Mijn dochter is 6. Een heel intelligent meisje wat alles graag perfect doet.
Een tijdje terug is haar grote broer in paniek geraakt door een misverstand. Hij dacht dat er iets met mij gebeurd was.
Enfin, hij is altijd heel stabiel en rustig en dit heeft een impact op onze dochter gehad (dat hij dus helemaal in paniek was)
Sindsdien is ze bang dat wij haar alleen laten. Als papa overdag werkt is er niks aan de hand, maar bij het eten begint het: jullie gaan niet weg toch? En als mijn man wel weg moet, dan komt het psychische gedeelte. ‘Dat wil ik niet’ en gaat ze tranen krijgen.
We zeggen dan dat ik er toch ben en dan gaat ze huilen en zegt ze dat ze bang is dat ik weg ga en niet terug kom.
Ik leg dan uit dat moeders altijd terug komen naar hun kinderen en dit blijft ze herhalen.
Op een gegeven moment worden we zo boos van het maar moeten blijven herhalen dat we er klaar mee zijn. Ze is op dat moment sowieso niet meer bereikbaar, want ze heeft zich inmiddels hysterisch gemaakt. Ze moet en zou het laatste woord hebben. Of gaat zeggen: wat lekker dat jij vanavond de kuikentjes kunt knuffelen oid (zo wil ze normaals bevestigd krijgen dat ik thuis blijf zonder dat ze dat rechtstreeks vraagt omdat wij gezegd hadden dat het nu klaar is)
Vanavond is de climax. Mijn man werd opgeroepen (medicus) en daar ging ze weer.. uitgebreid gerust gesteld en uitgelegd dat ik er was en uiteindelijk gezegd dat we er niks meer over willen horen, nu weer je bord leegeten en klaar.
Vervolgens zegt ze: ik kan niet eten, ik heb een soort kriebel op mijn borst. Dit bleef ze als een soort mantra herhalen. (Ik denk zelf aandacht, want daar houdt ze van) en we zeiden: dan eet je niet en ga je naar boven.
Weer bleef ze die kriebel herhalen. Dus mijn man wordt boos en zet haar op de gang. Na een paar minuten mocht ze terug: klaar nu, eten en anders naar boven.
Ze neemt een hap en: ik kan niet eten, ik ben misselijk. Dit bleef ze weer herhalen.
Dus wij zeggen: prima, dat kan, morgen een nieuwe dag, dan mag je naar boven.
Op de gang draait ze zich om en zegt: oké, dan eet ik wel.
Ik was het zat (dit is dus de zoveelste keer) en zei: jammer, je kans is voorbij, we hebben je gewaarschuwd, nu naar boven.
Hysterie. Compleet. Krijsen, spastische aanval, ik vind jullie stom, geef me een kans, een kans, ik hou van jullie etc etc
Ik heb haar rustig gepakt, want ik vermoed dat in dit geval negatieve aandacht ook aandacht is en haar in bed gelegd. Gevraagd of ze geplast had, ja, goed zo, lekker liggen en nu slapen. Heb haar een kus gegeven en ben gegaan.
Vervolgens is ze weer uit bed gekomen en is weer gaan schreeuwen: Het spijt me, mama dank je voor die kus, mijn hart, mijn hart breekt, mijn hart breeeeekt, au au au!
Wij zaten beneden aan tafel en keken elkaar aan van: die is niet goed hoor....
Mijn man kon er niet meer tegen en wou al naar boven stormen, maar ik heb hem gezegd dat niet te doen, deze keer geen aandacht er aan te geven. Omdat negatieve aandacht ook aandacht is.
Op momenten dat ze de huiskamer weer in kwam, ben ik opgestaan en heb ik rustig haar arm gepakt en haar terug naar boven begeleid en in bed gelegd. Toen begon ze weer: een kus, een kus, dan doe ik het nooit meer. Ik heb gezegd: X, ik ben duidelijk geweest, heb je al in bed gelegd en je een kus gegeven, nu is het klaar.
Mijn man is vertrokken en ze slaapt uiteraard nog steeds niet. Ze blijft er weer in hangen. Ze is op de trap gaan zitten en heeft 28x herhaald: mama, ik hoop niet dat je boos wordt, maar ik kan niet slapen. 28x....
Ik blijf volhouden aan mijn idee dat ik haar niet haar zin moet geven en moet praten, want dat is wat ze wil.
Dit is toch niet goed of wel dan...
De reden waarom ik nu deze aanpak kies omdat zij vorig jaar een keer een andere angst had, de angst een vieze onderbroek te krijgen. Ze ging dwangmatig naar de wc en controleerde heel vaak haar onderbroek, bang voor ongelukjes.
Er is niks gebeurd op school en ze is een van de 3 populairste meisjes van de klas.
De juf heeft toen bedacht haar aan een jongetje uit de klas te koppelen wie altijd vergat te plassen. Hij had een wekker welke elke 30min aangaf dat hjj naar de wc moest en dan moest zij dus mee. Dat was even interessant, maar al snel baalde ze hier onwijs van, het onderbrak haar in haar spel of gesprek. Het heeft 2 dagen geduurd en toen was het als sneeuw voor de zon verdwenen.
Ze kreeg haar zin niet ofzo en dat is nu ook de aanpak welke ik probeer, rustig blijven, niks zeggen en terug in bed leggen. Zoals je een peuter steeds terug op de trap zet oid ;)
Maar jullie nog tips of misschien een andere blik of ervaring?

