Hallo allemaal,
Een paar dagen geleden was ik eigenlijk al van plan om hier een bericht achter te laten om andere meiden hoop te geven. Nu, een paar dagen later, is onze situatie totaal veranderd en schrijf ik hier omdat we radeloos zijn.
Ik ben 37 en heb altijd een kinderwens gehad, net als mijn partner, maar ik heb altijd zo’n laag zelfbeeld gehad dat ik dacht dat ik o.a. geen goede moeder zou zijn. Ik heb altijd over alles getwijfeld aan mijzelf (terwijl anderen mij juist zien als iemand die alles goed voor elkaar heeft). Klinkt als een luxe probleem, maar geloof mij, ik heb er 9 maanden fulltime voor in therapie gezeten dus ik heb er hard voor moeten knokken om te staan waar ik nu sta. En nu ben ik trots en ik ben er klaar voor en ben ik ervan overtuigd dat mensen gelijk hadden en dat mijn kindje een goede moeder aan mij zal hebben. Vooral icm mijn zelfverzekerde man die mij hierin mee kan trekken.
Gelukkig raakte ik vrij snel zwanger.
Ik zit hier niet om een ziekenhuis/arts zwart te maken, dus ik maak even onderscheid tussen het ziekenhuis waar we als eerste terecht kwamen (“streekziekenhuis”) en het gespecialiseerde ziekenhuis.
Met 10 weken kreeg ik een echo in het streekziekenhuis. Daar werd een te dikke nekplooi van 3,5 mm geconstateerd. Wij in grote zorgen en ellende naar huis (zonder extra info) maar ‘s avonds laat werden we door de gespecialiseerde arts/gyn gebeld met het nieuws dat de nekplooi eigenlijk nog niet gemeten mag worden met 10 weken. Lichtelijke opluchting, maar de 8 dagen wachten voordat de nieuwe meting kon plaatsvinden waren zenuwslopend. Met 11+2 mochten we direct bij deze arts terecht (arts met enorm veel ervaring en specialisaties). Na 2 minuten zei hij: helaas de nekplooi is nog steeds te dik (4,5 mm) en hij zei dat dit zorgelijk was en zei ook niets waardoor we hoop kregen (je weegt natuurlijk alle woorden af maar er kwam niets hoopgevends uit). Hij eindigde zelfs het gesprek dat het kon gebeuren dat het kind vanzelf “los zou kunnen laten” (of iets in die trant) en dat we dan contact met zijn ziekenhuis moesten opnemen. We gingen in tranen naar huis, dit voelde als the end.
Vijf dagen later hadden we eindelijk de afspraak in het gespecialiseerde ziekenhuis. Daar hebben ze het kindje een uur lang dmv een echo bekeken. Ze werken daar met de proef dat ze ook dingen meten die ze normaal pas met 20 weken meten. Deze echo was een groot feest: ze hebben het kindje van top tot teen bekeken en ALLES gemeten en alles was goed. De letterlijke woorden waren dat het kindje er perfect uitzag. Het hartje is bekeken en de functies gemeten en alles was perfect. Neusbotje zat eraan, en echt bij alle metingen zeiden de artsen tegen elkaar “oh en dat is ook mooi” en “dat doet het ook goed”, “prachtig” enz enz. Ze feliciteerden ons met de mooie echo en zeiden dat we trots konden zijn. Ze vond het rot voor ons dat we door die ene verkeerde meting in het streekziekenhuis nu toch een vlokkentest moesten ondergaan en niet meer in aanmerking kwamen voor de NIPT (terwijl ik dacht, laat de vlokken maar komen dan zijn we sneller uit deze onzekerheid). Een paar dagen later hadden we vlokkentest, weer bij dezelfde arts, en die ging perfect en ze zeiden weer dat we een mooi kindje hadden. Ik vroeg stiekem nog even naar de nekplooi te kijken (was uiteraard niet het doel) maar deze was ongeveer 3 mm. Wat een feest en wat waren we trots!! De vlokkentest leek een formaliteit en door hun enthousiasme maakte me ik niet heel veel zorgen meer. De arts zei ook letterlijk dat we het nieuws nu wel aan iedereen konden vertellen. Dit had ik jullie willen melden, en jullie hoop willen geven na de deprimerende woorden van de arts in het streekziekenhuis. Maar toen kwam de uitslag van de vlokkentest: ons kind heeft het syndroom van Down. Mijn vriend en ik zijn het er altijd over eens geweest dat we de zwangerschap dan zouden afbreken. Ik ben niet sterk genoeg om een kindje met down te beschermen tegen deze harde wereld. Natuurlijk kan een gezond kind ook vanalles krijgen en dat kan ook een hoop zorgen met zich meebrengen (zoals ieder kind, ik ben er eentje van) maar bij een kindje met Down weet je van tevoren dat je je hele leven lang zorgen gaat maken. Ik ken ook persoonlijk iemand met een dochter met down (lichte vorm) en ik heb het idee dat ik er een goed oordeel over kan vellen. Ook zij geeft aan hoeveel ze ook van haar dochter houdt, ze niet zeker weet of ze dezelfde keuze gemaakt zou hebben, omdat haar dochter het gewoon zwaar heeft in deze maatschappij. Ik schrijf hier dus niet om overgehaald te worden om het kindje wel te houden. Maar ik schrijf hier wel omdat ik zo verdrietig ben. Ik ben zo trots op mijn zwangerschap en mijn nieuwe lichaam en het prachtige kindje dat we op de echo zagen... En ik begrijp het gewoon niet, hoe heeft dit kunnen gebeuren?? Wij zijn niet naïef en goedgelovig, ik ben juist eerder pessimistisch, hoe heeft het kunnen gebeuren dat ze ons zo blij maakten en nu deze testuitslag krijgen?
Morgen moeten we naar het zh om vervolgafspraken te maken. We gaan eerst eens vragen of deze uitslag echt wel klopt en bindend is en kritische vragen stellen over de gang van zaken. Mocht iemand nog tips hebben...

