Even een vraag tussendoor, vanaf welke leeftijd word ouderschap makkelijker? Mijn dochter word over een paar dagen 3 en ik vraag me de afgelopen jaren wel af of het allemaal zo'n goed idee was om kinderen te nemen. Ik vind het echt enorm zwaar. Ik wil graag nog een opleiding doen (of a&b fitness licencie halen) en wil graag aan mijzelf werken door te sporten en ik probeer een goed sociaal leven te onderhouden en daarnaast mijn dochter niet te verwaarlozen. Maar ik kan dit helemaal niet? Ik snap echt niet hoe ik dit allemaal bol moet werken op mijn eigen kracht. Daarnaast ben ik ook de afgelopen jaren heel gestresst geweest. Haar vader (ex vriend) is er alleen voor haar als het hem uitkomt en maakt regelmatig misbruik van zijn gezag. Ik heb meer stress van hem dan wie dan ook en hij is niet betrouwbaar. Dochter heeft eigenlijk helemaal niets aan hem aangezien hij alleen maar daar is als het hem uitkomf. Hij betaald zijn allimentatie en leeft zijn leven.. gebruikt drugs, is agressief en woont nog bij zijn moeder. Dad of the year.... mijn dochter is eigenlijk een hele lieve meid, maar ik maak me dagelijks ontzettend zorgen om haar. Ze loopt 9 van de 10 keer zomaar de straat op we naar de auto lopen, met als gevolg dat ze ik bijna dagelijks een hartverzakking heb en ze bijna aangereden word. Daarnaast gooit ze zichzelf letterlijk op de grond als ik met 3 tassen in mijn handen loop en blijft ze daar dan uiteindelijk staan totdat ik zeg dat ze thuis teletubbies mag kijken... ik loop tegenwoordig gewoon weg, maar ben dan altijd bang dat ze weer zomaar de straat oprent. We wonen wel in een rustige buurt dus veel kan er niet gebeuren, maar als er wel een auto langsrijd die haar over het hoofd ziet dan hebben we een heel groot probleem.
Ze praat nog steeds niet echt, ze brabbelt wel veel in haar eigen taaltje maar daar begrijp ik letterlijk helemaal niks van. Ze is nog niet zinderlijk, ze snapt geloof ik niet helemaal wat ze op het potje moet doen of ze is een beetje bang. Ik heb het gevoel dat het aan mij ligt dat ze dat nog niet kan. Dat ik faal als moeder en dat dat eigenlijk altijd zo zal zijn. Ik durf absoluut geen tweede kind te nemen, bang voor herhaling of verslechtering van de situatie. En dat terwijl ik ergens altijd een tweede derde heb gewild, alleen sinds ik 2 jaar geleden alleenstaand ben geworden is die wens verdwenen. Ik wil echt nooit meer alleenstaand worden. Ik heb sinds een half jaar een vriend die echt enorm helpt en waar ik helemaal gek op ben.

Elke avond als ik thuis op de bank zit en mijn dochter in bed ligt vraag ik me af wat ik eigenlijk met mijn leven aan het doen ben. Al die kostbare jaren verloren en ik kan er helemaal niks aan doen. Het liefst zou ik altijd bezig zijn met iets, maar dat kan niet. Aangezien ik een kind heb. Vroeger verheugde ik me altijd op de weekenden, nu kijk ik uit naar maandag omdat ze dan weer op de kdv is. Soms vraag ik me wel eens af of dit allemaal ooit beter word. Ik haat het om me zo te voelen en ik wil me niet de hele tijd schuldig voelen tegenover mijn dochter en altijd maar denken dat ik haar tekort doe. En word het ooit makkelijker? Hoort dit allemaal bij moeder zijn? Of ben ik gewoon niet capabel om moeder te zijn?

Reageer op dit topic

Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A


reacties (65)    Verversen

1 2 3 4 5 6 7



  • Paperdoll

    Sorry maar ik vind het echt niet normaal hoe je praat over je kind.. ik zou hulp zoeken voor jezelf, want nu lijkt het alsof je haar liever kwijt dan rijk bent. Klinkt mss hard, maar ik was echt ontsteld over hoe je over haar praat. Het is een kind.. jij moet haar alles leren. Leren dat ze niet de straat op mag lopen, leren op het potje te gaan.. dat komt niet vanzelf. Mijn jongste is 3 en hij loopt al zeker een jaar echt netjes mee op straat. Hij weet dat de straat voor de auto’s is en het voetpad voor de mensen. Ipv haar te verwensen, zou je juist kunnen genieten van je tijd met haar. Samen wandelen of jij lopen en zij op loopfiets, samen naar bios of ergens gaan eten, samen op vakantie als dat financieel mogelijk is.. je leven stopt niet als je een kind hebt.. je doet het samen met je kind en je kind leert daar heel veel van. Voor je het weet is ze groot..