Reageer op dit topic

Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A


reacties (53)    Verversen

1 2 3 4 5 6



  • Logan1988

  • Mybabies

    Hm lastig. Ingewikkelde situatie. Persoonlijk ben ik niet zo van het afzonderen van een kind wanneer het ongewenst gedrag vertoont. Als het allemaal een schreeuw om aandacht is dan lijkt me het afpakken van aandacht of contact niet de oplossing. Een kind wat angst heeft om dr ouders/veilige basis te verliezen zou ik niet op de gang zetten of zonder contact te maken terug in bed leggen Supernannystyle. Er lijkt een duidelijke aanleiding voor dit gedrag. Blijkbaar is het besef bij haar binnen gekomen dat niets vanzelfsprekend is en er iets met iemand kan gebeuren. Wij weten dat maar kinderen komen daar op een gegeven moment achter en dat kan heel shocking voor ze zijn. En heeft ze van haar broer gezien dat dat wel heel erg moet zijn. Dat is niet niks als je 6 bent. Ik snap dat het 100x herhalen van geruststelling niet fijn is en blijkbaar levert het ook niks op. Misschien 1 keer geruststellen en dan afleiden met een spelletje ofzo? Gewoon even lachen met z’n allen? Iets wat bijv ook aan tafel kan. Gewoon dat breintje even afleiden met iets leuks? Even valideren want dat wat ze voelt ongegrond zou zijn geloofd ze duidelijk niet meer. En ze heeft gelijk want mamas komen niet altijd terug bij hun kinderen. Wel bijna altijd. Maar blijkbaar weet ze dat nu. Misschien een open en eerlijk gesprek? Ik weet t ook niet, moeilijk hoor!

  • SammyElmo

    Ik heb ook zo'n dochter, heel slim, maar is om alles bang. Toen ze wat jonger was, ook paniek als ik 's avonds weg moest.
    Maar we zijn nooit boos geworden. Ik kan me goed voorstellen, dat je het wel wordt, hoor: je hebt uitgelegd dat er niets aan de hand is, ze weet wat de regels zijn en ze is slim genoeg om dat beide te begrijpen.
    Maar toch werkt het niet. En nu vertoont ze gedrag dat op jullie overkomt als aanstellerij of manipulatie.
    Maar dat is het niet. Ze heeft iets meegemaakt dat in jullie ogen een klein dingetje was, maar wat voor haar traumatisch was. En nu reageert haar "reptielenbrein" met die reflex op elke situatie.

