Hoihoi,

Vandaag ben ik 6 weken en 2 dagen zwanger van mijn eerste kindje, waar we echt heel erg blij mee zijn. Toch haalt het soms ook wat verdriet naar boven en ik merk dat ik eigenlijk niet zo goed weet wat ik daaraan kan doen. Ik hoopte dat ik hier misschien lotgenoten zou vinden.

Mijn moeder is na een lang ziektebed van 5 jaar op mijn 14e overleden aan kanker. Het was een behoorlijk heftige tijd voor onze familie. Ik zat op dat moment flink in de puberteit en het heeft ook een aantal jaar geduurd voordat ik open stond voor het verwerken van het verdriet. Nu 7 jaar later ben ik zelf zwanger en zou ik dat natuurlijk het allerliefst willen delen met mijn moeder. Het blijft als een gemis voelen dat ik dat niet kan. Mijn moeder heeft in de laatste maanden voordat zij stierf babyspullen gekocht voor me voor als ik een kindje zou krijgen en deze spullen heb ik nu gekregen. Echt ontzettend lief, maar ook zo ontzettend confronterend.

Ik merk dat ik het toch moeilijk vind om met dat verdriet om te gaan, zeker omdat ik eigenlijk niemand ken die in dezelfde situatie zit en er dus ook niet echt over kan praten. Zijn er hier meer vrouwen die zoiets hebben meegemaakt? En hoe hebben jullie dat aangepakt?

Reageer op dit topic

Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A


reacties (58)    Verversen

1 2 3 4 5 6



  • Roosje2007

    Hey
    Wat verdrietig.
    We zijn nog niet zwanger maar hebben alleen nog maar mijn moeder. . Maar het is een groot gemis. Voor mijn man. Dat hij zijn moeder al lang kwijt is.
    En onze vaders. Maar een moeder is vaak diegene die alles van je onthoudt. Je eerste lach enz. De bevalling Zwangerschap.
    Hoe dank ook het leven gaat door en het is mooi als je leven door mag geven. Veel sterkte. Baal soms ook wel dat andere zeuren over ouders die niet willen oppassen enz. Terwijl sommige dromen dat hun ouders het kleinkind ooit zouden mogen zien. Veel sterkte !

  • Ldb97

    Oh dat lijkt me helemaal moeilijk... Ook vreselijk😢

    Ja dat snap ik! Ik zie soms ook wel dat opa en oma als het ware echt gebruikt worden (is wel zo makkelijk om de kinderen daar te droppen als je even geen zin hebt in ze) En dan boos zijn als dat niet kan. Kan ik ook zo moeilijk mee omgaan!

    Dankjewel! 😘

  • Nima~Boy~Girl

    Mijn moeder is bijna 7 jaar geleden overleden toen ik 26 weken zwanger was van mijn eerste kindje.
    Bijna tegelijkertijd hoorden we dat mijn moeder ongeneeslijk ziek was en dat ik (na bijna 2 jaar) eindelijk zwanger was.

    Ik vond en vind het vreselijk zwaar! Ik vind het gemis met de dag groter worden, want elke dag die weer voorbij gaat is er weer één extra zonder haar.

    Mn moeder en ik waren 2 handen op 1 buik en altijd al gedroomd van het moment dat ik een kindje zou mogen krijgen. Maar ja... Ze heeft mijn kindjes (inmiddels 2) dus niet eens mogen leren kennen.

    Ik kan je niet echt vertellen hoe ik het hebt aangepakt... Ik ga gewoon door, hoe moeilijk ook! Wel altijd angstig dat iemand van ons gezin ook zo ziek wordt, die angst vind ik het moeilijkst om mee te leven denk ik...

    Veel sterkte en probeet toch ook te genieten van het wonder in je buik!

  • Ldb97

    Jeetje wat moeilijk😢 Wat een heftige periode is dat geweest voor jullie!

    Die angst herken ik... Daar heb ik ook heel erg last van... Denk ook niet dat die angst ooit zal weggaan.

    Dankjewel!😘

  • tweede83

    wat is het waardevol dat je moeder spulletjes heeft gekocht voor jullie baby! Dat is wat elke oma leuk vind om te doen denk ik. Met een trots en blij gevoel als het word gekocht. Misschien had jou moeder dat ook wel en tegelijk het besef dat ze je kindje niet zal zien. Ik ben tijdens mijn zwangerschappen dierbaren verloren, dat is ook heel zwaar en nog mis je deze mensen nog steeds. Zal ook altijd wel zo blijven. Ik ben gaan schrijven in beide zwangerschappen. Dat heeft mij geholpen. Misschien helpt het jou ook. Probeer wel te genieten van je zwangerschap. Blijft een bijzonder wonder. Dikke knuffel

  • LDB97

    Ja zeker😍 Ontzettend fijn en mooi om die te krijgen!

