Wanneer ontwikkeling stagneert en autisme gediagnosticeerd wordt

Wanneer ontwikkeling stagneert en autisme gediagnosticeerd wordt

In mijn eerste blog vertelde ik jullie dat het autisme van Zoonlief een grote rol speelt in ons leven. Maar hoe kwamen wij erachter dat hij autisme heeft? Laat ik maar bij het begin beginnen…

Hoera een zoon!

Mei 2012. Na bijna eenenveertig weken zwangerschap en een zware bevalling wordt onze lieve zoon geboren. 4250 gram, 50 cm en kerngezond. Hij ontwikkelt zich de eerste veertien maanden van zijn leven ‘volgens het boekje’. Is zeer gericht op mensen, lacht heel veel. Is motorisch vrij vlot en de verhalen die je leest en hoort van ouders met een autistisch kind is dat ze altijd al een vermoeden hadden dat er ‘iets’ aan de hand was, het kind niet van knuffelen en aanraking hield, anders was, herkennen wij totaal niet.

Zoonlief is ons eerste kindje. ‘Vergelijkingsmateriaal’ van een ouder broertje of zusjes hebben we niet. In de vriendengroep zijn we het eerste koppel wat kinderen kreeg. Maar hé, als alles goed gaat, gaat alles goed.

Kinderdagverblijf

Rond zijn eerste verjaardag vinden we het toch wel fijn als hij wat meer in contact komt met andere kindjes. We zijn dankbaar dat oma met alle liefde twee dagen per week op de kleine man paste, maar vanaf nu nemen de leidsters op het kinderdagverblijf ook één dag per week opvang voor hun rekening.

Zoonlief heeft moeite met wennen op het kinderdagverblijf. Zal het aan één dag per week liggen? Komt het niet snel genoeg terug? Iets met ritme? Een eyeopener dat hij moeite heeft met nieuwe situaties. Met de aandacht van de leidsters moet dit vast goed gaan komen.

Stagnatie van zijn ontwikkeling

Als Zoonlief veertien maanden oud is stagneert zijn ontwikkeling. De aanzet om te gaan praten stopt. De woordjes mamamama….papapapapa…. horen we niet meer. Hij begint een lastige eter te worden, wordt kieskeurig. Heeft moeite met stilzitten. Is vaak ongeduldig. Slapen gaat moeizaam. Hij is extreem prikkelgevoelig en moeilijker te bereiken. Ineens was het anders of ging het geleidelijk? Ik weet het niet te zeggen. Met veertien maanden was er een omslagpunt, dat wel.

Onderzoeken

Een onzekere en moeilijke tijd breekt aan net nadat ik erachter kwam dat ik zwanger was van onze dochter. Blij en gelukkig met de komst van ons tweede kindje en aan de andere kant de opkomende zorg van de ontwikkeling van zoonlief die ineens figuurlijk zo stil staat.

Ik deel mijn zorg met de huisarts en we besluiten een traject met diverse onderzoeken in te gaan. Kinderarts, logopediste en een psycholoog hebben Zoonlief geobserveerd en daar  - een paar maanden verder en ik inmiddels hoogzwanger -  kwam daar de diagnose: autisme.

Zoveel vragen en geen antwoorden. ‘’Allemaal moeilijk te zeggen’’ en ‘’We moeten maar zien wat lukt’’, is wat wij te horen kregen. Prognoses? Een toekomstbeeld? Onzeker… maar de zin: ‘Een diagnose op zo’n jonge leeftijd zegt wel wat…’ zal ik nooit vergeten.

Afscheid op het kinderdagverblijf

Net na zijn tweede verjaardag neemt Zoonlief afscheid op het kinderdagverblijf. Met het geluk van een klein groepje en de liefdevolle aandacht van de leidsters is zoonlief een jaar op het kinderdagverblijf geweest. Maar het lukt niet meer. De prikkels zijn te veel.

Wij gaan opzoek naar nieuw plekje voor zoonlief waar hij zich op zijn manier en in zijn eigen tempo kan gaan ontwikkelen. Want ontwikkeling zit erin. Achter die prachtige blauwe kijkers zit zoveel moois. Een bijzonder kind. Daar zal ik zelf ook nog heel veel van leren!

Wil jij graag jouw verhaal over je bevalling, baby, vruchtbaarheidstraject of iets anders delen op BabyBytes? Dat kan via dit formulier. Wie weet staat jouw verhaal binnenkort (anoniem) op de site!

Melanie is getrouwd met haar jeugdliefde en moeder van twee kinderen, een zoon en een dochter, een koningskoppel zoals dat wordt genoemd. Het ideale gezin zoals de buitenwereld dit ziet, maar achter het lieve blonde koppie van haar zoon schuilt een autistische stoornis en een verstandelijke beperking. Hoewel dit grote impact heeft op hun gezinsleven, staan ze positief in het leven. Het glas is altijd halfvol en genieten van de kleine dingen is bij hun écht van toepassing.

Meer blogs van <elanie kun je lezen op www.autismewelwat.nl en wil je dat Melanie iets voor je schrijft, ga dan naar www.lettersvanmel.nl.

Reageer op dit artikel

reacties (7) Stuur een bedankje


Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50

4 leden zijn nu online
Aanmelden