    Mijn advies zou zijn, 2 dingen, misschien moet je proffesionele hulp inroepen, dat moet je zelf bekijken.
    Tot die tijd, zodra ze hoort dat papa (of mama) weg zal gaan, meteen op schoot nemen, en al zelf gaan bevestigen dat dat moeilijk voor haar is, en dat je dat begrijpt enz enz enz. En dan desnoods op schoot laten afeten. Of als ze zegt dat ze niet kan eten van de stress, ook dat bevestigen. ("ja, ik snap dat je je rot voelt, als je echt denkt dat je nu niet kan eten, dan hoeft dat niet, dan eet je morgen wel weer"). Als je zelf gestresst bent, kan je vaak ook niet eten, nl.
    En zo ook, als ze niet kan slapen. Niet boos worden, maar ook daarin bevestigen. Dat je snapt dat het een moeilijke situatie voor haar is, maar papa komt heus wel thuis. Als ze niet kan slapen, compromis zoeken. Wij zeggen meestal: dan slaap je niet, maar ga je lekker in bed liggen en vertel een rustig/vrolijk verhaal aan je knuffel, daar voel je je ook beter door.
    Soms is dat niet genoeg, en dan mag ze in mijn bed slapen, met de afspraak dat ze 's nachts door ons in haar eigen bed gelegd wordt.
    Enfin, zo haar steeds bevestigen. Ik ken je dochter natuurlijk niet, maar ik denk dat het na een week of 2-3 wel een stuk minder zal zijn. Dat ze ook geruster wordt dat jij niet boos wordt, en dat daardoor al halve stress wegvalt.

    Om even te tekenen waardoor onze dochter stress kreeg, ik had eens tegen mn andere dochter gezegd "eet eens door, anders halen we de trein niet" Ze heeft daarna zeker een jaar lopen huilen als we met de trein moesten, uit angst dat we hem zouden missen. Ik heb moeten praten als brugman, dat dat niet gebeurt, en zelfs als het wel gebeurt, gaat er nog wel een trein.
    Of ze heeft op school een filmpje gezien dat Raaf (van Huidje boompje beestje) zich liet insluiten in een pretpark. Als we alleen maar zeiden dat we naar een pretpark of zoiets gingen, was er al paniek en de hele dag liep ze te zeggen dat ze nú weg wil. Heeft oms nog half jaar gekost om erachter te komen waarom ze toch steeds uit dat park weg wilde.
    En dan ook nog, steeds als ik 's avonds weg moest (ik heb nog wel eens afspraken 's avonds), dan was ze aan het huilen alsof ik nooit meer terug zou komen. Dat is nu gelukkig over, maar mijn man vertelde vaak genoeg dat ze, nadat de anderen sliepen nog bij hem op schoot zat, of half huilend in slaap viel.

    Sterkte ermee

  • moosjes

    Hier kan ik wat mee, dank je wel! Ik ben zelf minder goed in het verwoorden van emoties ( zij kan het gelukkig wel) en juist jouw voorbeeld zinnen zijn een grote hulp, omdat ik het, als het hoog oploopt, niet meer weet wat ik dan nog kan zeggen. Voorbeeld zinnen geven richting of houvast, fijn!

  • Miranda035

    En haar op schoot nemen en heel stevig knuffelen ? Niet praten, er alleen maar voor haar zijn en knuffelen...
    Ze is duidelijk bang. Praten werkt dan niet maar probeer haar het veilige gevoel te geven.