  • Kez

    Eens dat je leven niet over is na een kind, maar ik begrijp ook dat sommige moeders zich zo kunnen voelen. En niet ieder kind is hetzelfde. Mijn middelste kon ik 1000 keer leren dat de straat voor auto's is, als hij aan de overkant iets interessants zag was hij weg.
    Een kind negeren ( mits in veilige situatie) kan ook een prima oplossing zijn wanneer er (negatieve) aandacht wordt gevraagd.
    Ik denk dat deze mama de bomen even niet meer door het bos ziet en hulp en steun kan gebruiken. In plaats van harde woorden.

  • Paperdoll

    Wat ik probeer te zeggen is dat dit heel normaal gedrag is voor een 2-3 jarige. En ja idd negeren en niet toegeven doe ik ook. Maar mij gaat het eerder over de manier waarop ze spreekt over haar kind. Ik heb mijn kinderen ook al achter het behang kunnen plakken, maar niet op deze manier over hun gesproken. Ik denk echt dat ze hulp moet zoeken.

  • Kez

    Dan zijn we het grotendeels eens, ik denk ook dat hulp nodig is

  • Esme1998

    Mooi dat het bij jou allemaal zo vanzelfsprekend gaat, maar mijn kind heeft een hele sterke eigen wil en en enorm temperamend.

  • Barbamammie79

    Begrijp ik volkomen... ik heb ze ook... dat temperament. Ik beweer nergens dat mijn kinderen dit niet doen of nooit gedaan hebben ...toch?? En waar zeg ik dat het bij ons vanzelf sprekend gaat? Maar ik ben nooit weg gelopen terwijl mijn kind buiten op de stoep ligt. Dan neem ik het onder de arm spartelend en schreeuwend mee. ... of in een buggy als ik 3 tassen moet dragen.Nogmaals.. veiligheid boven alles.

    Pittig en temperament? Dan heb je inderdaad een lange adem nodig.

    Geen excuses.

    Onze derde was ook zo... net als onze 5de nu trouwens. Ergens bij 5 jaar werd het wat rustiger.

    Onze jongste is bijna 2.5.... dus we moeten er nog een paar jaar tegen aan.

    Bij 5.. 6 jaar kom je echt in rustiger vaarwater. Volhouden. Komt goed.

  • Barbamammie79

    Zo eens met Paperdoll je kind op de grond laten liggen... zelf door lopen... is geen opvoeding.
    Dat heet negeren.
    Dat je een risico neemt dat ze ineens onder een auto rent... wauw... daar schrik ik ook van.
    Veiligheid boven alles.
    Denk in mogelijkheden. Je hebt maar 1 kind... je kunt toch gaan studeren als zij in de middag weg is of 's avonds in bed ligt? Kom op meid.... maak een planning en ga er voor!

  • NewBaby2018

    Nou sorry hoor jullie doen net of ze de duivel is. Ik heb net ook nog mijn driejarige zoon in de steeg (in de binnenstad) naast ons huis laten staan blèren omdat hij zijn zin niet kreeg en ik geen zin had om daar aandacht aan te besteden. Ik word ook wel een beetje moe van die papperige moeders die pedagogisch verantwoord zijn..please #perfectmom

  • Barbamammie79

    Snap je volkomen. Ze is zeker geen duivel. Maar ik lees wat er staat. Ik citeer: 'dan hebben we een heel groot probleem'
    Nou.. daar schrik ik van.
    Dat een ouder dat risico neemt.
    En ik ben zeker geen perfecte papperige ouder. Waar zeg ik dat ik dat ben?
    Ik.moet echt een beetje lachen om al deze reacties.
    Zachte heelmeesters maken stinkende wonden.

  • Esme1998

    en hoofdregel nummer 1 is NEGATIEF GEDRAG NEGEREN EN POSITIEF GEDRAG BELONEN. Dat is precies wat ik elke dag probeer te doen.. OPERATIONEEL CONDITIONERING

    Ik vind dat je dat juist goed doet! Je kan niet altijd toegeven aan de wensen van je kinderen! Wij zijn ouders geen fulltime slaaf!

  • Barbamammie79

    Precies.

    We zijn geen slaaf.

    We zijn de ouder.