Sorry voor het lange verhaal:(

Liefs Floor

Reageer op dit topic

Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A


reacties (95)    Verversen

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10



  • beamke

    Heel veel sterkte. Het is geen gemakkelijke beslissing. Ik weet niet wat wij zouden doen, maar ik sluit zeker niet uit dat wij tot eenzelfde beslissing zouden komen.

  • tweede83

    heel veel sterkte donderdag! Wat een moeilijke beslissing die je hebt moeten maken.
    Als ik je verhaal lees komt het heel dicht bij de roller coaster waar wijzelf in zaten 2 jaar geleden. Mijn schoonzus en ik waren tegelijk zwanger, alleen door middel van een pretecho kwamen ze erachter dat hun meisje ook down heeft. Wat een verdriet. En ook bij haar waren er goede echo's en gekke vooruitzichten die ook niet klopten. Ik begrijp je dubbel gevoel. Zo verdrietig allemaal. Heel veel sterkte donderdag, denk aan je. Dikke knuffel

  • Floor1981

    Sorry, ik was ff uit de lucht, mijn energie is op na de achtbaan van de afgelopen weken... zal dus ook niet op iedereen individueel reageren, hoe lief de meeste reacties ook zijn❤️

    Uiteraard ging ik er al vanuit dat mensen verschillende meningen hebben over onze keuze. En begrijpelijk, ik kan me voorstellen dat het voor mensen niet te begrijpen is dat wij besluiten om een kindje met Down weg te laten halen terwijl jij zielsveel van je kindje met Down houdt. Ik zou het zelf ook pijnlijk vinden om te horen.
    Gelukkig krijgen we uit onze omgeving alleen maar “positieve” reacties en geven mensen aan dat ze onze keuze begrijpen.
    Natuurlijk haalt dat mijn schuldgevoel niet weg maar ik ben blij dat ze achter ons staan.