  • moosjes

    Dat werkt wel bij onze zoon. Als hij al eens een hele boze bui heeft (hij is heel redelijk en het gebeurt dus zelden) dan doe ik dat idd. Na een tijdje voel je de spanning wegzakken en wordt het gewoon huilen tot we weer kunnen praten.
    Bij haar werkt dit helaas dus niet. Omdat ze MOET zeggen wat ze toch perse wil zeggen terwijl dat al 10x besproken is en het nu klaar is. Ze MOET dat laatste woord hebben en blijft dus door gaan. Haar vastpakken frustreert dan alleen maar meer, waardoor ze steeds gekker wordt qua wat ze wil zeggen, ze haalt er dan van alles bij en dat wordt steeds meer en meer.
    Heb net (na een ruzie met haar broers) een tip van hier gevolgd, door te zeggen dat ik best wil luisteren, maar dat niet kan als ze zo hysterisch doet. Ze snapte dat meteen en dimde in en toen heb ik rustig geluisterd (best lastig met 2 broers wie ook verhaal willen halen dan haha) en gezegd dat ik haar goed begreep etc. En idd dàn kan ik die knuffel geven. Maar goed dat je het noemt, ik moet mij er soms toe zetten het te doen, dat knuffelen, omdat ik dan zo baal van de situatie dat ik er geen zin in heb. Maar het helpt idd wel, toch dat stukje bescherming bieden

  • Waterbloempie

    Mee eens.. neem haar even lekker appart mee met z'n 2tjes.. praat en knuffel.

  • Denelientjes

    Mijn dochter van 6 heeft ook regelmatig angsten. Het hoort ook wel bij de leeftijd.
    Dingen worden echter.
    Zo dacht ik leuk een theater stuk van de Efteling te kijken. Oeps die heks nachtmerries al voordat ze haar kussen heeft aangeraakt.
    Ze mocht dan naar beneden een banaan eten en voor weer naar boven.
    Angsten blijft een lastig iets want ben je streng, ben je soft, geef je een knuffel of stel je niet zo aan 🤷‍♀️ je wilt dat ze zich fijn voelt.
    Huilen omdat papa weg is... Ze mag dan in mijn bed liggen en hij legt haar terug als hij thuis komt. De overige nachtmerries gaan ook wel weer weg (tot nu toe) het zijn fases.
    Jij kent je kind het beste. Ik ben zo waarom zou je die geborgenheid niet geven.
    Ik ben wel duidelijk, ik leg dit nog maar 1x!! Uit!! je hoeft niet te huilen want papa komt terug hij moet nu dit of dat doen. Dus je gaat nu naar bed. Kan je niet slapen prima dat kan maar ga dan maar een boekje lezen oid.
    Bij de eerste x weer dat ze het vraagt zeg je en blijf je herhalen (naam) ik heb het uitgelegd dat ga ik niet nog een keer doen.
    Weet je op zo'n moment gaan hun zelf de zin herhalen in hun hoofd "papa moet nu dit en dat doen maar komt terug" dit set ze aan tot zelf nadenken. Kort en duidelijk. Blijf dat saai herhalen (zonder te uiten dat je dat vervelend vind. Dan wordt het nl een spel.

    Dit is hoe wij het gedaan hebben. Kijk wat bij jullie en je kind past.

  • moosjes

    Het probleem is hier dat ze dan niet stopt, ik leg uit, ze stopt niet, ik waarschuw, ze gaat nog door, ik word boos, ze blijft doorgaan met ‘ ja maar’ en op een gegeven moment wordt ze dan zo hysterisch. Dat doet ze bij jou dan niet?

  • Denelientjes

    Ja al snikkend " ik khan nieeet stoppen!!"
    En dat geloof ik dan ook wel er zijn dan zoveel emoties wat door het koppie heen gaat en zo herkenbaar wat je schrijft.
    Ik zeg ik wil je troosten maar niet met dat hysterisch gegil. Ga dat meer eerst op de g a nr op je kamer of in je bed doen. Ben je gekalmeerd dan kom je maar eens terug en kan ik je troosten en samen rustig praten. Of soms in mijn bed dan streel ik dat mooie koppie. Maar niet als ze zo hysterisch is dus.
    Het is leren omgaan met gevoelens. En hysterie en bios zijn mag maar niet in mijn oren

