Hi meiden,
29oktober ben ik bevallen van onze dochter Charlie met 23 weken.
We wisten met 21weken dat ze niet levensvatbaar zou zijn. Nu dus alweer 4 weken verder na het vernietigende uitslag dus eigenlijk al 4 weken in rouw denk ik...
Maar nu weet ik niet of wat ik doe goed doe.
Ik weet dat niks fout is en alles goed maar misschien herkennen mensen de "fase" waar ik in zit.
Precies een week geleden was de crematie en sinds toen lijkt t alsof ik op slot zit.
Ik huil niet meer en door de slaappillen gaat t slapen ook goed.
Overdag ben ik t liefste alleen, niet perse in huis ik ga dan maar ergens koffie drinken maar heb geen behoefte aan mensen.
Alles is zwaar maar t lijkt alsof ik soms niks meer voel.
Een gek onderbuikgevoel van lichte misselijkheid is continue aanwezig.
Maar ik vraag mezelf af of andere zichzelf hierin herkennen.

Reageer op dit topic

Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in Verlies


reacties (49)    Verversen

1 2 3 4 5



  • Nymphetamine

    Hey, veel sterkte in deze pijnlijke periode. Probeer het alsnog te zien als de 'periode dat je dochter werd geboren' ipv de 'periode van verlies'.

    Ik ben op 18 sept 2018 bevallen mijn dochter Maya na 39 weken zwangerschap maar zij is een paar dagen voor haar geboorte overleden. Pas bij de geboorte zagen we dat de navelstreng 5 keer strak rond haar nekje zat en dat hoogstwaarschijnlijk de reden van haar overlijden is. Verder was ze perfect gezond en volmaakt.

    Ik beleef dit recente verlies nog steeds erg intens en als diep pijnlijk. Ook ik moet mijn weg in deze periode van rouw en verwerking nog zoeken. Maar heb het gevoel dat ik dit alleen moet doen.

    Ik heb hiervoor ook al 2 miskramen gehad, maar de verwerking daarvan verliep heel anders. Nu spreek ik af en toe met een vroedvrouw die zich heeft gespecialiseerd in de rouwverwerking rond verlies van een kind. Professionelen kunnen luisteren en misschien wel wat tips geven, maar je moet het uiteindelijk wel zelf doen. Al kan je niet echt iets 'doen', je moet het doorleven.

    Mijn dochter is begraven, en ik bezoek haar geregeld. Verder heb ik een foto van haar in een ketting laten graveren en heb ik een armband met haar naam op. Op die manier heb ik haar altijd dicht bij mij.... we hebben ook vele foto's en kleine aandenkens zoals bijvoorbeeld een afdruk van handje en voetje, stukjes haar, stukje navelstreng. ...

    Ik denk dat niemand je kan helpen, enkel je steunen, je bent niet alleen. ... Probeer je dochter een plaats te geven in je hart, je huis, je leven. ... Ze is tenslotte je kindje!

    Liesbeth

  • yune

    Wat een krachtige en mooie foto.... alles erop en eraan, zo lijkt 't op de foto.. met de kleine handjes... wat een respect voor jou ( en alle dames die dit ook hebben meegemaakt ). Echt veel advies om hoe met rouw om te gaan heb ik helaas niet, misschien tijd, tijd om te verwerken dat ze er niet meer is, tijd om alle gevoelens een plekje te geven. Het is heel moeilijk. Het feit dat je hier op BB met ons je gevoelens kenbaar maakt, is al een teken, dat je toch de mensen om je heen opzoekt, ondanks dat je alleen wilt zijn. Zelfs als wij allemaal vreemden zijn.

    Volg je hart, blijf praten, bottel het niet op, zoek desnoods hulp van buitenaf. Soms heb je een extra buffer of zetje nodig om weer op te krabbelen, om zo je leven weer vorm te geven.