    Wat betreft de uitslag: gisteren hadden we een andere gynaecoloog en zij was erg duidelijk in haar info: de nekplooi is altijd te dik geweest en icm mijn leeftijd hadden de alarmbellen moeten blijven afgaan, ook bij haar vreselijk optimistische collega’s die dit gegeven enigszins verwaarloosd lijken te hebben. Eén opmerking bij de “hiep hiep hoera echo” in de trant van “obv de echo ziet alles er goed uit MAAR de vlokkentest blijft spannend en deze moeten we nog even afwachten” en ik was al in spanning naar huis gegaan ipv in een euforische stemming. Maar ja dat is achteraf gezien...

    Donderdag gaat mijn bevalling ingeleid worden. We zien er vreselijk tegenop maar we hebben de knoop doorgehakt. We zijn nu aan het nadenken over het afscheid, naam geven etc. We hebben iig een mooi wikkeldekentje gekocht waar we haar in zullen leggen...

  • Grumble2.1

    Iedereen kan een mening geven of hebben maar jij moet leven met de keuzes die je of jullie maken .. vandaag is t donderdag en lees ik nu dit bericht en ik wil je alleen maar een knuffel geven ..sterkte met de geboorte en het verlies van jullie kindje ..

  • Nairobi

    Lieve floor, heel veel steun voor donderdag, meis. Ik hoop dat je de kracht vind en je je verdriet een plekje kan geven. Dit zou niemand mee moeten maken. Heel, heel veel sterkte

  • Yasmien-

    Heel veel sterkte morgen ❤
    jij kan dit

  • mamavananouk

    Heel veel sterkte donderdag 😘

  • Pirate

    Heel veel sterkte...wat een vreselijk moeilijke beslissing om te nemen, maar ik begrijp die van jou, en ik denk dat ik dezelfde zou nemen. Ik wens jullie heel veel moed en liefde om dit te verwerken 🍀

  • Smurfin1981

    Heel veel sterkte gewenst voor jullie samen 😔🍀

  • B756

    Zo heftig allemaal... 😔 Heel veel sterkte!

  • mamavananouk

    Sterkte 😘

  • Dazielle13

    Als ik eerlijk moet zijn, zou ik ook veel gesprekken met mijn man hebben en dan ook tot de conclusie komen om de zwangerschap niet door te zetten. Mensen hebben bij het syndroom van down van die vrolijke mensen voor zich die best goed functioneren. Dat is echter maar een klein gedeelte. Veel mensen met down zijn er ernstiger aan toe, hebben meerdere afwijkingen, functioneren op een veel lager niveau en zullen afhankelijk blijven van zorg.

    Ik heb met mensen met down gewerkt. Down in verschillende gradaties en ken dus echt verschillende kanten van down en zou dat meenemen in mijn overweging. Daarnaast moet je lichamelijk en geestelijk echt sterk in je schoenen staan om voor iemand met een handicap te kunnen zorgen. Het is niet iets wat je er zo bij doet en absoluut niet te vergelijken met de zorg voor een gezond kindje.

    Goed dat jullie het nog verder laten onderzoeken en heel veel succes en sterkte in deze tijd

  • eva...

    Heel veel sterkte! Wij hebben nooit iets laten testen (behalve 20weken echo), omdat we werkelijk niet wisten wat we zouden doen als er iets uit de test naar voren kwam... Het lijkt me enorm heftig om iets te beslissen, ook omdat je nooit weet hoe het zal zijn en wat de toekomst brengt. Ik bedoel niet alleen in jullie geval, maar in ieder geval.
    Mijn oudste zusje is na een week overleden omdat ze hernia diafragmatica had - zelfs in de mate waarin zij het had, had ze het tegenwoordig waarschijnlijk overleefd. In die tijd was dat echter nog niet gezien op een echo en was er sowieso minder mogelijk.
    Als leerkracht heb ik 2 kinderen met down in de klas gehad (regulier onderwijs) en wat een wereld van verschil! Een kindje dat heel moeilijk contact maakte, met 7 jaar in de kleuterklas nog niet zindelijk was en überhaupt niet zelfstandig. En het andere kindje dat net zo zelfstandig als ieder ander kleutertje binnen kwam en waarschijnlijk volgend jaar 'gewoon' naar groep 3 gaat bij ons op school. Mede door mijn ervaringen met deze 2 kinderen lijkt het me onmogelijk om een beslissing te nemen.
    Heel veel kracht, sterkte en wijsheid voor jullie, wat jullie ook doen.