  • moosjes

    Dit zegt ze exact zo! Ik kan niet stohohoppen etc en zoals gisteren au, au, mijn hart breekt en ik houhouhoy van jullie. Net ging het alweer mis met haar broers, dus ik ging er naar toe en heb gelijk je zin gebuikt: ik wil best luisteren naar je, maar niet als je zo hysterisch doet. Je kunt even naar de gang gaan om rustig te worden als dat kan helpen rustig te praten zodat mama het ook begrijpt. Ze kalmeerde direct en ik begreep eindelijk het verhaal ;) Thanx voor je tip! Soms helpt zoiets heel simpels blijkbaar, maar zie je het zelf even niet.

  • Yetka

    Onze dochter heeft ook een enkele keer gehad dat ze zo moest huilen dat ze niet kon stoppen. Ik heb toen wel eens gevraagd of ze kon proberen een liedje te zingen en begon ik een simpel kinderliedje te zingen. Het werkte wel een beetje, werd ze ook gelijk afgeleid omdat ze op iets anders moest concentreren.

  • Denelientjes

    fijn!! Ja het is soms simpel, maar je moet net even dat trucje vinden. Heeft bij ons ook wel even geduurd. Het lukte met geen mogelijkheid om het te doorbreken, behalve deze duidelijkheid. En ze wilt alleen maar gehoord worden. Maar met hysterie gaat dat niet. Het is ook geen straf die je dan geeft. Want boos/verdrietig zijn mag. Maar niet in mijn oren dat trekken ze niet.

  • mamavananouk

    Heeft ze autisme ?

  • moosjes

    Nee, dat is echt uitgesloten. Omdat haar grove motoriek achter liep, heeft ze extra spel hulp gehad en is hier oa naar gekeken. Met de extra hulp is het motoriek probleem opgelost. De snelste qua rennen zal ze nooit worden, maar dat geeft niet ;)

  • mamavananouk

    Ik dacht eraan ivm slechte motoriek en dat dwangmatige en drammerige .

    Krijgt ze dingen mee van het journaal of jeugdjournaal? Al die doden door Corona al maanden . Dat kan ook angsten geven .

  • moosjes

    Nee niet echt dat ik kan bedenken dat het haar iets doet. Ze houdt zelfs wel van ‘enge dingen’ en als ze iets te gortig vindt, geeft ze dat heel goed aan 🤷🏼‍♀️

  • MemmievanT

    Zoals ik het lees, is het voor haar echt super traumatisch geweest hoe haar broer gereageerd heeft die keer, en heeft ze doe gevoelens geprojecteerd. Ik denk niet dat ze dit allemaal expres doet, aangezien er niks is wat haar gedrag stopt. Ik zou echt even iemand bellen en om hulp vragen, dat is geen falen. Maar dit meisje heeft het super moeilijk, en is heel erg bang. Hier moet wat aan gedaan worden. En je kunt de beste tips krijgen bij iemand die er verstand van heeft. Dit is geen klein probleempje meer helaas!! Soms kan iets een ontzettende impact op kinderen hebben, terwijl jij denkt, viel wel mee toch?! Maar je weet niet wat er echt in dat kopje omgaat. Laat haar bv eens een tekening maken van haar dag, of van hoe ze haar voelt. Kijk naar wat ze tekend, bespreek de tekening, kijk naar de kleuren bv. Donkere kleuren zeggen vaak dat het niet zo lekker gaat met haar. Of kijk naar haar spel, ga met haar met de poppen of iets spelen, Barbies. Maak een verhaal waarin je haar uitlokt. Vader moeder kindje en broer, laat vader weggaan naar werk. Reageert ze hier net zo heftig op, maak dan het verhaal dat vader gelijk terug komt van werk, zooooo werken is klaaar!! En speel dat mama leuke dingen doet. En dat er niks aan de hand is. Kinderen hebben veel hulp nodig in spel om
    Dingen te verwerken. Maar blijf vooral haar horen als ze angstig is, en laat haar niet merken hoe vervelend jullie haar gedrag vinden. Wie weet is ze echt oprecht bang. En wuiven jullie haar gevoelens onder de tafel ( zo voelt het misschien voor haar ). Er kan zoveel zijn, echt waar bel eens iemand :). Dit hebben ze nodig

