Hallo allemaal,
Een paar dagen geleden was ik eigenlijk al van plan om hier een bericht achter te laten om andere meiden hoop te geven. Nu, een paar dagen later, is onze situatie totaal veranderd en schrijf ik hier omdat we radeloos zijn.
Ik ben 37 en heb altijd een kinderwens gehad, net als mijn partner, maar ik heb altijd zo’n laag zelfbeeld gehad dat ik dacht dat ik o.a. geen goede moeder zou zijn. Ik heb altijd over alles getwijfeld aan mijzelf (terwijl anderen mij juist zien als iemand die alles goed voor elkaar heeft). Klinkt als een luxe probleem, maar geloof mij, ik heb er 9 maanden fulltime voor in therapie gezeten dus ik heb er hard voor moeten knokken om te staan waar ik nu sta. En nu ben ik trots en ik ben er klaar voor en ben ik ervan overtuigd dat mensen gelijk hadden en dat mijn kindje een goede moeder aan mij zal hebben. Vooral icm mijn zelfverzekerde man die mij hierin mee kan trekken.
Gelukkig raakte ik vrij snel zwanger.
Ik zit hier niet om een ziekenhuis/arts zwart te maken, dus ik maak even onderscheid tussen het ziekenhuis waar we als eerste terecht kwamen (“streekziekenhuis”) en het gespecialiseerde ziekenhuis.
Met 10 weken kreeg ik een echo in het streekziekenhuis. Daar werd een te dikke nekplooi van 3,5 mm geconstateerd. Wij in grote zorgen en ellende naar huis (zonder extra info) maar ‘s avonds laat werden we door de gespecialiseerde arts/gyn gebeld met het nieuws dat de nekplooi eigenlijk nog niet gemeten mag worden met 10 weken. Lichtelijke opluchting, maar de 8 dagen wachten voordat de nieuwe meting kon plaatsvinden waren zenuwslopend. Met 11+2 mochten we direct bij deze arts terecht (arts met enorm veel ervaring en specialisaties). Na 2 minuten zei hij: helaas de nekplooi is nog steeds te dik (4,5 mm) en hij zei dat dit zorgelijk was en zei ook niets waardoor we hoop kregen (je weegt natuurlijk alle woorden af maar er kwam niets hoopgevends uit). Hij eindigde zelfs het gesprek dat het kon gebeuren dat het kind vanzelf “los zou kunnen laten” (of iets in die trant) en dat we dan contact met zijn ziekenhuis moesten opnemen. We gingen in tranen naar huis, dit voelde als the end.
Vijf dagen later hadden we eindelijk de afspraak in het gespecialiseerde ziekenhuis. Daar hebben ze het kindje een uur lang dmv een echo bekeken. Ze werken daar met de proef dat ze ook dingen meten die ze normaal pas met 20 weken meten. Deze echo was een groot feest: ze hebben het kindje van top tot teen bekeken en ALLES gemeten en alles was goed. De letterlijke woorden waren dat het kindje er perfect uitzag. Het hartje is bekeken en de functies gemeten en alles was perfect. Neusbotje zat eraan, en echt bij alle metingen zeiden de artsen tegen elkaar “oh en dat is ook mooi” en “dat doet het ook goed”, “prachtig” enz enz. Ze feliciteerden ons met de mooie echo en zeiden dat we trots konden zijn. Ze vond het rot voor ons dat we door die ene verkeerde meting in het streekziekenhuis nu toch een vlokkentest moesten ondergaan en niet meer in aanmerking kwamen voor de NIPT (terwijl ik dacht, laat de vlokken maar komen dan zijn we sneller uit deze onzekerheid). Een paar dagen later hadden we vlokkentest, weer bij dezelfde arts, en die ging perfect en ze zeiden weer dat we een mooi kindje hadden. Ik vroeg stiekem nog even naar de nekplooi te kijken (was uiteraard niet het doel) maar deze was ongeveer 3 mm. Wat een feest en wat waren we trots!! De vlokkentest leek een formaliteit en door hun enthousiasme maakte me ik niet heel veel zorgen meer. De arts zei ook letterlijk dat we het nieuws nu wel aan iedereen konden vertellen. Dit had ik jullie willen melden, en jullie hoop willen geven na de deprimerende woorden van de arts in het streekziekenhuis. Maar toen kwam de uitslag van de vlokkentest: ons kind heeft het syndroom van Down. Mijn vriend en ik zijn het er altijd over eens geweest dat we de zwangerschap dan zouden afbreken. Ik ben niet sterk genoeg om een kindje met down te beschermen tegen deze harde wereld. Natuurlijk kan een gezond kind ook vanalles krijgen en dat kan ook een hoop zorgen met zich meebrengen (zoals ieder kind, ik ben er eentje van) maar bij een kindje met Down weet je van tevoren dat je je hele leven lang zorgen gaat maken. Ik ken ook persoonlijk iemand met een dochter met down (lichte vorm) en ik heb het idee dat ik er een goed oordeel over kan vellen. Ook zij geeft aan hoeveel ze ook van haar dochter houdt, ze niet zeker weet of ze dezelfde keuze gemaakt zou hebben, omdat haar dochter het gewoon zwaar heeft in deze maatschappij. Ik schrijf hier dus niet om overgehaald te worden om het kindje wel te houden. Maar ik schrijf hier wel omdat ik zo verdrietig ben. Ik ben zo trots op mijn zwangerschap en mijn nieuwe lichaam en het prachtige kindje dat we op de echo zagen... En ik begrijp het gewoon niet, hoe heeft dit kunnen gebeuren?? Wij zijn niet naïef en goedgelovig, ik ben juist eerder pessimistisch, hoe heeft het kunnen gebeuren dat ze ons zo blij maakten en nu deze testuitslag krijgen?
Morgen moeten we naar het zh om vervolgafspraken te maken. We gaan eerst eens vragen of deze uitslag echt wel klopt en bindend is en kritische vragen stellen over de gang van zaken. Mocht iemand nog tips hebben...