  • Esme1998

    Ze ligt niet op de straat ofzo. Ze ligt voor het huis op de oprit. Gaat dan staan en blijft daar staan totdat ik zeg dat ze teletubbies mag kijken. Ze houd me gewoon voor de gek... en ik wil me niet door haar laten manipuleren, kom op zeg! Ze weet dondersgoed wat ze doet! Ik zet mn spullen neer, pak haar op en zet haar binnen neer. Ik laat haar niet zomaar liggen... ik heb har nog nooit ergens laten staan zelfs niet in de winkel toen iedereen tegen mij zij dat ik gewoon de deur uit moet lopen en dat ze er dan vanzelf achteraan komt...

  • Barbamammie79

    Maar je schrijft:
    Ik loop tegenwoordig gewoon weg

    Lees je eigen topic nog eens door.

  • Paperdoll

    Het gaat ook helemaal niet over hoe zij doet, want dat is gewoon een fase waar elke 2-3 jarige door moet. Dat is heel normaal. Dat is omdat ze moeilijk om kunnen gaan met hun emotie.. maar het gaat over hoe jij over haar spreekt! Ik vind dat echt niet kunnen sorry.

  • Esme1998

    Denk je dat ik ook zo tegen haar praat? Natuurlijk niet!

  • Myrtheflower

    He meis, je zit in een lastige situatie. Ouderschap vraagt veel van je, en gaat ten koste van andere dingen die je graag zou willen. Dat is normaal. Je kan niet en een goede moeder, en goede college, en goede vriendin, en goede partner in een zijn,dat is gewoon weg qua tijd en energie niet haalbaar. En dat geeft niks. Je belangrijkste rol is op dit moment moeder zijn, en er voor haar zijn. Probeer dat voor ogen te houden, de eerste jaren zijn het belangrijkste. Straks gaat ze naar school en krijg jij misschien wat meer ruimte in je agenda om wat meer voor jezelf te gaan doen

  • mamavananouk

    Ik vind de periode vanaf 5 tot hoe oud de oudste nu is (bijna 12) veel relaxter dan de eerste jaren.
    Al is er nu wat meer gedoe onderling , maar dat komt door het gepuber. Mijn kids waren allebei net voor hun vierde verjaardag zindelijk . Als ze wat beter praat wordt het makkelijker .

  • Kippie13

    Er zijn ook instanties die hulp bieden in dit soort situaties. Plan van aanpak maken, adviezen geven, kneepjes van t 'vak' (opvoeden) leren.
    Ik weet zeker dat als je dit aangeeft op het kinderdagverblijf dat zij je heel graag tips en trucs vertellen! Schaam je er niet voor, want t is juist dapper als je toe geeft dat je het lastig vindt en wel wat advies kan gebruiken. Dit is uiteindelijk beter voor je dochter en ook voor jou.
    Succes meid!

  • Nog-even!

    Je bent jong moeder geworden en hebt best veel meegemaakt. Ik vind het niet gek dat jij het daar zwaar mee hebt.

    Eigenlijk had je nu in een periode willen zitten waarin jij zelf kon groeien en aan een toekomst bouwen. Maar jij hebt de zorg voor je dochter. Dat geeft een spanningsveld... Toch is het goed dat jij aangeeft dat daar je prioriteit ligt. Dat is je dochter waard! Heel knap van je!

    Neemt niet weg dat het heel pittig en vaak eenzaam is om dit alleen te doen...
    Als ze straks op school zit wordt alles anders. Gemakkelijker durf ik niet te beloven, maar wel anders...

    Onze dochter is net 4 en praat nu eindelijk en is sinds vorige week zindelijk. Niks mis mee

  • Mamvan3schatjes

    Helemaal dit!

  • tienus

    Je bent de enige moeder die je dochter zich wenst!
    Ze heeft het misschien ook erg lastig met de situatie met haar vader en daardoor een stagnatie in de ontwikkeling. Zijn er mensen waar je om hulp kan vragen zodat je even lekker kunt sporten? Ook zou ik hulp in vragen van huisarts of via cb om met jou te kijken naar haar ontwikkeling, als zij het zorgwekkend vinden zullen ze met je mee denken en kijken wat er kan en als het oké is voor nu dan hoef jij je niet schuldig te voelen.
    Je doet alles voor je meid en meer kan je niet doen. Je geeft ze liefde en ze houdt van jou, jij bent haar topper! Vergeet dat niet!
    Het zal echt makkelijker worden, maar geef jezelf de tijd.

  • Canimelif

    Wat vervelend! Het wordt niet makkelijker, maar wel anders.
    Sterkte, succes en ik hoop dat je je plezier terug kunt vinden.


1 2 3 4 5 6 7

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50