  • moosjes

    We gaan morgen idd eens rustig zitten met haar of met broer er bij en eens terug naar dat ene moment waarop het vooral begonnen is. Proberen of we bij de kern van de angst kunnen komen. Zeggen dat er altijd iemand thuis is, is blijkbaar niet de oplossing. Ze zegt zelf dat het ineens in haar hoofd omhoog komt en het niet kan stoppen. Je hebt wel gelijk dat wij dit vervelend vinden (na geluisterd en uitgelegd te hebben dat er niks aan de hand is etc) en misschien voelt zij dan idd dat wij het niet serieus nemen. Het is ook lastig omdat ze zo kan claimen, in negatieve of positieve zin en wij zijn dan bang dat ze weer iets nieuws heeft om onze aandacht te krijgen. Klinkt even heel negatief hoor, maar dit is de beste omschrijving 😊

  • MemmievanT

    Het is echt serieus heel lastig hoor jullie situatie. En ik kan me voorstellen dat je denkt dit is om aandacht. Maar als je al vanalles probeert en niks helpt en het gedrag neemt toe of blijft. Tja dan is er toch echt meer aan de hand. En je wilt niet dat het zo blijft, dus moet je hulp zoeken of echt op een andere manier benaderen. Heeeel vervelend, en ik hoop dat jullie eruit komen met zijn allen. Maar denk wel, als ze vaak zoveel aandacht vraagt en haar gedrag niet afneemt met jullie benaderingen, dan is er meer aan de hand. Succes ❤️

  • Assiral

    Ja mee eens...
    Voor een kind kan het echt schadelijk zijn als ouders doen alsof een kind zich aanstelt of aandacht vraagt. Terwijl zij zich daadwerkelijk wel zo voelt. Het lijkt nu alsof ze zich niet zo mag voelen, er geen ruimte is voor haar gevoel en dan op een andere manier aandacht vraagt.
    Krijgt ze wel genoeg aandacht? Écht 1 op 1 aandacht?

  • moosjes

    Jawel, ze is het enige meisje, dus met haar doe ik dingen die ik met de jongens niet doe. We geven haar ook bewust complimentjes en ik vertel haar vaak hoe blij ik met mijn enige meisje ben. Momenteel ben ik ook 30 weken zwanger van de 4e (weer een jongen) en doe ik natuurlijk iets minder, maar complimenteer zeker.
    Wij hebben al een paar avonden op rij uitgelegd dat we er zijn, dat ze niet bang hoeft te zijn, dat mama’s sowieso nooit zomaar bij hun kindjes weg gaaan, dat ik immers altijd nog terug gekomen ben etc, maar na het zoveelste drama waren wij er nu ook klaar mee en probeerde ik het nu na nogmaals uitgelegd te hebben te negeren (niet naar angst, wel haar hysterie)

  • Ize

    Is het een idee om tijdelijk niet te reageren met reden/verstand, maar haar de ruimte te geven haar gevoelens te uiten zonder dat je haar gevoelens beter wil maken? Dat ze de ruimte krijgt te vertellen wat er in haar omgaat. Niet niks zeggen, wel bevestigen dat je naar haar luistert, maar niet reageren met wat je ervan vind of hoe je het als volwassene ziet.

    Gewoon om uit te proberen. Bijvoorbeeld: niet aangeven dat mama thuisblijft als papa opgeroepen wordt, maar een bevestigend 'aha' of 'hmmhmm' laten klinken als ze haar gevoelens uit en alleen iets geruststellend als een 'Ik ben hier." of "Ik ben bij je schat." aangeven. Benoemen wat de situatie is in plaats van er tegenin gaan als ze benoemt wat de situatie-mogelijk-misschien-weleens-zou-kunnen-gaan-zijn...

