Even een vraag tussendoor, vanaf welke leeftijd word ouderschap makkelijker? Mijn dochter word over een paar dagen 3 en ik vraag me de afgelopen jaren wel af of het allemaal zo'n goed idee was om kinderen te nemen. Ik vind het echt enorm zwaar. Ik wil graag nog een opleiding doen (of a&b fitness licencie halen) en wil graag aan mijzelf werken door te sporten en ik probeer een goed sociaal leven te onderhouden en daarnaast mijn dochter niet te verwaarlozen. Maar ik kan dit helemaal niet? Ik snap echt niet hoe ik dit allemaal bol moet werken op mijn eigen kracht. Daarnaast ben ik ook de afgelopen jaren heel gestresst geweest. Haar vader (ex vriend) is er alleen voor haar als het hem uitkomt en maakt regelmatig misbruik van zijn gezag. Ik heb meer stress van hem dan wie dan ook en hij is niet betrouwbaar. Dochter heeft eigenlijk helemaal niets aan hem aangezien hij alleen maar daar is als het hem uitkomf. Hij betaald zijn allimentatie en leeft zijn leven.. gebruikt drugs, is agressief en woont nog bij zijn moeder. Dad of the year.... mijn dochter is eigenlijk een hele lieve meid, maar ik maak me dagelijks ontzettend zorgen om haar. Ze loopt 9 van de 10 keer zomaar de straat op we naar de auto lopen, met als gevolg dat ze ik bijna dagelijks een hartverzakking heb en ze bijna aangereden word. Daarnaast gooit ze zichzelf letterlijk op de grond als ik met 3 tassen in mijn handen loop en blijft ze daar dan uiteindelijk staan totdat ik zeg dat ze thuis teletubbies mag kijken... ik loop tegenwoordig gewoon weg, maar ben dan altijd bang dat ze weer zomaar de straat oprent. We wonen wel in een rustige buurt dus veel kan er niet gebeuren, maar als er wel een auto langsrijd die haar over het hoofd ziet dan hebben we een heel groot probleem.
Ze praat nog steeds niet echt, ze brabbelt wel veel in haar eigen taaltje maar daar begrijp ik letterlijk helemaal niks van. Ze is nog niet zinderlijk, ze snapt geloof ik niet helemaal wat ze op het potje moet doen of ze is een beetje bang. Ik heb het gevoel dat het aan mij ligt dat ze dat nog niet kan. Dat ik faal als moeder en dat dat eigenlijk altijd zo zal zijn. Ik durf absoluut geen tweede kind te nemen, bang voor herhaling of verslechtering van de situatie. En dat terwijl ik ergens altijd een tweede derde heb gewild, alleen sinds ik 2 jaar geleden alleenstaand ben geworden is die wens verdwenen. Ik wil echt nooit meer alleenstaand worden. Ik heb sinds een half jaar een vriend die echt enorm helpt en waar ik helemaal gek op ben.

Elke avond als ik thuis op de bank zit en mijn dochter in bed ligt vraag ik me af wat ik eigenlijk met mijn leven aan het doen ben. Al die kostbare jaren verloren en ik kan er helemaal niks aan doen. Het liefst zou ik altijd bezig zijn met iets, maar dat kan niet. Aangezien ik een kind heb. Vroeger verheugde ik me altijd op de weekenden, nu kijk ik uit naar maandag omdat ze dan weer op de kdv is. Soms vraag ik me wel eens af of dit allemaal ooit beter word. Ik haat het om me zo te voelen en ik wil me niet de hele tijd schuldig voelen tegenover mijn dochter en altijd maar denken dat ik haar tekort doe. En word het ooit makkelijker? Hoort dit allemaal bij moeder zijn? Of ben ik gewoon niet capabel om moeder te zijn?

Reageer op dit topic

Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A


reacties (65)    Verversen

1 2 3 4 5 6 7



  • Sweethearts

    Voor mij was dat vanaf basisschool, dan worden ze wat zelfstandiger. Nu zijn ze ruim 9 en bijna 7 en kunnen ze vrijwel alles zelf. Alleen krjjg je er weer discussies voor terug haha. Het is altijd wat hoor dat wel. En over minder dan een week mag ik wee helemaal opnieuw beginnen

  • B756

    Ik vind het niet gek dat je dit overweldigend vindt en er soms even helemaal klaar mee bent. En ook heel logisch dat je hunkert naar tijd voor jezelf. Zeker met een peuter, dat is echt een pittige leeftijd.

