Hallo allemaal,
Een paar dagen geleden was ik eigenlijk al van plan om hier een bericht achter te laten om andere meiden hoop te geven. Nu, een paar dagen later, is onze situatie totaal veranderd en schrijf ik hier omdat we radeloos zijn.
Ik ben 37 en heb altijd een kinderwens gehad, net als mijn partner, maar ik heb altijd zo’n laag zelfbeeld gehad dat ik dacht dat ik o.a. geen goede moeder zou zijn. Ik heb altijd over alles getwijfeld aan mijzelf (terwijl anderen mij juist zien als iemand die alles goed voor elkaar heeft). Klinkt als een luxe probleem, maar geloof mij, ik heb er 9 maanden fulltime voor in therapie gezeten dus ik heb er hard voor moeten knokken om te staan waar ik nu sta. En nu ben ik trots en ik ben er klaar voor en ben ik ervan overtuigd dat mensen gelijk hadden en dat mijn kindje een goede moeder aan mij zal hebben. Vooral icm mijn zelfverzekerde man die mij hierin mee kan trekken.
Gelukkig raakte ik vrij snel zwanger.
Ik zit hier niet om een ziekenhuis/arts zwart te maken, dus ik maak even onderscheid tussen het ziekenhuis waar we als eerste terecht kwamen (“streekziekenhuis”) en het gespecialiseerde ziekenhuis.
Met 10 weken kreeg ik een echo in het streekziekenhuis. Daar werd een te dikke nekplooi van 3,5 mm geconstateerd. Wij in grote zorgen en ellende naar huis (zonder extra info) maar ‘s avonds laat werden we door de gespecialiseerde arts/gyn gebeld met het nieuws dat de nekplooi eigenlijk nog niet gemeten mag worden met 10 weken. Lichtelijke opluchting, maar de 8 dagen wachten voordat de nieuwe meting kon plaatsvinden waren zenuwslopend. Met 11+2 mochten we direct bij deze arts terecht (arts met enorm veel ervaring en specialisaties). Na 2 minuten zei hij: helaas de nekplooi is nog steeds te dik (4,5 mm) en hij zei dat dit zorgelijk was en zei ook niets waardoor we hoop kregen (je weegt natuurlijk alle woorden af maar er kwam niets hoopgevends uit). Hij eindigde zelfs het gesprek dat het kon gebeuren dat het kind vanzelf “los zou kunnen laten” (of iets in die trant) en dat we dan contact met zijn ziekenhuis moesten opnemen. We gingen in tranen naar huis, dit voelde als the end.
Vijf dagen later hadden we eindelijk de afspraak in het gespecialiseerde ziekenhuis. Daar hebben ze het kindje een uur lang dmv een echo bekeken. Ze werken daar met de proef dat ze ook dingen meten die ze normaal pas met 20 weken meten. Deze echo was een groot feest: ze hebben het kindje van top tot teen bekeken en ALLES gemeten en alles was goed. De letterlijke woorden waren dat het kindje er perfect uitzag. Het hartje is bekeken en de functies gemeten en alles was perfect. Neusbotje zat eraan, en echt bij alle metingen zeiden de artsen tegen elkaar “oh en dat is ook mooi” en “dat doet het ook goed”, “prachtig” enz enz. Ze feliciteerden ons met de mooie echo en zeiden dat we trots konden zijn. Ze vond het rot voor ons dat we door die ene verkeerde meting in het streekziekenhuis nu toch een vlokkentest moesten ondergaan en niet meer in aanmerking kwamen voor de NIPT (terwijl ik dacht, laat de vlokken maar komen dan zijn we sneller uit deze onzekerheid). Een paar dagen later hadden we vlokkentest, weer bij dezelfde arts, en die ging perfect en ze zeiden weer dat we een mooi kindje hadden. Ik vroeg stiekem nog even naar de nekplooi te kijken (was uiteraard niet het doel) maar deze was ongeveer 3 mm. Wat een feest en wat waren we trots!! De vlokkentest leek een formaliteit en door hun enthousiasme maakte me ik niet heel veel zorgen meer. De arts zei ook letterlijk dat we het nieuws nu wel aan iedereen konden vertellen. Dit had ik jullie willen melden, en jullie hoop willen geven na de deprimerende woorden van de arts in het streekziekenhuis. Maar toen kwam de uitslag van de vlokkentest: ons kind heeft het syndroom van Down. Mijn vriend en ik zijn het er altijd over eens geweest dat we de zwangerschap dan zouden afbreken. Ik ben niet sterk genoeg om een kindje met down te beschermen tegen deze harde wereld. Natuurlijk kan een gezond kind ook vanalles krijgen en dat kan ook een hoop zorgen met zich meebrengen (zoals ieder kind, ik ben er eentje van) maar bij een kindje met Down weet je van tevoren dat je je hele leven lang zorgen gaat maken. Ik ken ook persoonlijk iemand met een dochter met down (lichte vorm) en ik heb het idee dat ik er een goed oordeel over kan vellen. Ook zij geeft aan hoeveel ze ook van haar dochter houdt, ze niet zeker weet of ze dezelfde keuze gemaakt zou hebben, omdat haar dochter het gewoon zwaar heeft in deze maatschappij. Ik schrijf hier dus niet om overgehaald te worden om het kindje wel te houden. Maar ik schrijf hier wel omdat ik zo verdrietig ben. Ik ben zo trots op mijn zwangerschap en mijn nieuwe lichaam en het prachtige kindje dat we op de echo zagen... En ik begrijp het gewoon niet, hoe heeft dit kunnen gebeuren?? Wij zijn niet naïef en goedgelovig, ik ben juist eerder pessimistisch, hoe heeft het kunnen gebeuren dat ze ons zo blij maakten en nu deze testuitslag krijgen?
Morgen moeten we naar het zh om vervolgafspraken te maken. We gaan eerst eens vragen of deze uitslag echt wel klopt en bindend is en kritische vragen stellen over de gang van zaken. Mocht iemand nog tips hebben...

Sorry voor het lange verhaal:(

Liefs Floor

Reageer op dit topic

Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A


reacties (95)    Verversen

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10




1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50