Sorry voor het lange verhaal:(

Liefs Floor

Reageer op dit topic

Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A


reacties (95)    Verversen

1 2 3 4



  • Paperdoll

    Wat een rollercoaster en wat een moeilijke keuze. Ik zou hetzelfde beslissen als jij overigens. Ik bekijk het hetzelfde. Laat je niet uit het lood slaan door onderstaande reacties, maar blijf trouw aan jezelf. Een extra test lijkt mij idd wel een goed idee. Om zeker te zijn. Is de nipt test niet mogelijk? Als je eventueel zelf betaald?

  • Wienepien

    Dat is ook mijn reactie eigenlijk: kun je straks wel leven met het feit dat dit kindje niet geboren mocht/kon worden? Ik zou bijna zeggen: draag de zwangerschap uit en breng het kindje bij ons. We zullen het met liefde op laten groeien.

  • Nog-even!

    Meid, een hele eerlijk vraag van mij: ben jij wel stterk genoeg om te leven met het besef dat je bewust niet voor het leven van je kindje hebt gekozen? Dat bedoel ik serieus omdat ik zie hoeveel vrouwen daar aan onderdoor gaan Heel veel sterkte!

  • Babywens2020

    Veel sterkte met wat je ook besluit...❤️

  • MarieAnn

    Een tip voor je heb ik niet echt, er zijn al veel goede tips genoemd.

    Toevallig, maar wat is toevallig, heb ik pas een documentaire gezien over het leven
    van 3 gezinnen die te horen kreeg dat ze een kindje met Down zouden krijgen, en
    hoe ze daar mee omgingen, misschien is het iets om te gaan kijken, dat is aan jou.
    https://vimeo.com/313192883

    Wens jullie in ieder geval veel sterkte met de beslissing.