    Het is wel heel naar dat de negatieve gevoelens nu zo de overhand hebben. En pas er op dat je niet alleen maar negatief denkt, er zijn ondanks de frustraties ook zoveel mooie dingen. Ik lees ook een paar mooie dingen in je stukje. Je vindt haar lief, maakt je zorgen om haar en voelt je schuldig als je denkt tekort te schieten, dat betekent dat het met jouw moedergevoel wel goed zit. Dat je dat misschien niet genoeg vertaalt krijgt naar je handelen, dat is iets waar je hulp bij kan krijgen. Kaart het eens aan bij de huisarts of het CB, die weten wel wat er bij jou in de buurt aan ondersteuning is. Misschien in de opvoeding, misschien een coach oid, of zit je wel tegen een overspanning aan.
    Zoek ook eens in je netwerk/omgeving naar mogelijkheden om je wat te ontlasten. Een opa of oma of ander families dat eens kan oppassen, een vriendin met een kind met wie je samen op pad kunt (kinderen in de ballenbak en jullie even aan de koffie en kletsen) of dat zij jou meisje een keer een middag meeneemt en jij een keer die van haar?
    Met een kind er bij, is het niet altijd mogelijk om alle ballen hoog te houden. Zeker niet op het niveau van voor dat ze er was. Vrienden krijgen wat minder tijd, jij krijgt minder tijd voor jezelf, etc. Bekijk wat realistisch is. Laat je vrienden weten dat je misschien wat minder vaak laat horen maar dat dat komt omdat je overloopt. Wie weet komt er nog onverwachte hulp uit voort 😉 Dat je nu misschien nog niet kunt verder leren of sporten, betekent niet dat het helemaal niet meer gaat gebeuren. Of je vriend een vaste avond bij jullie thuis zodat jij wat kunt doen?
    En verder inderdaad proberen om haar niet alleen terecht te wijzen en de strijd aan te gaan, maar dingen voor te zijn en haar zelf dingen leren doen. De tips van linaaa vind ik goeie, hieronder.

    En denk ook niet dat andere moeders het allemaal op orde hebben hoor. Ik heb een man die veel doet, en ik heb ook moeite met het hoog houden van alle ballen. Ik zie mijn vriendinnen minder dan in zou willen, tel af en toe de tijd af tot het kinderbedtijd is omdat ik het even helemaal zat ben, heb ook me-time nodig, etc. Kinderen zijn geweldig, en je houdt van ze zoals je nog nooit van iemand gehouden hebt, maar ze kunnen gewoon ook het bloed onder je nagels vandaan halen of je zó moe maken dat het je gewoon te veel kan worden. Die momenten moeten alleen niet de overhand gaan nemen. En dat lijkt bij jou nu wel het geval. Dus tijd om aan de bel te trekken.

  • Caroline27

    Ik zou haar denk ik nooit bij haar vader laten die aan drugs zit. en er niet echt na omkijkt, en kind 3 jaar zijn pittig is die van mij ook driftbuien tijdens eten niet willen eten of met eten gooien 😏en van mij praat ook nog niet goed. krijg logopodie zou misschien voor haar optie zijn? Zou haar gewoon 5x op dag op wc kunnen zetten en zeggen als je plast krijg je een sticker?. Hang dat velletje op wc mijn dochter is 3 is ook nog niet zindelijk plast zo nu dan op wc. Maar komt echt goed die leeftijd is pittig. Ik loop ook voor mij dochter weg als ze niet mee komt maar niet in levenssituatie of waar haar kwijt kan raken .zou daar wel mee opassen Maar vind wel beetje hard dat je zeg wat je met je leven doe .je kindid toch alle Belangerijkste. tja als ik geen kinderen had had ik 5 dagen in week kunnen werken meer weg kunnen gaan uit kunnen gaan beter salaris huis kunnen kopen, maar nee zou hun voor geen goud willen ruilen voor wat anders, hou beetje positieve in dat je dochter alles voor je is