    Ik weet niet, of jij en je partner al eens PGD hebben overwogen? PGD is preïmplantatie genetische diagnostiek. Dit is een methode waarmee ze embryo's onderzoeken op een ernstige genetische aandoening(en) https://www.pgdnederland.nl/wat-pgd

    Misschien helpt dit jullie in de toekomst.

    Voor nu heel veel sterkte met het verlies. Schroom niet om blogs te blijven schrijven. Wij BB dames zullen er voor je zijn :)

  • Rockmum

    Wat een mooie lieve krachtige woorden.
    Klopt ze was echt helemaal af. Ze had zelfs al haartjes.
    Ze had alleen nog een beetje groter moeten worden.

    Ik ga volgende week iniedergeval met een psycholoog praten. De 22ste horen we in t ziekenhuis of het in mijn DNA zit en of ik dus dragen ben.
    Aan de hand daarvan moeten we aan de toekomst denken.
    Embryo selectie is een mooie methode maar misschien moeten we ons dan maar heel gelukkig prijzen met de 2 kanjers die we al hebben.

  • Mevrouw-mama

  • Lillybell

    Heel veel sterkte.. mijn dochter leeft wel nog, maar toch heb ik ook gerouwd om het meisje wat ze nooit zal zijn (kindje met beperking, syndroom onbekend) en hier helpt een blogje heel goed om alles te verwerken. Doe het op jouw manier, op jouw tempo, wanneer jij eraan toe bent.

  • Rockmum

    Ik snap je helemaal.
    Gelukkig wisten wij voor het afbreken welk syndroom ze had.
    Het zeldzaam Emanuel syndroom dit maakte t toekomst voor ons wel veel overzichtelijker.

    Hebben jullie enig idee waar jullie aan toe zijn?

  • Lillybell

    Net even opgezocht. Pittig syndroom :( mooie naam wel voor een ongetwijfeld mooi meisje

    Het enige wat we weten is dat ze om de paar jaar een nieuwe pacemaker gaat moeten krijgen en dat ze een ontwikkelingsachterstand heeft. Verder totaal niets. Kwamen er na de geboorte ook pas achter (4 dagen oud hartafwijking, 8 maanden oud ontwikkelingsachterstand)

  • Rockmum

    Ze was perfect.

    Pppfff wat een zorgen en onzekerheid. Heel veel sterkte xx

  • Lillybell

    Dankjewel, jij ook ♡

  • Lollaaa

    Poe krijg traantjes van in me ogen wat een mooie foto! Heel erg veel sterkte !♡
    Zelf heb ik 6 miskramen gehad allemaal voor de 12 weken maar heb het er wel moeilijk mee het is niet het zelfde maar praat er wel echt over met een psycholoog. Ik heb een boek met alle echo foto's, test foto's en foto's van klein buikje daar schrijf ik gedichtjes bij en hoe ik me voel. Ik vind het soms zwaar toch helpt het iets. Heel erg veel sterkte ♡

  • Rockmum

    Lieve lollaaa, ik vind t een hele mooie manier. Nee het is niet t zelfde misschien is t van mij zelf "beter" ik heb haar gezien, geknuffeld, mooie foto's, we hebben haar een afscheid kunnen geven en een naam.
    Bij jou is t zo abrupt van je afgenomen 😔

  • Samantha30

    Wat een mooie foto!!!Wat de meeste hier al zeggen je moet doen waar jij je goed bij voelt. Ik heb toen ik 16 was een zwangerschap afgebroken (6 weken zwanger,)en heb vorig jaar een miskraam gehad. (Soms denk ik dat was mijn straf mss wel) maar ik bleef erover praten. Ik heb nu een speciale ketting waar de 2 dames hun voorletter in zit. Een hartje en een vlinder...Ik weet waar die 2 tekens voor zijn. En dat voelt voor mij goed.