  • MA1719

    Dat is zeker allemaal moeilijk te begrijpen, als eerst alles allemaal goed lijkt. Hoe kan dat nou dat blijf je je toch afvragen. Ondanks dat het inderdaad mensenwerk blijft. De reacties van mensen die niet willen oordelen en je ook niet willen overtuigen maar toch wel even benadrukken dat je misschien wel helemaal afscheid moet nemen van je droom en dat je een grote kans hebt op herhaling (wie zegt dat??!) vind ik eerlijk gezegd zeer pijnlijk en getuigt eerder van iemand nog meer verdriet bezorgen dan een hart onder de riem steken. Laat je ajb niet bang maken hierdoor en trek je eigen plan idd. Het kindje is natuurlijk zeer gewenst maar die gun je het allerbeste in het leven.
    Ik wil je heel veel sterkte wensen in deze zeer moeilijke tijd. Het blijft hoe dan ook heel verdrietig.

  • lentespring

    Zo zou ik ook denken.. Ook omdat de buiten wereld in mijn ogen harder is geworden. Straks moet het kind ook eventueel naar een instelling omdat het voor jullie te zwaar is. Nee sorry ook niet mijn keuze. Maar ik sta er niet voor dus ik kan niet honderd procent het goed beoordelen.

  • Momtini

    Heel heftig en verdrietig. Wat een lastige tijd moet dit zijn voor jullie.... Ik vindt het persoonlijk lastig om te lezen dat een kindje met down in dit geval niet gewenst is. Moeilijk omdat mijn zus ook een verstandelijke beperking heeft en het ondanks alles het heel erg goed doet, mede door alle voorzieningen in Nederland, terwijl ze functioneert als een gemiddelde 3/4 jarige. Ik zie ook andere bewoners bij haar in de voorziening met down wie het ook goed doen in deze maatschappij, al is het niet altijd makkelijk.Maar goed je gaf aan niet overgehaald te worden, maar ik hoop je samen met de anderen op een andere manier te laten kijken hiernaar. Ik ben zelf ook even ver zwanger als jou en ik kan mij niet voorstellen dat je ook niet je ongeboren kindje in je hart heb gesloten...

    Ik wens jullie heel veel wijsheid toe en uiteraard snel duidelijkheid over de gezondheid van jullie kindje. Ik geloof zelf dat elk kindje met een doel naar deze wereld komt, hoe moeilijk, ingewikkeld en lastig het ook kan zijn. Ik hoop dat jullie je mogen laten coachen, begeleiden en laten informeren naar de juiste wijze om een eventueel kindje met down op te voeden ipv te denken aan het beëindigen van het ongeboren leven. Ik snap dat een die gedachte de makkelijkste optie lijkt maar elk kind met down is ook weer anders dan de ander. Veel succes toegewenst en geen oordeel 🍀

  • Guusje82

    Wat ontzettend verdrietig voor jullie. Heel veel sterkte.

  • Floor1981

    Ik begrijp jullie reacties en ik voel me ook schuldig, ik besef me maar al te goed dat dit een gezond kind betreft. Ik wou dat ik het zelfvertrouwen had dat jullie hebben en dat ik mezelf sterk genoeg zou voelen om dit aan te kunnen.

    We hebben besloten dat we sowieso een extra test willen. Wordt vervolgd...

  • B756

    Je moet een keuze maken die voor jullie beiden goed voelt, anderen hebben er niets over te zeggen en jou een schuldgevoel aanpraten gaat al helemaal nergens over. Jouw leven, jouw lichaam, jouw zwangerschap.
    Het is makkelijk roepen als je niet in de situatie zit. Je wéét niet wat je zou doen, pas als je zoiets overkomt kun je ontdekken wat je kennelijk 'zou' doen.
    Ik vind het in elk geval sterk dat je je beseft hoeveel het hebben van een kindje met Down van je zal vragen. Dat je dit niet direct met een 'alles is welkom en het komt wel goed' bril bekijkt. Ik vind dat je dit heel realistisch benaderd en dat is denk ik ook nodig in zo'n situatie. En ook echt goed dat je bewust nadenkt of je dit kindje wel kan bieden wat het nodig heeft. Je hebt nog even tijd en nog een onderzoek te gaan om daar goed over na te denken. Ik wens je heel veel sterkte met de beslissing!