  • Esme1998

    Ik zou haar ook niet willen missen. Zoals jij ook zegt, als ik mijn dochter niet had gehad en bijv. Ietsje later had gekregen had ik gewoon mijn opleiding af kunnen maken en had ik meer kunnen verdienen en haar ook een betere toekomst kunnen geven. Ik krijg gelukkig veel hulp, maar ik kan haar bijvoorbeeld niet alles geven wat ik wil. Misschien moeilijk te vergelijken voor velen, maar ik was 17 toen ik zwanger was. Ik heb alles opgegeven voor mijn dochter. Ik zou nu wel eens aan mezelf willen werken., zonder mijn dochter te moeten verwaarlozen. Maar ik geloof biet dat dat mogelijk is.

  • Caroline27

    Maar wat voor opleiding zou je willen doen? Je ben echt nog jong dus zou echt wel kunnen doen en misschien als ze 4 jaar is dat je dan aan omleiding kan beginnen?ik snap best dat je ook zelf voorruit wil maar werk je ook ? En hoe gaat met haar bij opvang? Ik heb dat ook dat soms echt blij ben dan ze naar opvang zijn hoor dat je even tot rust wil komen dat heeft elk moeder denk ik wel.

  • Wisterias

    Ik denk wel dat het mogelijk is. Ik kreeg mijn dochter ook toen ik 17 was. Heb moeten vechten om haar te mogen houden moest bewijzen dat ik het wel kon voor jeugdzorg. Als je kind naar school gaat kan je een opleiding beginnen welke je maar wilt. Heb ik ook gedaan. In 3 jaar opleiding klaar en gaan werken. Kan jij ook als je maar wilt. Regel dan BSO of gastouder oid. Je hoeft die dingen niet te laten om je dochter. Je kan prima werken aan je toekomst. Maar laat wel aan haar merken dat zij het belangrijkste is voor je. Want ze is wel je dochter. Zij heeft er niet voor gekozen om op de wereld te komen ze verdiend een goed thuis. Maar nogmaals....je kan prima werken aan je toekomst. Even sterk zijn deze jaren. Misschien in de toekomst dat je kan samenwonen met je huidige vriend dan wordt alles beter. Ik heb het 7 jaar alleen gedaan. Nu gelukkig getrouwd en een jonge baby erbij nu. Hele moeilijke jaren gehad. Maar geef niet op. Voor je dochter.

  • Caroline27

    Dat heb je mooi verwoord 🥰

  • Florien84

    Wauw. Ik heb mijn kinderen nooit als een last ervaren en natuurlijk is het moederschap soms pittig maar de oneindige liefde voor mijn kinderen is zo ontzettend sterk. Ik geniet elke dag van ze. Ik lees in je topic echt wel verontrustende dingen. Je zegt ik loop tegenwoordig gewoon weg en ben bang dat ze de straat oprent en als ze dan onder de auto komt dan hebben we een groot probleem. Je kiest ervoor om je kind in een onveilige situatie te plaatsen. Besef dat zij echt nog geen besef van gevaar heeft. Jij moet haar veiligheid zijn en dat ben je nu niet. Mijn kinderen verrijken mijn leven, ze maken het leven mooier, ze zijn geweldig, perfect zoals ze zijn. Bij jou is je dochter meer een last. Je kan over je ex gaan mokken of dealen met de situatie. En als ze niet luisterde haar niet gaan lokken met de tv. Leer haar dat er consequenties zijn als ze niet luistert. Dat kost tijd maar je hebt er zoveel profijt van. Wat wil je dat je kind later voor persoon wordt, probeer die persoon voor haar te zijn.