    Jeetje dat is zeker zwaar... 😓

    Dat schrijven ga ik zeker doen! Het genieten gaat gelukkig ietsje beter op dit moment. Ik had gisteren de eerste echo en er was een kloppend hartje te zien😍 En dat onwerkelijke gevoel erbij! Heel mooi.

    Dikke knuffel terug!

  • Minion1

    Vorig jaar april mijn moeder verloren, zij was chronisch ziek en heeft een echt ziektebed gehad van een week. Ze was niet alleen mijn moeder maar ook mijn beste vriendin. Nog steeds is mijn hart gebroken van haar verlies. Nu 6 weken zwanger (mogelijk een miskraam dus helemaal achtbaan van emoties) en ik zou niets liever willen dan alles met haar delen. Ik heb nu een notitieboekje gekocht waarin ik brieven aan haar schrijf om mijn hart te luchten. Loop ook tegen praktische dingen aan, mijn vader heeft een beroerte gehad en kan zich niet alles meer herinneren en mijn moeder is er niet meer om te vragen zoals bijv. de vragen die de verloskundige wil weten bij de intake over je familiegeschiedenis. Mijn ouders hebben wel fotoalbum met tekst van de periode dat mijn moeder zwanger was van mij en k heb ook een 9 maanden dagboek voor de kleine

  • LDB97

    Wat moeilijk😓 Dat is denk ik wel een fijne manier om toch je hart te luchten. Dat met die vragen herken ik, alleen heeft mijn vader geen beroerte gehad maar weet hij eigenlijk gewoon niet zo heel veel meer (beetje gecompliceerde familie)

    Heel veel sterkte en ik hoop enorm voor je dat het toch goed komt met je kleine!

  • Minion1

    Dank je wel, jij ook heel veel sterkte, je moeder missen blijft volgens mij altijd zo moeilijk, er zullen altijd mijlpalen zijn in jouw leven of die van je kleine die je delen wilt.
    Mijn kleintje heeft het niet gered, vandaag gehoord dat mijn baarmoeder helemaal schoon is......

  • LDB97

    Jeetje wat erg😓 Vreselijk om te horen.😢 Heel veel sterkte!❤️

  • Minion1

    Bedankt!

  • Jessplus1

    Wat vreselijk.
    Ik ben 18 en verwacht me 1e (geplande) kindje begin december.
    Ik moet er niet aan denken dat ik dit niet met mijn moeder zou kunnen delen.
    Zo onwijs vreselijk.
    Heb echt met Jou en alle andere vrouwen hieronder te doen.
    Kan me niet voorstellen hoe erg dat is.
    Mijn moedertje en ik hebben afentoe weleens ruzie maar ik ben toch onwijs blij dat ze er nog is😊
    Heel veel sterkte allemaal😘

  • LDB97

    Gefeliciteerd meid!😘

    En dankjewel😘

  • Jessplus1

    Dankuwel😘

  • Salamandertje

    Wat ik moeilijk vind is dat mijn kinderen volgens mijn schoonfamilie zowat klonen zijn van hun kant. Het word inmiddels wel wat aardiger, maar de eerste 2 jaar had ik er echt verdriet van. Mn oudste is inmiddels 4, maar ik mis soms wel echt het advies van mijn moeder. Het gemis lijkt soms wel erger te worden...

  • LDB97

    Oh jeetje dat is ook een erg moeilijke situatie zeg... Jammer en erg vervelend dat je schoonfamilie zo denkt...

  • MemFan-J,JenJ

    Gelukkig niet meegemaakt maar kan me wel inbeelden hoe pijnlijk dit voor je moet zijn. Je wilt dit gewoon delen met eigenlijk je allerbeste vriendin, je moeder.

    Och meisje kon ik haar maar terug halen voor je dan deed ik dat. Maar weetje ze is er eigenlijk wel... in de spulletjes die ze voor jou heeft gekocht. Ze zou niets liever willen dat je kleine daar in rondloopt.

    Mijn moeder had laatst wel iets waarbij ik meteen dacht: oh nee laat dat niet zo zijn. En gelukkig nu allemaal goed. Maar ik ben vanuit mezelf bang dat ik in een hele gat val als mijn moeder er niet meer is... pff sterkte lieve schat!