  • RiannevE

    Als alles er wel gezond uit ziet, zou ik het nooit over mijn hart kunnen verkrijgen het kindje weg te laten halen. Ik vind het ook erg lastig te lezen dat iemand niet zeker weet of zij haar kindje met down wel gaf geboren moeten laten worden. En al die andere vrouwen die een kindje om weg laten halen, terwijl het wel kan leven. Mijn dochter is na 5,5mnd overleden en op geen enkel moment tijdens de reanimatie dacht ik "laat maar, ze heeft nu toch al te lang zonder zuurstof gezeten". En wat was het verschil toen? Mijn kindje was al zichtbaar en die van vele anderen waar niet voor gevochten wordt niet. Elk kindje heeft recht op leven en dit kindje is jullie gegeven om voor te zorgen! Moeilijk misschien, maar zeker niet onmogelijk! Hou van hem/haar en vraag hulp waar je het nodig hebt. Dan komt alles vgm wel goed!

  • Myrtheflower

    Jeetje meis, wat heavy, wat een shock. Vriendin van mij heeft eerste x goede echo gehad, tweede x ontbrak neusbotje en een niertje, derde keer had het weer wel een neusbotje en uiteindelijk blijkt het allemaal mee te vallen, zit er wel een neusbotje en toch maar 1 niertje. Hoe het heeft kunnen gebeuren dat ze bij de eerste x wel twee niertjes zagen en dat er uiteindelijk bij de controle na de geboorte toch maar 1 niertje was, en er een keertje geen neusbotje is gevonden, nobody nows, blijkbaar kunnen er gewoon fouten worden gemaakt, ook bij goede artsen en goed apparatuur, blijkbaar blijft het menselijk werk en is niks 100% zeker vast te stellen..

    Ik wil je niet overhalen, maar ik lees wel je verdriet en teleurstelling. Je bent van dit kindje gaan houden. Ik schrik ervan als je zegt dat je denkt dat je dit kindje niet opvoeden kan. Waarom zou je dat niet kunnen, je hebt liefde genoeg als ik je zo hoor spreken en je hebt al een enorme groei doorgemaakt.. Kijk eens waar je nu staat, hoe trots je op jezelf bent, hoe competent anderen jouw vinden... Wat als je nu een leventje beëindigd, wat in jullie gezin behoort,.. gezien je leeftijd is er een kans dat dit misschien wel de enige zwangerschap zal zijn, en er is een grote kans op nogmaals een kindje met een handicap,, hoe zal het zijn om straks met lege handen te staan of om nogmaals een droom los te moeten laten van een gezond kindje?

    Zoals gezegd, ik wil je niet overhalen, ik ga geen discussies met je aan, ik wil je er alleen bewust van maken dat het ideale plaatje in je hoofd misschien geen realiteit zal worden, en wat dan, zal je dan achteraf spijt gehad hebben dat je dit kindje geen plekje hebt geboden in jullie gezin?

    Heel veel sterkte toegewenst in deze verwarrende en vooral verdrietige periode... Je bent een goede moeder, ongeacht je keuze, je het namelijk het belang van het kindje voorop.