  • Shrimp

    Ik zou kijken of er niet ergens een ouderschapscursus wordt gegeven om je wat zekerheid te geven want ik denk dat je heel onzeker bent. Over wie jij bent , wat je kunt , hoe je eruit ziet en wie je als moeder bent. Klinkt alsof je allemaal dingen aan het grijpen bent als houvast maar niet echt lijkt te slagen op deze manier. Eerste tip als moeder ( van 4 in leeftijd 1-7) alle kinderen zijn anders. Als jouw dame nog de straat op rent is dat niet per definitie een gebrek aan jouw kant. Ze krijgen hier allemaal dezelfde opvoeding. Maar allemaal hebben ze hun nukken en krachten. Leer die inzetten. Blijf rustig en zacht praten, verwacht dat ook van haar. Vraagt om herhaling .... veeel herhaling 😊 maar ze zijn in training op die leeftijd. Mijn jongste dame heeft laatst nog de Action “ gedweild “ sja... die heeft flink temperament. Mn tweede dame gilt snel i.p.v. praten , daar ligt voor haar focus. Mn derde vreet van alles uit ... Mn eerste heeft ASS daar ligt focus op leren rust zoeken en niet slaan als hem iets niet zint. Succes

  • linaa

    Weetje je bent een jonge moeder en je hebt opeens een enorme verantwoordelijkheid wat soms nog best lastig kan zijn. Ook sta je er alleen voor dit alles maakt er echter niet makkelijker voor je. Zij word bijna drie je kan haar nu al leren om haar zelf leren aan te kleden en na het spelen op te ruimen. Geef haar kleine taakjes. Voordat je de deur uit ga bespreek je kort en duidelijk wat je van haar verwacht, zoals ( wij gaan nu naar buiten en mama wilt dat je naast haar loopt op de weg is het gevaarlijk met auto’s ) als zij naast jou loopt geef complimenten en vertel hoe trots je op haar bent. Als je boodschappen heb gedaan zeg dan tegen haar lieverd help je mee? Houd de tas maar vast niet dat zij het op tilt maar gewoon het idee dat zij denkt dat zij mama ermee helpt. Dan prijs je haar er helemaal mee. Dit zorgt voor zelfvertrouwen, zing tijdens het lopen een leuke liedje die zij leuk vind. Benoem wat je buiten ziet kijk eens lieverd een vogel zie je dat? Oh kijk daar is een auto even stoppen met lopen. Zij vinden het heel leuk als je dingen ziet en benoemt. Na vaak herhalen en oefenen zul je zien dat zij de woorden ook weten en het na gaan vertellen. Geef haar het gevoel dat al jou aandacht op haar gericht is. En is misschien een buggy een idee? Dan zit zij vast en veilig ook. Wat ik heel fijn vind is dat ik aan de buggy die Luvion Tassenhaak Zwart aan vast zet. Zoek maar eens op, dan hoef jij je boodschappen tassen niet meer vast te houden. Valt meteen een last van je af dat gesjouw aan tassen ook pff!

    Dus door duidelijk aan te geven wat je van haar verwacht weet zij van wat je van haar verwacht. Koop een leuke kinderboek en lees die regelmatig samen met haar met leuke dieren plaatjes etc of ga eens samen tekenen of kleien. Zij krijgt het idee mama vind mij belangrijk en zal dan eerder positief gedrag aan je laten zien. Al na gedacht om misschien samen te gaan zwemmen? Lekker spetteren met water echt 1 op 1 aandacht. Ze zijn maar 1 keer klein lieverd en geloof mij tijd gaat echt snel. Later zal je het missen. Probeer nu juist van haar te genieten. Zij gaat over jaar naar school ook dan krijg je meer tijd voor je zelf. Ik kan mij voorstellen omdat je jong bent en nog zoveel wilt leren en doen, maar het met een kind alles trager lijk te gaan. Want zij heeft jou nodig en is gewoon afhankelijk van jou.

    Beloon haar niet op negatief gedrag als zij helemaal op de grond ligt en jij dan zegt thuis gaan we Teletubbies kijken. Dan denkt zij dit is wat ik wil en dit ga ik dan vaker doen. Wat dus nu ook helaas gebeurd. Maar wees duidelijk en vertel ook wat je ziet ( ik zie dat je boos en verdrietig bent) dat mag. Kom maar lieverd het is goed troost haar even en zeg ohhh jij ben echt zo’n stoere meid hoor! Wil je mij helpen deze tas is zoo zwaar. En dan houd ze soort van vast ( naar haar idee ) en zeg je wat ben je sterk!!!!! Zo breek je die negatieve cirkel waar zij in zit. Een kind toont altijd wel negatief gedrag omdat zij iets duidelijk willen maken. Misschien komt dit omdat zij nog niet zo goed spreekt. Maar in haar hoofd van alles wilt, dit zorgt voor verschillende emoties. Mijn tip is zoals ik zei benoem alles wat je ziet, herhaal dit. Vertel haar hoeveel je van haar houd en hoe trots je op haar bent, dat je haar zo erg hebt gemist als zij naar kdv is geweest. En dat je zo blij bent dat zij weer thuis is.