    Heel veel sterkte toegewenst de komende tijd.dikke knuffel

  • Rockmum

    Dank je wel. En wat een strenge woorden voor jezelf.
    Ik herken t wel, de chromosoom afwijking die is gevonden bij Charlie komt bij mij vandaan.
    Dus heb ook een schuld gevoel hierover.

    We wachten op haar as en dan komt ze naar huis. Ik ga zelf wat as in een ring doen zodat ik haar altijd bij mij kan dragen.

  • Samantha30

    Dat is een supermooi idee!!!

  • Twinmommyforlife

    Hoi, ik herken het wel. Ik ben 4 oktober bevallen met 26.5 weken van een tweeling en 2.5 week geleden is totaal onverwachts ons oudste dochtertje overleden. Ik denk veel aan haar maar het lijkt wel alsof bij mij de tranen ook op zijn. Bij ons is het nog eens dubbel omdat we ook blij zijn dat ons andere dochtertje het zo goed doet en we nog elke dag bij haar in het ziekenhuis zijn. Je moet gewoon doen wat goed voor jou voelt! Heel veel sterkte❤

  • Rockmum

    Wat een vreselijke rollercoaster. Je krijgt niet eens de tijd om te rouwen of om echt blij te zijn denk ik. Jij ook alle liefde geluk en sterkte❤

  • Wonderful-life

    Gefeliciteerd met jullie dochter en helaas ook gecondoleerd. Wat een ontzettend grote nachtmerrie is dit om mee te maken. Mijn hart breekt en de tranen lopen over mijn wangen als ik je foto zie. Er straalt zoveel liefde van af en tegelijk ook zo’n groot verdriet.

    Ik heb wel twee miskramen gehad, wel een stuk vroeger dan jij. Heb met mijn oudste na de geboorte wel heel veel heftigheid meegemaakt. De kans was groter dat ze het niet zou redden, maar wonder boven wonder is het nu een grote meid van 9 jaar. Ik herken wel het wegstoppen en verdoofde gevoel. Het is een overlevingsmechanisme van je brein, en blijkbaar is dat nu nog even nodig. Je doet niks verkeerd en je hebt niks verkeerd gedaan. Leef van dag tot dag en laat het maar op je af komen, op het moment dat er ruimte ontstaat komt er wel meer gevoel naar voren. Ik heb er uiteindelijk (na een paar jaar) wel hulp voor gevraagd middels EMDR. Heeft mij erg goed geholpen, maar daar is het nu nog te vroeg voor. Een hele dikke knuffel voor jou en je partner!

  • Rockmum

    Dank je wel voor je lieve berichtje.
    Ik heb al een paar keer hartop uitgesproken dat Charlie eingelijk ook een miskraam had moeten zijn.
    Er was zoveel mis in haar kleine lijfje. Maar haar wil was zo groot denk ik. Kleine vechter net als jou dochter.
    Ik heb 21nov een afspraak staan via de huisarts om met iemand te praten.
    Ik hoop op inzicht in dit proces. Ik vind t allemaal zo lastig.

  • Wonderful-life

    Dan heeft Charlie echt een enorme wilskracht gehad om door te kunnen groeien in je buik en ondanks het verdriet hebben jullie haar wel mogen leren kennen. Alleen veel te kort... je hebt speciale psychologen die als rouwtherapeut na geboortes werken, als je googled kun je die vast vinden... heel veel sterkte nogmaals...

  • Sann

    Allereerst gefeliciteerd met jullie dochter en gecondoleerd met haar verlies.

    Ik herken je verhaal. 4,5 jaar geleden verloren wij onze 2e na 24 wkn. Er is geen handboek, geen tijd, geen richtlijn. Het is ook nog maar zo kort geleden, geef jezelf ook wat tijd. Kijk over een week of 8 weer eens verder, als je het gevoel van op slot zitten houdt helpt erover praten misschien.

