook kiest. En ik wens jou en je gezin alle liefde en geluk. ❤

  • LisanW

    Mooi verwoord, zit met natte ogen jouw reactie te lezen en sluit mij hier helemaal bij aan.

    Dat het een ander niet lukt, en jij zo'n topic opent zegt niet dat een ander je niet kan begrijpen. Hou wel voor ogen dat een abortus ook zwaar is, en je "Niks geeft", waar het doorzetten van de zwangerschap je leven kan verrijken. Maar het is aan jou en je partner om hier keuzes in te maken en niet aan ons. Sterkte xxx

  • JustAMom

    Wat heftig! Ik heb bij de eerste ook een vreselijke zwangerschap gehad, vol angst, paniek, alle kwaaltjes die je kunt bedenken, pijn, ellende, donkere wolken ... Kraamtijd en het hele eerste jaar vond ik verschrikkelijk. Achteraf een pnd gehad. Duurde tot ze 9 mnd oud was. Hoewel de wens voor een tweede er wel was, zeiden we met ons verstand: "Nee, dit nooit meer". Ik dacht dat een tweede het einde van ons huwelijk zou betekenen en misschien wel het einde van mijn leven (slik). En toen raakte ik ook ongepland zwanger. Wat heb ik gejankt en gegild. En wat heb ik een heerlijke zwangerschap!! Op een paar kwaaltjes na een makkelijke zwangerschap. Ik geniet, en voel me blij en optimistisch. Wat een cadeautje dat ik ook de andere kant nog mag meemaken!! Zo wil ik nog wel een derde ook Tuurlijk ben ik nog steeds wel bang dat ik na de bevalling weer een depressie krijg, maar eigenlijk verwacht ik dat niet. Ik ben nu 28 weken zwanger. Dus meid, het kán ook echt super helend zijn allemaal. En ook ik ben de eerste 4 maanden alleen maar bezig geweest met zieke ouders. Veel stress enz., maar het heeft me er niet onder gekregen gelukkig.

  • Bambi84

    Meis bedenk wel een abortus kan dus ook een hele erge klap voor je zijn. En dat je dan nog verder terug valt.

    ze hebben tegenwoordig goeie medicatie om die postnatale depressie te voorkomen. Die krijg je dan al in de zwangerschap.

    Sterkte Meis met je keus 💋

  • Blu

    Wat een onmogelijk dilemma voor je! Ik zou contact opnemen met het FIOM. Daar zijn ze gespecialiseerd in keuzehulpgesprekken en kunnen ze samen met jullie je afwegingen in kaart brengen en jullie helpen met een besluit.

    Heel veel sterkte!

  • Trotsemama<3

    Hier sluit ik me bij aan.

    Zoals je al de reacties leest.. Hier ga je weinig reacties krijgen die een kindje weghalen ook als een goed keuze kunnen zien. Ookal zou het ten kostte gaan van je eigen gezondheid.

    Ik begrijp je dillema heel goed en vind dus dat je met een proffecional moet gaan praten ipv hier waar alle hormonen overuren maken.

    Wil je heel veel liefde wijsheid en kracht geven met deze morilijke beslissing.

  • babyeend

    Voordat dit kindje er is ben je 9 maanden verder, dan zet de wereld er al weer heel anders uit. Je wordt hier nu mee overvallen, dat heeft even tijd nodig.

  • tutterbel

    Ik kreeg mijn oudste ongewenst, ondanks anticonceptie. Ik ben zo blij dat ik toch heb doorgezet.

    Ik denk zelf dat een abortus meer onrust en verdriet geeft dan doorzetten.

    Inmiddels heb ik 3 kids waarvan eentje van net 4 weken. In september is mijn vader overleden aan kanker. Hij had geen partner dus ik heb alles zelf geregeld. Het kindje in mijn buik heeft mij juist kracht gegeven dit keer. Ik heb ook evengoed een mooie kraamtijd. Bij 1 en 2 voelde ik me zo anders, geen roze wolk, kapot en overdonderd. Nu geniet ik ervan hoe gek ook.

    De omstandigheden hoeven dus niet te zorgen dat t allemaal mis gaat in je gevoel, het kan ook positiever uitpakken.

    Ik wens je veel kracht.

  • Esme1998

    Ik snap dit heel goed, ik heb zelf ook een postpartum depressie gehad. Ik heb ook deze angsten die jij hebt m.b.t. een tweede. Ik heb geen idee wat je zou moeten doen, maar ik denk dat je meer kan dan je zelf denkt.