    Ik heb trouwens dat ook gedaan als mijn kind bleef staan en niet wilde lopen. Vlak voor ons huis waar geen auto’s zijn en rustig is liep ik soortvan door. Ik heb het bij alle drie gedaan, waardoor alle drie kinderen nu altijd wel gewoon rustig naast mij lopen dus ja dat negeren snap ik ook wel. ( mits het niet gevaarlijk is op de weg) en je haar nog goed kan zien ).

    Blijf consequent wees duidelijk stel je grenzen. Het word makkelijker met de tijd. En ik vind het heel knap van je dat jij er zo eerlijk over durft te zijn. Ik hoop dat je wat aan mijn advies heb. Succes

  • Wisterias

    De laatste tijd ben ik ook altijd weer blij als het weer maandag is, heel erg ik weet het. Maar is gewoon even heel zwaar nu. Denk dat jij dat ook zo ervaart. Denk dat je er gewoon doorheen zit. Maar wat doe je als je dochter op kdv is? Ik zou denken..... als ze daar de hele dag is dan heb jij tijd om je eigen ding te doen, werk, school weet niet wat je doet? En gaat ze de hele week naar het kdv? Hoe het op mij overkomt is dat ze je uit probeert. Ze zoekt haar grenzen op. Maar jij bent degene die de regels en haar grenzen moet bepalen. Dat is niet makkelijk als je er doorheen zit. Maar vraag hulp dan! Wij hebben ook al 2 keer in onze 9 jarige dochter leeftijd opvoedondersteuning gehad. Dat is zo helpend en nee helemaal niet erg! Wordt er al snel vanuit gegaan dat je als moede r maar weet hoe je moet opvoeden enzo.... maar ik heb soms ook echt geen idee haha.... maar je moet er wel in investeren. Jij bent haar mama en jij brnt voor haar de belangrijkste persoon. Ze heeft je hard nodig. Hou van haar en laat haar merken dat je haar niet kwijt wilt. Want juist als ze dat niet meer voelt gaat ze deze lastige dingen doen, zo ervaarde ik het ook met mn dochter. Enige wat ze wilt is jou....
    Zorg voor hulp, (opvoedondersteuning?) even dagje vrij dat je wat voor jezelf kan doen, en ga daarna weer keihard er voor je dochter zijn. Maar jij alleen kan ervoor zorgen dat het beter gaat. Zij niet. Succes!

  • Esme1998

    Hey ja dat is de juiste woordkeuze, ze zoekt de grenzen op. En ik probeer gewoon niet toe te geven als ze dat doet. Ik heb haar altijd (en nog steeds) opgepakt met 3 tassen in mijn handen, maar de laatste tijd hoor ik zovaak van anderen dat ik haar maar eens moet laten staan op de oprit. Dus dat heb ik de afgelopen tijd maar gewoon geprobeerd ik ben naar de voordeur gelopen en heb de voordeur dichtgedaan en toen gelijk weer opengedaan en toen ze daar dua nog stond heb ik haar opgehaald. Het is allemaal niet zo erg als het lijkt... ze gaat sinds een week elke dag naar de kdv tot 14.00 uur. Eerst was er geen plek en heb ik 2 jaar op mijn tenen gelopen. Ik vertel haar elke dag hoeveel in van haar houd en dat ik me zorgen maak als ze niet flgoed luisterd. Dat ik letterlijk bijna een hartverzakking krijg als ze zomaar de straat op rent. En ze krijgt heel veel kusjes en knuffels en ik troost haar altijd als ze me nodig heeft. Het word nu allemaal gewoon een beetje veel. Op de kdv zijn ze bijv. Zo lekker rustig en relaxed dat ik dan juist nog meer aan mijzelf begin te twijfelen. En dit soort reacties zoals hieronder geven me gewoon weer het gevoel dat ik evht een slechte moeder ben waardoor ik me juist nog slechter ga voelen.
    Wat fijn dat dat geholpen heeft! Is ook niks om je voor te schamen en ik denk dat niemand echt weet hoe die perfect kinderen op mowten voeden.

