Die ellendige pregnyl-spuit ook!

Die ellendige pregnyl-spuit ook!

De wekker gaat. Het is kwart over twaalf, middenin de nacht. Met moeite sta ik op en geef mijn man een por in de rug. "Kom je?", vraag ik zenuwachtig. Mijn man murmelt wat en loopt achter me aan naar beneden. 

Gister had ik een echo in het ziekenhuis. Ik had twee eitjes, rechts. Een wat grotere en de andere iets kleiner. Dus moest ik nu, vannacht om half één een pregnyl-spuit zetten om de eitjes op tijd te laten springen voor de IUI-behandeling. 

Geen rubberen breekdopje
Hoewel dit al de vierde keer wordt, voelen we ons zenuwachtig en zijn we ietwat chagrijnig. Misschien niet raar, aangezien het toch een onderbreking is van je diepe slaap. Ik zou het op zich wel alleen af kunnen, maar het voelt fijn als mijn man er ook bij is. We zuchten diep voordat we beginnen. "Wil jij de ampullen breken?", vraag ik mijn man, ervanuit gaand dat hem dat vast gemakkelijker af zou gaan dan mij. Normaal heb ik er een rubberen breekdopje bij, maar die kon ik nu niet vinden. Het moet vast ook wel zonder kunnen, zo beredeneerde ik. Mijn man, die het ook nog nooit eerder heeft gedaan, breekt het eerste glazen ampul met het vloeistof. Voorzichtig zuig ik met de naald de vloeistof op. Dan is de tweede ampul aan de beurt. Hadden we maar wel een rubberen breekdopje gehad.

Kwaad
Voordat ik het weet is het al gebeurd. Het glas ligt overal. Over de tafel, op de vloer en in de pregnyl… En nu? We kijken elkaar geschrokken, angstig en teleurgesteld aan. Mijn man voelt zich vreselijk schuldig en ik moet alleen maar huilen. Ik ben niet kwaad op hem, ik ben kwaad op mezelf. Waarom was ik nu dat dopje kwijt geraakt? Waarom had ik het hem laten doen? Waarom gebeurde dit? Die ellendige pregnyl-spuit ook!

Gebroken naald
Wanhopig bel ik het spoednummer. Ze geven me het advies om het pregnyl alsnog op te zuigen met de naald. De kans is namelijk heel klein dat je ook het glas mee zuigt, omdat de naald zo verschrikkelijk klein is. Terwijl ik dat wil proberen kom ik het tweede probleem tegen. Ik had de naald in alle hectiek vastgezet in het oranje beschermhoesje en als die er eenmaal in zit, wil die er blijkbaar niet meer uit. Half in paniek probeer ik die naald los te trekken, maar voordat ik het weet breekt ook de naald.

Oplossing
Ik geef het op. Ik ga naar bed en huil mezelf in slaap. De volgende dag bel ik gelijk naar de poli en leg mijn probleem voor. Maar zoals wel vaker lossen problemen zich soms automatisch op. Ik had immers twee eitjes, waarvan ééntje iets kleiner. Ik kon dus nog prima een dag later de pregnyl-spuit zetten.

Wonder
De volgende avond heb ik gemediteerd, diep adem gehaald en in alle rust en kalmte de pregnyl-spuit gezet. Met de inseminatie bleek het zaad in topconditie te zijn. Nu is het enkel nog wachten op een wonder.

Vaker artikelen lezen op Babybytes? Like ons op Facebook en volg ons op Twitter.

Wil jij graag jouw verhaal over je bevalling, baby, vruchtbaarheidstraject of iets anders delen op BabyBytes? Dat kan via dit formulier. Wie weet staat jouw verhaal binnenkort (anoniem) op de site!

Elsa Marie is 34 jaar en zij en haar man hebben in 2012 een prachtige dochter gekregen. Sinds begin 2016 zijn ze bezig met IUI-behandelingen. Het is spannend, vreemd, leuk en soms om gek van te worden.

Op Babybytes vertelt ze jullie over haar reis naar het moederschap van hopelijk hun tweede kindje.

Reageer op dit artikel

reacties (0)




Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50

5 leden zijn nu online
Aanmelden