    Dikke knuffel

  • Olivia81

    Jeetje wat een verhaal. Superheftig! Ik denk niet dat je de artsen iets kwalijk kunt nemen, er is adequaat gereageerd door je door te sturen na de (enigzins) verdikte nekplooi. En enige zorgen bleken dus achteraf terecht. Je kindje lijkt naast de chromosoomafwijking lichamelijk gezond dus de echo was goed. Ook dat kan je de artsen niet kwalijk nemen. Ik wil je graag een hart onder de riem steken in die zin dat het kan dat je ondanks dat je nog redelijk jong bent een verouderd eitje te pakken had. Dat is niet jouw schuld, dat is gewoon botte pech. Een kennis van mij zat een jaar geleden in dezelfde omstandigheden (eerste kindje, zoontje bleek down te hebben). Zij is 3 jaar jonger dan jij. Omdat ze nog redelijk jong was en genoeg kansen had (ook snel zwanger) op een gezond kindje heeft ze in overleg met de artsen gekozen de zwangerschap af te breken. Nu een jaar later is ze bijna uitgerekend van een gezonde dochter. Ze was heel snel weer zwanger. Dit is een vreselijke ervaring en waarom? Maar de kans dat jij alsnog een gezond kindje mag krijgen is heel erg groot. Alle sterkte

  • Floor1981

    Dank je wel, wat een lieve reactie. Als ik ff een positieve bui heb denk ik er ook zo over. We mogen van geluk spreken dat we überhaupt zwanger geraakt zijn en dat het nog enigszins snel gegaan is. Ik ken vele stellen die dat niet kunnen zeggen. Waarschijnlijk hebben we inderdaad gewoon dikke pech...
    En inderdaad het blijft gewoon mensenwerk en iedere arts kijkt er weer anders naar. Ik denk dat het verdriet er vooral in zit dat ik liever was blijven hangen in de spanning van de uitslag van de eerste arts dan de blijdschap die we erna voelden. Maar dat is weer een les voor hopelijk een volgende keer...

  • Labello

    Wat moet dit heftig voor jullie zijn. Welke keuze je ook maakt, als jullie die met jullie hart maken is dat de juiste keuze. Sterkte 😘

  • Mommyx3

    Heel veel sterkte bij jullie keuze. Ik zou zeker ook voor second opinion gaan. En vragen stellen als is er een kans dat er testen door elkaar zijn gehaald? Blijft wel apart dat alles er verder goed uitziet. Al komen er mensen ook wel eens na de geboorte pas achter dat hun kindje down heeft. Wat dus ook niet te zien was bij de 20 weken echo. Misschien in zulke gevallen gaat het dan toch om een kindje met milde vorm van down.

  • Slear91

    Verschrikkelijk en wat een moeilijke dilemma... Ondanks dat onze situatie een beetje anders was, begrijp ik heel goed dat je geen 100% vertrouwen in de woorden van de artsen meer hebt.

    Zo kregen wij bij onze eerste zwangerschap de “20-weken” echo bij 18w+3d. Alles was goed en perfect, geen open ruggetje, hartje in orde, met volle blijdschap gingen we naar huis. Maar vanwege de ligging en dat ze de hersentjes niet goed konden beoordelen omdat alles nog wat klein was, mochten we met 22w terug komen. Toen kregen we het slechte nieuws dat ons zoontje een van de zwaarste vormen van een open ruggetje had met bijkomstige afwijkingen in de hersentjes. Hartverscheurend en hoe konden ze toen zo zelfverzekerd bij 18w zeggen dat er geen open ruggetje was. Dit kon toch niet te missen zijn als het zo ernstig was? Wij zijn ook universitair doorgestuurd en hebben toen besloten om de zwangerschap af te breken en te bevallen bij 24 weken.