  • Marj0lein

    Wat sneu en jammer dat je het moederschap op deze manier ervaart.. ik moet zeggen, de situaties die je beschrijft zijn echt niet gek🙃 die horen idd bij het moederschap! Ik denk waar jou winst ligt is bij jezelf.. jou gevoel en hoe jij zelf handelt.. het voelt alsof je wel toe bent aan een beetje ‘loslaten’! Natuurlijk moet je altijd om de veiligheid denken als het gaat om op straat lopen, maar laat het vele opletten eens wat varen.. laat haar lekker zelf spelen, zodat jij even een momentje hebt voor jezelf (koffietje, tijdschriftje) en je zult zien dat je meer energie hebt voor bijv even met dr spelen of een boodschap met haar.. Het is een balans zoeken in tijd voor haar en tijd voor jezelf.. anders krijg je dit! En dat wil niemand 🥰 succes! Hulp vragen bij gebiedsteam over opvoeden en hoe dit makkelijker te maken, kan altijd!

  • Trotsemama<3

    Ik schrik van bepaalde reacties die gegeven worden. Laatst is er een topic geopend over een vriend die geirriteerd en vloeken op zn kind reageerd en iedereen is laat hem wennen... het is moeilijk voor hem dit en dat.. en jij komt eerlijk uit voor je gevoel en je bent een onwiks slechte moeder.
    Nou meis... ik denk dat er meerdere zijn die twijfelen aan zichzelf. Zo ook ik. Maar ik probeer dat niet aan mijn kind en bonuskinderen te tonen.
    Ik probeer savonds te relativeren wat er die dag is gebeurd en dan de dag erna ga ik het beter doen bv.
    Dat het moeilijk is.. ik vind dat soms ook en ik ben dan niet eens alleen.
    Maar meis vertrouw in jezelf en de liefde van je nkind naar jou.
    Jij bent de moeder die zij zich wenst en op sommige vlakken zul je iets meer moeten leren maar hey... je bent jong... moeilijke periode achter de rug dus dst komt echt wel.
    En zoek evt hulp als het je echt te veel wordt! Dat is niks om voor te schamen en je wordt er alleen maar sterker van.

    Heel veel liefs!!

  • Amtie

    Je bent jong, je staat er alleen voor en je hebt nog wensen...Natuurlijk valt het je zwaar! Dat ligt helemaal niet aan jou, maar aan jouw situatie.

    Zelf ben ik 31, getrouwd, fijn huis, rustige buurt. Ik heb 2 kinderen van bijna 2 en van 7 maanden. Ik ben er de hele dag voor ze. Ik vind ze zo makkelijk! Ze vermaken zichzelf goed, zijn vrolijk, vinden mijn ideeën leuk (liedjes zingen, voorlezen, knutselen, wandelen, etc). Maar ik ben ook heel ontspannen. Ik heb een studie afgerond, ik ben veel uit geweest, ik heb gereisd, maar het enige wat ik nu wil doen is moeder zijn. Vooral de feestdagen vind ik heerlijk.

    Probeer positief tegen je kind te zijn, ook als je je even niet prettig voelt. Zoek samen leuke dingen om te doen. Waarschijnlijk gaat ze mee op jouw enthousiasme. Dat ze nog niet goed praat of zindelijk is, is helemaal niet erg! Komt vanzelf wel op haar tempo. Prijs haar enthousiast als ze wel een zin zegt of op de wc wilt.

    Als het je echt even tegen zit, zou ze dan een weekendje bij je ouders kunnen logeren ofzo? Dan heb je even een weekend voor jou en jouw vriend.

    Sterkte 😘


1 2 3 4 5 6 7

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50