  • LDB97

    Ja zeker😢 Ik moest gisteren aan mijn vader dingen vragen over mijn moeders zwangerschappen voor de verloskundige. Blijft zo moeilijk dat je dat niet zelf kan vragen😢

    Ja op die manier is ze er zeker bij! De spulletjes zijn van forever friends en dat willen we ook terug laten komen in de babykamer en het geboortekamer. Deels omdat ik het gewoon ontzettend leuk vind, maar het is voor mij ook iets om mijn moeder er toch een beetje bij te laten zijn.

    Gelukkig dat het nu goed gaat! Ja dat geloof ik... Je moeder verliezen is een van de ergste dingen die je kan gebeuren.... Dankjewel😘😘

  • Official.mamaesz

    Mijn moeder stierf toen ik 13 was, bijna 14. Ziektebed van 5 dagen en toen stierf ze aan long kanker. Heb er een blog over geschreven. Mijn vader stierf toen ik 21 was en ik was hoogzwanger van me eerste. Heb er nog veel moeite mee dat zowel mijn moeder als mijn vader overleden zijn. Ik mis ze en vind jet jammer dat mijn kinderen hun niet gekend hebben, maar aan de ene kant ook niet.. Klinkt hard maar mijn kinderen voelen gelukkig nooit de pijn die ik heb gevoeld toen ik afscheid moest nemen.

    Je mama kijkt mee van boven af, vergeet dat niet. 🌹😘

  • LDB97

    Jeetje wat vreselijk. En zo snel ook! En dan je vader als je hoogzwanger bent...😢 Wat moet dat moeilijk zijn geweest.
    Ja die pijn van afscheid nemen is verschrikkelijk...

    Ik merkte bij mezelf dat ik vooral heel luchtig overal mee om ging. Mijn moeder kreeg uiteindelijk palliatieve sedatie (geen euthenasie, maar wel een vorm van volgens mij. Ze werd in een soort slaap gebracht en overleed 3 dagen later) Het afscheid nemen vond ik niet zo moeilijk, het moment dat ze in slaap viel en ze dus nooit meer wakker zou worden is de grootste klap die ik uiteindelijk heb gehad.

    Dat weet ik ook zeker😘🤗 En daar houd ik me ook maar aan vast...

  • Ting55

    Mijn moeder is overleden toen ik 26 was. Mijn relatie was net uit en kinderen waren nog niet in zicht maar wel hebben het er zo vaak over gehad. Op een avond toen het duidelijk was dat de kanker zo heftig was en dat ze het niet zou overleven zei ze ineens dat ze mijn kinderen nooit zou zien. Ik heb zo hard gehuild dt de binnenkant van mijn bril vol zaten met tranen.
    Ik denk nog weleens aan het moment. Ze had zo graag oma willen zijn en ze zou een goeie zijn ook. Ik mis haar nog iedere dag.
    Toen ik 4 jaar geleden zwanger was van mijn dochter was mijn moeder zo'n 6 jaar daarvoor overleden. Ik heb het haar verteld door tegen haar te praten alsof ze er was. Dat voelde fijn.
    We hebben onze dochter vernoemd naar mijn moeder en mijn overleden schoonmoeder. Het moment dat we haar naam mochten doorgeven waren onze moeders bij ons. Dat voelde heel speciaal.
    Het zou altijd een groot gemis zijn maar aan de situatie kunnen we niks veranderen wel zo prettig mogelijk maken.
    Kijk naar een manier waarop jij hiermee om kan gaan... probeer er iets moois van te maken, hoe lastig dat ook is.

  • LDB97

    Wat moeilijk😓 Dat zijn een van de moeilijkste gesprekken om te voeren met elkaar. Ik kan me ook heel goed dat gesprek herinneren! Mijn moeder heeft ook een brief geschreven voor me die ik mocht lezen als ze was overleden. Hierin vertelde ze dat ook.

    Heel mooi om dat te doen!
    Helaas kunnen we inderdaad niks veranderen, maar hopelijk kijken ze van boven mee!

  • kip28

    Mijn moeder is ook overleden voordat ik kinderen kreeg. Alles wat de meiden hieronder beschrijven is herkenbaar. Toen ik zwanger was van de oudste heb ik een boek besteld waar ik best wat aan gehad heb vanwege de herkenning. Het heet: Moeder zijn zonder mijn moeder.
    https://goo.gl/images/gcBdis
    Misschien heb je er ook wat aan.

  • LDB97

    Dankjewel😘 Daar ga ik ook naar kijken, goede tip!


1 2 3 4 5 6

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50