    Kijken hoe ze daarop reageert.

  • moosjes

    Ga ik morgen proberen, dank je wel! We gaan morgen op een rustig moment proberen te praten over wat er toen en oa vanavond gebeurd is.

  • Ashleyjessy

    Dit gedrag herken ik wel van m’n vorige werk. Heeft waarschijnlijk met haar intelligentie te maken , als ik het zo lees. Vooral als je erbij zegt dat ze motorisch niet sterk is. vaak zie je dat echt slimme kids ook moeite hebben met sociale aspecten, het verwerken van emoties/gevoelens. Ze is nu populair in de klas, maar ze is nog jong.
    Ik zou hulp voor haar zoeken om haar te helpen communiceren zodat zij misschien beter kan gaan verwoorden wat zij voelt en wilt.
    Hier zal ze vooral nu ze wat ouder word veel aan hebben!

    Ook worden jullie als ouders zijnde dan begeleid, in hoe Je situaties als deze Weer naar het positieve kan draaien.

    Heel lastig dit, voor je hele gezin.
    Ene kant denk je pff stel je niet zo aan en het is nu wel weer een x klaar, En lijkt het alsof ze je zit te testen . Aan de andere Kant lijkt er toch echt wat aan de hand te zijn. Ik merk dat je daar zelf ook over twijfelt..
    Succes !

  • moosjes

    Je laatste alinea klopt helemaal! We twijfelen idd, je gaat van links en weer naar rechts.
    Zich uiten kan ze heel goed. Ze is af en toe zelfs een spiegel voor mij. Onwijs knap vind ik dat. Ze denkt echt na en wil er op terug komen. Zelf ben ik een volwassen vrouw en heb ik daar nog wel eens moeite mee en vind het dan zo bijzonder hoe zij wel een verklaring vindt voor een eerdere discussie of ruzie.
    We gaan morgen kijken op een rustig moment of ze zelf missxhien een idee heeft waarom dit is gebeurd.

  • Laurine

    Ik heb hier precies zo'n dochter. Ze was als peuter ook al heel dwangmatig met naar bed gaan, bleef ze maar roepen mama kus, mama kus en ook continue om drinken roepen. Ze was toen 2 en wij dachten dat ze missch bang was om alleen achter te blijven op haar kamer, dus gaven haar hier best vaak in toe. Dat hebben we geweten.. het terugroepen werd namelijk steeds vasthoudender en vaker. Op een gegeven moment hebben we toen de knoop doorgehakt dat we 1 kus gaven en dan moest het klaar zijn. 4 avonden geblerd (ze was inmiddels bijna 4) en toen was t over. En nog hebben we wel eens van dit soort dwangmatige dingen, ze is nu 9. Op school is ze leuk met andere kinderen, doet ze spontaan mee met van alles, maar thuis weet ze altijd weer in t middelpunt te staan en dan meestal op negatieve manier. Ze is ook zeer intelligent en weet mensen heel goed te 'bespelen'. Kan ook een hele grote 'drama-queen' zijn als iets niet gaat zoals zij het wil. Lastig soms. Hopelijk gaat t over alhoewel het altijd karaktertrekje zal blijven denk ik. We zijn er wel achter dat het negatieve gedrag negeren en positieve gedrag 'belonen' met stukje extra aandacht zoals spelletje doen e.d heel goed werkt. Alhoewel apart zetten soms echt de enigste optie is. Grenzen aangeven en hier ook consequent aan vasthouden is heel belangrijk. En ja, daar hoort soms ook straf bij.. maar ja dat geldt voor ieder kind denk ik.

  • moosjes

    Dit is exact hoe wij onze dochter ook ervaren! En wat jullie al ingezet hebben, is wat ik nu geprobeerd heb, het negatieve negeren. Wie weet werkt het. Gekukkig veel bruikbare tips al hier, dus gaan er morgen wel op terug komen ☺️


1 2 3 4 5 6

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50