  • Timbas

    Ik denk dat de keuze van Floor en haar partner gerespecteerd moet worden. Volg je hart is mijn devies!
    Dan komt uiteindelijk alles goed! Einde discussie wat mij betreft! 😘

  • MaaikeT2

    O man, wat is dit artikel en de commentaren hieronder twee kanten op lastig om te lezen. Ik snap zo goed dat je er niet voor kiest om een kind op de wereld te zetten waar je een leven lang zorgen om hebt. Aan de andere kant van dezelfde medaille: Mijn zoon is autistisch. Dat was niet te zien op de echo. Het is zwaar om voor hem te zorgen. Maar hij is zo'n ongelofelijk geweldig kind! Ik zou geen seconde meer zonder hem willen. En ook al zou ik het heel zwaar vinden (ik ben alleenstaand ouder), ik zou er subiet weer voor kiezen om zijn moeder te zijn.

    Daarmee wil ik beide keuzes niet veroordelen want ik begrijp het beide kanten op. Toch word ik hier wel emotioneel van.

  • Nairobi

    Hi floor, toch gevonden.ik zie dat je verschillende adviezen krijgt. Hoop dat meer nieuws je gaat helpen ook in wat voor keuze je zal moeten maken. Het zal hoe dan ook lastig zijn. Wanneer hoor je wat meer? Dikke knuffel

  • Yasmien-

    Laat je geen schuldgevoel aanpraten! Ik had precies hetzelfde gedaan als mijn dochter down had gehad. Jij weet het beste of een kindje met down in jou leven past, wij niet.

  • Paperdoll

    Mijn collega heeft trouwens een kindje met down en dat is heel erg zwaar. Niet de roze geur en maneschijn zoals sommige het beschrijven. Ze zegt zelf dat als ze het geweten had, ze een andere keuze had gemaakt. Haar kind is 8 jaar en eet heel moeilijk bijvoorbeeld. Dat blijft een strijd. Ook maakt ze zich enorm zorgen over wat er met haar moet gebeuren als hun er niet meer zijn.

  • Paperdoll

    Ben het volledig eens met jou. Al die reacties om haar schuldig te laten voelen hoeft niet en advies heeft ze niet gevraagd ivm de keuze, want haar besluit was al gemaakt. Dit is alleen maar zout in de wonde strooien.

  • Yasmien-

    Dankje jij begrijpt het gelukkig wel 😊
    Ja een 'normaal' kindje is al zwaar genoeg, laat staan een kindje met down.
    Een oud vriendinnetje waar ik op mijn 13e mee bevriend was heeft een broer met een lichaamlijke beperking. Hij zat al zijn hele leven in een rolstoel, kon niet praten, niet naar school echt helemaal niks anders dan de hele dag in zijn rolstoel zitten en schreeuwen. Dat vond ik altijd zo zielig. Zijn ouders kunnen verder helemaal niks voor hem doen behalve 24/7 voor hem te zorgen. Hij is nu ergens rond de 30 en heeft nog steeds een luier om die zijn ouders/ begeleiders elke dag moeten verschonen. Wat een manier van leven voor beide partijen.

    De vooruitzichten voor een kind met downsyndroom zijn ook niet bepaald hoopgevend. Ze zullen het meeste van hun leven doorbrengen is een instelling of bij de ouders. I.p.v. dat je 18 jaar voor een kindje zorgt, is dat met een kindje met down z'n hele leven lang.

  • Nog-even!

    Joh, dat schuldgevoel wordt niet aangepraat. Dat zal er gewoon zijn. Laten we daar in iedergeval eerlijk over zijn. Vrouwen zijn niet gemaakt voor deze keuze... Dat is echt niet niks...

