Zorgen

 


Na mijn blog van begin maart is er maar weinig veranderd. Eerder verergerd, wat bijzonder genoeg dus kon.. In de week voor de lockdown deed mijn man een bloedtest om te kijken waar het in slaap vallen vandaan kwam. Hij vertelde in eerste instantie dat er niets gevonden werd. Die zaterdag, dus ruim 4 dagen later, vertelde hij in de avond dat er wel uit de bloedtest was gekomen dat hij ooit eens een hartinfarct heeft gehad. Daar hechtte hij overigens geen waarde aan maar ik viel bijna van mijn stoel. Hoezo is dat niet erg? Omdat het niet te traceren is wanneer het was? En geen verdere onderzoeken? Wat denk je dat dat in slaap donderen voor een raar ding is dan? Het kon hem niet echt raken maar vanaf dat moment schoot ik vol in de angst. Wat als hij dood gaat?


zondag werd de slimme lockdown gestart, beginnend met de scholen en horeca sluiten. Maandag moest hij van mij bellen met de arts voor verder onderzoek. Ik dacht echt dat ik gek van angst zou worden. Maar door corona doet de arts niets meer wat niet belangrijk is en schijnbaar valt zijn hart daar ook onder. Mijn man is een week thuis geweest, zelf ook wel aangeraakt door de paniek die ik voel en omdat hij benauwd was. Ik heb het gedeeld met mijn familie en schoonouders die allen ook heel erg schrokken en ook aandrongen op vervolg onderzoeken. MAar alles ligt dus stil.


Inmiddels werkt mijn man al weer gewoon. Vrachtwagen en voedsel dus zeker weten een vitaal beroep. Naast hoe ''zwaar'' ik het al had komt er dus al 4 weken thuisonderwijs bij, is de peuter niet meer van huis en dus gaat hij veel meer slaan. Waar ik voorheen zo af en toe een dutje kon doen tussen de middag is dat ook weg. Ik geniet er van om mijn kinderen om me heen te hebben maar ben aldoor onzeker of ik wel op de juiste manier alles aanbied qua onderwijs. Of mijn kinderen straks niet onder niveau zitten en mijn kwetsbare vogeltje A dan die klap ook te verduren krijgt. Haar therapie gaat middels videobellen wel gewoon door en levert ook extra huiswerk op. Het is veel.


In mijn vorige blog werd veel verwezen naar martha, ik heb daar best lang over na moeten denken want zo voelde het voor mij niet Ik was gewoon druk om iedereen de zorg te geven die hij/zij nodig is en dat is wat ik nog steeds doe. Ik zie inmiddels wel in dat ik vooral doe maar ik weet ook eerlijk gezegd niet hoe ik dat in de vrede anders zou moeten doen.


Bij tijd en wijle grijpt alles me aan, de angst voor mijn man, zijn hart, zijn zwakke longen en corona wat rondgaat en hij die door werkt. de angst dat het mijn kinderen toch grijpt, met a die een ernstige longinfectie had bij geboorte, of M die een milde vorm van tracheamalacie had of N die altijd al benauwd is en me afgelopen nacht elk uur stipt om ..:20 wekte.


Afgelopen zaterdag ben ik zonder aanleiding flauwgevallen, zo ineens lag ik in elkaar gezakt. HEt duurde geloof ik niet lang, maar ik was daarna zwaar gedesorienteerd en geschrokken. Ik ben naar bed gegaan en mijn man heeft de nacht gepakt, zo goed en zo kwaad als dat ging.


HEt is pittig hier. Maar iedereen is redelijk gezond, aardig gelukkig en tevreden. Bellen met een huisarts over het flauwvallen is onbegonnen zaak, gezien corona. Ook omdat ik dit in verleden heel veel heb gehad en er nooit een aanleiding is gevonden.


Mijn beschermingsdrang en angsten groeien, mijn slaapgebrek ook overigens. oh en mijn gewicht ook trouwens... great... -.-' alsof ik nog niet ''dik''  genoeg was.


Maar de zon lacht ons toe, dus gaan we maar weer naar buiten voor vitamine D, proberen we te ontspannen en verwacht ik gewoon even helemaal niets van mijzelf in het huishouden. Ze zal ooit gaan slapen. En wie weet ik ook wel weer.

849 x gelezen, 3

reacties (4)


  • Ja19

    Lastig die situatie! Helaas ben ik geen arts. Wel zou ik de situatie goed in de gaten houden. Het is aardig dat je rekening wilt houden met de maatregelen van het corona virus. Maar sommige dingen kun je beter wel even melden. Telefonisch contact moet sowieso kunnen. Lastig ook omdat je zelf noodopvang biedt. Trouwens, zit me dit te bedenken. Misschien is er nog iemand in je buurt die noodopvang biedt? Zo je tijdelijk de kinderen toch gedeeltelijk ergens anders kan brengen? Ik weet natuurlijk niet waar je woont en of er veel mogelijkheden zijn. Maar ik heb begrepen van mijn eigen gastouderbureau dat je je specifiek aanmeld voor noodopvang, dit ben ik in ieder geval niet verplicht te doen... Maar als ik jou was zou ik vooral even kijken wat er mogelijk is! En denk aan jezelf. Wat betreft het huiswerk, je doet je best. Je bent zelf waarschijnlijk geen lerares dus ze zullen het je vast niet kwalijk nemen. Zelf heb ik als onderwijs ondersteuner gewerkt in de onderbouw. Dus misschien kan ik je tips geven?

  • Nog-even!

    Wat gek zeg..ik kreeg juist een brief van de huisarts met de klemmende vraag of we met dit soort klachten alsjeblieft niet wilden blijven rondlopen en dat het ziekenhuis echt nog open is voor bv hartondezoek....

    Meid, wat zit je klem Ik hoop en bid dat God een wonder doet in jouw situatie!

  • Andamina

    Dankje voor je bemoediging! Is ook mijn gebed en het betekend heel veel dat jij als onbekende voor mij wil bidden. Dankjewel en mijn huisarts doet wel vaker rare dingen dus ik wil ook over stappen maar is niet de goede tijd ervoor