    Heel veel sterkte. Voor mij kan ik zeggen dat het nooit went, er blijft altijd verdriet maar ik heb er mee leren omgaan. Je mag me een pb sturen als je daar behoefte aan hebt. Sterkte samen.

  • Rockmum

    Dank je wel lieve Sann.
    Ik kan me ook niet voorstellen dat dit ooit overgaat.
    Dat hoeft ook niet anders zou het betekenen dar ze er nooot toe hebben gedaan denk ik.
    Wat kun je al een hoop liefde voelen voor die kleine mini mensjes 😩

  • B756

    Je doet het goed als het voor jou werkt. Als jij geen behoefte hebt aan mensen, dan hoef je ze echt niet op te zoeken. Als jouw manier je dwars zit, als je bijvoorbeeld graag iets zou doen maar geen idee hebt hoe, dan kun je hulp overwegen. Heb je vanuit het ziekenhuis iets aangeboden gekregen? Anders kun je via de huisarts wel hulp krijgen. Maar het is pas kort geleden, dat je nu een soort van verdoofd bent is echt niet gek.
    Het kan zijn dat je de echte pijn nu nog even onderdrukt, niet toe laat of niet vrij durft te laten (dat is dat onderbuikgevoel, de pijn is er namelijk wel) omdat het nu nog te heftig is. Een hele logische reactie, een overlevingsmechanisme.

    Ik heb geen kindje verloren, dus ik weet niet of ik ooit iets gevoeld heb dat vergelijkbaar is. Maar ik doe iets soorteglijks. Als iets heel heftig wordt, dan ga ik even over op een soort verdoofde auto piloot tot ik het aankan om er mee te dealen. Ik voel me dan hartstikke kl*te maar kan dan niet huilen ofzo en er over praten lukt ook niet. Het liefst denk ik er ook niet aan, hoewel het dan wel de hele tijd er 'is'. Het is er en ik neem het mee, het drukt op me, maar ik raak het nog even niet aan zeg maar. Lastig uitleggen, maar voor mij voelt dat heel logisch. Misschien zit jij ook in zo'n fase.

    In elk geval is een rouwproces heel persoonlijk en hoef je je echt helemaal niks aan te trekken van wat anderen er van (zouden kunnen) vinden. Heel veel sterkte!

  • Rockmum

    Ja t klinkt heel logies...
    Ik weet alleen niet of ik wel op overlevingsstand zit. Ik vind t allemaal ingewikkeld. Eerst zoveel verdriet en nu niks meer voelen. Ze was er nu nog niet geweest dus ben ook bang dat mijn gevoel t nog ontkent dat ze niet meer gaat komen ofzo weet ik veel....

    Vanuit t ziekenhuis zijn wel psychologen alleen wonen wij in Zeeland en zijn in Rotterdam bevallen dus dat maakt dat wat ingewikkelder...
    Vanuit de huisarts ga ik nu 21nov met iemand praten.

  • B756

    Oh fijn dat je bij iemand terecht kan! Die kan je helpen dit soort vragen te beantwoorden. Of er in elk geval wat grip op te krijgen. Goed dat je al om hulp hebt gevraagd 💪❤

  • Sharon

    Er is geen handboek voor rouwen en iedereen doet dit dan ook op zijn/haar eigen manier. Je kunt als je wil met een verwerkingstherapeute gaan praten, maar dat is als je er zelf behoefte aan hebt.

    Heel veel sterkte

  • Rockmum

    Ik denk zeker dat ik er alleen niet uit ga komen. Ik ken mezelf.
    Dank je wel ❤

  • Sharon

    Ik weet niet hoe de stappen zijn qua professionals maar google even op rouwverwerking...en anders maandag de huisarts.
    En je hoeft het niet zelf te doen. Mocht het opluchten mijn inbox staat altijd open. Al heb ik het zelf niet meegemaakt een luisterend oor wil ik zijn als het nodig is.


1 2 3 4 5

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50