  • Yasmien-

    Nee daar geef ik je helemaal gelijk in, maar ik zou me nog schuldiger voelen als mensen tegen me zouden zeggen dat een abortus niet nodig zou zijn. Terwijl ik er al over uit was dat ik abortus zou doen. Zij weet uiteindelijk zelf ook wel of ze dat wil/aankan en ze hadden al besloten dan ze in het geval dat abortus zou doen.
    Ik herken mezelf hier helemaal in vandaar. Ik had ook vanaf het begin van mijn zwangerschap al besloten dat als het kindje down zou hebben in abortus zou doen. Het lijkt me heel hard om een kind op de wereld te zetten waarvan je weet dat het nooit zelfstandig zou kunnen leven zoals alle andere kinderen, en ik zou het ook niet aankunnen. Financieel en emotioneel niet.

  • Jojoddv

    Ik vind, eigen keus, maar ik mag best ook een positieve kant delen van het leven met een kindje met Down. Er wordt vaak negatief over gedaan maar ik voel me ontzettend gelukkig met onze perfecte dochter.

  • Mommyx3

    Vind ik ook! Lijkt me ook ontzettend moeilijk voor jou om te lezen dat vele het maar weg zouden laten halen als het down had. Voor jullie is jullie meisje perfect❤️ En die domme reacties met ja ik had een buurjongen van 8 met down die at heel moeilijk hou toch op genoeg “gezonde” kids eten moeilijk. Ik zou er nooit voor kiezen om het weg te halen als alles er “oke” uit ziet. Maargoed ieder zijn eigen mening gelukkig en laten wij allemaal die niet in deze positie zitten maar dankbaar zijn

  • Paperdoll

    Er is een verschil tussen moeilijk eten en sondevoeding krijgen elke dag.

  • Momtini

    Ik vind het eerlijk gezegd ook bijzonder dat er bijna Word afgegeven op de adviezen van de moeders die het opnemen voor het ongeboren kind. Deze adviezen (inc de mijne) zijn net zo goed bedoeld als alle andere adviezen... lijkt wel de omgekeerde wereld soms met dit soort topics , dat het bijna raar wordt om het het niet eens te zijn met het aborteren van een kindje met een afwijking omdat het niet past in deze huidige maatschappij.

  • Mommyx3

    Dit dus . Momtini zo mooi gezegd!!🙌🏼🙌🏼

  • Momtini

    🥰

  • Yasmien-

    Ik snap niet zo goed waarom een ongeboren kind meer recht heeft dan de moeder. De moeder die al zoveel jaren leeft in tegenstelling tot een ongeboren kind wat nog niet eens levensvatvaar is. Heel veel mensen zullen het er niet mee eens zijn, maar ik vind dat het leven van levende mensen meer van waarde dan dat van iets wat nog niet eens levensvatbaar is. Ik zou nooit zomaar abortus doen, maar mocht het ooit zover komen dan zou ik ook abortus doen. Als het kan wel voor de 10e week, maar ook dat heb je niet altijd voor het zeggen. En ik vind abortus omdat een kindje nog even niet uitkomt wel iets heel anders dan abortus omdat je kind downsyndroom heeft.

    En ja, anti abortus reactie's onder een blog van iemand die abortus wil doen omdat haar kindje down heeft vind ik aardig laag. Je kan zelf toch ook wel bedenken dat dit haar alleen nog maar schuldiger laat voelen? Wat wil je hier uiteindelijk mee bereiken vraag ik me altijd af. Dat ze de zwangerschap doorzet en uiteindelijk doodongelukkig word?

  • Momtini

    Ik reageer even via deze weg, kan niet op je andere, super vriendelijke reacties 😉 Ik ga er ook niet verder op in, ik vind je bijzonder aanvallend. Daar heb ik geen zin in en niemand is er bij geholpen, tevens draag je daar geen actieve bijdrage mee aan een discussie. Een fijne avond Yasmien!