  • Mayadebij1989

    Ik was bij me jongste haar zwangerschap aan het vechten tegen me PTSS, en me moeder lag toen op sterven waardoor ik na de bevalling zwaar depressief werd met paniek/angstaanvallen.

    Jaar daarvoor me vader verloren en zag door de bomen de bos niet meer en ben toen na 10 jaar hulp gaan zoeken.

    Had 2 andere kindjes en die hebben er niet onder geleden en hadden niet door dat mama pshycisch ziek was, kon heel goed me masker opzetten na 10 jaar vechten tegen me PTSS zonder hulp.

    Ze kwamen geen aandacht of liefde tekort maar waren me lichtpuntjes die me uit die donkere gat trekten elke keer als ze wakker werden en me lieten zien wat echte liefde was en de enige personen waarop ik me kon focussen zonder dat ik het gevoel had dat ik faalde en de wereld beter af was zonder mij.

    Niet iedere persoon is hetzelfde en niemand kan voor je bepalen wat je moet doen, wel kan ik vertellen dat ik door de vechtlust om er voor me kinderen te zijn en beter te worden zonder hele dagen een masker op te zetten na 2 jaar eindelijk kan zeggen dat ik geen masker, meer nodig heb voor de buitenwereld.

    Ik gebruik geen medicatie, krijg geen paniek/angstaanvallen meer als ik alleen naar buiten ga die ik moest onderdrukken met medicijnen en heb me trauma eindelijk verwerkt na 12 jaar en ermee leren leven.

    Inmiddels 35 weken zwanger van nummer 4 en tot nu toe heb ik nog geen 1 slechte dag gehad waarin ik weer vreesde om depressief te worden na de bevalling en dat zonder medicatie of therapie ernaast.

  • Nour2016

    Ach lieve meid,

    Begrijp het volkomen wat een dillemma zeg. Hoe denkt je partner erover? Realiseer wel dat een abortus er ook in kan hakken. Wat absoluut niet wil zeggen dat je het kindje moet laten komen. Uiteraard is het dubbel, denk ik. Echter streep even alles tegen over elkaar. Praat er goed over met je partner. Ik heb zelf een ernstige depressie gehad, het is een hel. Echter wil niet zeggen dat je het bij de 2de ook zult hebben. Zoek anders hulp en of extra begeleiding die de signalen goed zullen bijhouden en sneller kunnen schakelen om te voorkomen dat je een depressie krijgt. Zo zijn er diverse POP poli's in het hele land die hier veel ervaring mee hebben.

    Wens je succes en wijsheid toe, wat je keuze ook mag zijn, je bent een topper!

    Lieve groet

  • Anomom

    Bedankt voor je super lieve berichtje. Mijn partner wilt het liever niet maar laat de keuze aan mij. Mijn dochtertje is ook in het afgelopen jaar een zorgenkindje geweest. Veel ziekenhuisbezoeken gehad en daar moet hij nog heel erg van bijkomen...

  • Mijn-diamantjes

    Dat is echt een keuze die je zelf moet maken ,dat kunnen en mogen wij niet voor jou beslissen . Ik begrijp als je langere tijd zo depressief bent geweest, dat dit dan juist een zware dobber is voor je . Maar misschien ben je al sterker dan je zelf denkt. Maar dat is iets wat alleen jij aanvoelt. Ik ben sinds kort zelf uit een behoorlijke depressie dus ik weet hoe dat voelt om dat te hebben . En als jij nog niet volledig herstelt bent ervan, dan zal een zwangerschap vol hormonen misschien heftig zijn voor je. Maar het kan ook juist andersom zijn. Ik wens je veel sterkte met het maken van je keuze en natuurlijk met het herstel van je innerlijke zelf

  • Mommyoftwoboys

    Niemand kan en mag dat besluit voor jou nemen, dat is echt iets wat jij zelf even door je hoofd moet laten gaan. Ik persoonlijk zou zeggen, het is een mensje een baby.. die graag wil dat jij zijn/haar mama bent. Succes, wat de keuze ook gaat zijn ! Xxx

    Ik dacht ook bij de tweede dat ik ALWEER een depressie zou krijgen, maar dat is gelukkig niet zo.. ik dacht ook het niet aan te kunnen maar toch lukt het mij (als alleenstaande alweer).. ik zou zelf nooit een abortus overwegen, maar dat is mijn eigen mening !