    Wat ik je eigenlijk vooral wil zeggen is dat alles wat je voelt heel normaal is. Als jullie nog extra testen willen voor extra zekerheid, moet je dat zeer zeker doen. Alleen wanneer je het gevoel hebt alle informatie te hebben, kun je een beslissing maken. Er is daar geen goed en fout als je je gevoel blijft volgen. Als je beslist om dit kindje te houden, zul je vast de liefste en zorgzaamste moeder zijn die dit kindje kan wensen. Maar ook als je kiest voor een zwangerschapsafbreking, weet dat je dan ook alle liefde en zorg geeft die dit kindje kan wensen. Mocht je je hart willen luchten, mag je mij altijd een pb’tje sturen 😘

  • freyfrey

    Hoe het heeft kunnen gebeuren het blijft een menselijk vak. De een ziet dingen anders dan de andere. En daar worden helaas nog fouten in gemaakt. Ik wil jullie heel veel sterkte toe wensen in deze moeilijke periode.

  • Foxie2

    Ik heb geen tips, maar wilde wel even laten weten dat ik 't zo erg voor je vindt.. Wat een rollercoaster,vreselijk. Een second opinion lijkt me altijd goed, zodat je het' zeker ' weet. Heel veel sterkte

  • Floor1981

    Bedankt voor jullie lieve reacties, had geen idee dat lieve woorden van vreemden zoveel goeds kunnen doen.

    Sterremama, wat een verschrikkelijke keuze moet dat geweest zijn met 34 weken. En ook ongeloof dat het pas zo laat in de zwangerschap ontdekt is, dat is helemaal een nachtmerrie. Moedig dat je alsnog de keuze gemaakt hebt om de zwangerschap te beëindigen.

    Ik denk idd dat we nog wel voor een extra test gaan mocht die mogelijkheid er zijn. Niet omdat ik echt nog hoop heb maar wil wel zeker weten dat we deze keuze niet voor niets maken.
    Tijdens die uitgebreide echo zijn eigenlijk alle zaken die kunnen wijzen op een kind met down onderzocht en op basis daarvan waren de artsen zeer content. Neusbotje zat er, hartje is aan alle kanten bekeken en doorgemeten en eigenlijk wisten wij nu al meer over ons kindje dan vele ouders met 20 weken. Hoe is het mogelijk dat ons kindje overal precies binnen de juiste waarden/grafieken enz enz valt en dan toch down heeft is onze grootste vraag. Morgen weten we meer hoop ik...

  • mybabies

    Ach lieverd, wat een verdriet. Ik begrijp je keuze heel goed. Ze zullen nog een vruchtwaterpunctie aanbieden gok ik. Om zeker te zijn. Heel soms kunnen de vlokjes anders zijn dan het kindje heb ik begrepen. De kans is wel bijzonder klein dus houd je er niet aan vast. Ik wens je heel veel sterkte.

  • Sterremama

    Wat vreselijk keuze voor jullie. Wij hebben in okt 2018 dezelfde keuze gemaakt. Op 34wk bleek ik zwanger te zijn van een mentaal zwaar gehandicapt kind. We hebben toen ook afgebroken. Je kind zal altijd je kind blijven en je zal dat graag zien. Dat blijft. Ook al is het dood. Veel moed met de bevalling en jullie afscheid.

  • mybabies

    Met 34 weken pas. Wat moedig en “fijn” dat je deze keuze voor je kindje hebt kunnen maken.

  • Sterremama

    Ja zo is dat. Ik ben dankbaar dat we een keuze hebben gekregen. Ik zag een gehandicapt kind ook echt niet zitten. Het parcours is wel zwaar maar we komen er wel. Momenteel zelf opnieuw zwanger. Ooit lukt het ons.

  • Dane

    Zo jeetje dan kom je ook in een rollercoaster van emoties. Goed alle vragen opschrijven en meenemen. Wil jullie heel veel sterkte wensen.

  • AshleyJessy

    Wat verschrikkelijk! Hartverscheurend. Heel veel sterkte de komende tijd. Liefs!

  • LittlePea

    Jeetje meis, wat afschuwelijk. Ik kan je alleen maar sterkte wensen...

    Liefs

  • marieke-2018

    Wat vreselijk voor jullie. Ik wens jullie heel veel sterkte de komende periode en met het maken van deze oh zo moeilijke beslissing.


1 2 3 4

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50