  • Momtini

    Dat is t verschil; het is niet laag bedoeld want dat word er ook door merendeel van de moeders bijgezet. En wie zijn wij om te beslissen over het leven van een ander mens? Nee sorry dat gaat er bij mij niet in. Vooral niet omdat wij diegene zijn die deze maatschappij maken tot wat het nu is , wat betekend dat 'imperfectie' niet welkom is. Wie bepaald dat? Als je je goed verdiept in hoe een nieuw leven ontstaat dan zie je wat een groot wonder dat is , met down of zonder down. En door jouw reactie lees ik dat een moeder per definitie doodongelukkig word door dat haar kind down heeft? Dat vind ik pas laag, vooral voor de moeders die wel een kindje hebben met down.

    En stel dat , de vraagsteller toch op andere gedachten komt door anders te kijken naar de situatie, hoe prachtig zou dat zijn als daardoor een kindje toch ter wereld kan komen. Maar dont blame me dat ik het opneem voor het leven,dat is echt nogmaals de omgekeerde wereld. Gewoon echt verdrietig dat daar zo op Word gereageerd

  • Jojoddv

    Wat een lieve reactie. Ik zit dit een beetje grinnekend te lezen. Ik ben een moeder met een kindje met down. En ik ben onwijs gelukkig en bevoorrecht door haar. Mij hoor je nooit zeggen dat ik het zwaar heb oid. Het is gewoon m'n geweldig mooie kind. En ik ben blij dat ik dit heb mogen kennen in mijn leven😍. Dus ja, iedereen mag van alles denken, en mij zielig vinden omdat ik mijn verhaal hier deel, maar ik heb gewoon mijn ervaring, en ik vind Down oprecht zo erg nog niet :)

  • Yasmien-

    'Ik schrijf hier dus niet om overgehaald te worden om het kindje wel te houden. Maar ik schrijf hier wel omdat ik zo verdrietig ben'. En nog steeds hebben mensen zoals jij het lef om toch nog even je mening over Abortus door te drukken. Ik word echt misselijk van mensen die toch nog even wat zout in een open wond moeten gooien, alleen maar omdat jij denkt dat je het allemaal beter weet.

  • Yasmien-

    Heb ik gezegd dat ze perse doodongelukkig word? Misschien moet je even goed lezen voordat je ineens begint te roepen met dit soort aannames. Maar je hebt mijn vraag niet beantwoord, is dat wat je hiermee wil bereiken? Haar overhalen omdat JIJ denkt dat het beter is om GEEN abortus te doen? Met alle gevolgen van dien? Ik denk oprecht dat als ze er goed overna heeft gedacht en aangeeft een kindje met down niet aan te kunnen dat ze ongelukkig word als ze de zwangerschap doorzet. Het komt zo over alsof je haar over probeert te halen om het kindje te houden omdat JIJ het een goed idee vindt. En dat is niet egoïstisch?

  • Nog-even!

    Ik vind jouw redenatie de omgekeerde wereld, maar ik vind dit topic niet de plek om hierover te discussieren, dus ik ga er nu niet verder op in.

  • Nog-even!

    Het verschil is dit: de moeder mag leven. En het kindje niet. En dat omdat mensen hebben bedacht dat dat beter zou zijn...

  • Yasmien-

    Maar mensen hebben wel het recht om dieren vet te mesten en na een leven van 6 weken te slachten, koeien 1x per jaar kunstmatig te insemineren en gelijk na de geboorte het kalfje bij moeder weg te halen en te slachten zodat jij melk kan drinken. Gewoonweg omdat je dat wil. En al die dieren leven al.. ik ben geen veganist, maar ik wil je wat stof tot nadenken geven zodat ke het misschien uit een ander perspectief bekijkt

  • Yasmien-

    In sommige omstandigheden is het alleen maar beter dat een kindje niet geboren zou worden. Stel dat je ongewenst in een gezin op zou groeien en je uiteindelijk niet de liefde en verzorging krijgt waar je naar verlangt en je nodig hebt. Ik vind dat veel zieliger dan abortus


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50