Lieve allemaal,

Even een gevoelig onderwerp.. Wie zit er in hetzelfde schuitje of kan mij advies geven..

Ik heb sinds vorig jaar een nieuwe relatie, mijn nieuwe partner heeft geen kinderen.
Ik heb een dochter van bijna 10 en een zoontje van 7 jaar. Wij dachten deze maand per ongeluk zwanger te zijn ondanks de pil maar de testen werden steeds lichter dus het is misgegaan of het waren indrooglijnen. Het heeft ons wel aan het denken gezet en vooral mijn vriend zou wel een kindje van ons samen willen.

Ik twijfel, ik ben bijna 35 en begin mijzelf echt te oud te vinden. Ik ben bang dat mijn lijf nooit meer zo strak zal worden als het nu is..
Alles loopt nu prima, met mijn kinderen, exman en mijn nieuwe baan. Ik heb nog een tijdelijk contract, wat ik ook wel spannend vind als ik zwanger zou worden.
Samenwonen kunnen we nu niet omdat onze huizen niet geschikt zijn om bij elkaar in te trekken en we vinden het fijn om allebei ruimte voor onszelf te hebben, vooral omdat ik al kids heb.

Ik vind mijn twijfel echt vervelend.. het is nu of nooit, maar ik vind het doodeng. Ook al zou ik een baby van ons samen helemaal geweldig vinden, maar wil ik weer dat hele baby traject in, mn kids zijn nu al zo groot en dat is stiekem ook wel heel fijn en makkelijk..

Wie snapt mij of heeft deze twijfels ook gehad?

Reageer op dit topic

Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A


reacties (47)    Verversen

1 2 3 4



  • DinnDebb

    Het klinkt alsof je meer een kind zou willen omdat je vriend deze wilt en eigenlijk niet perse zelf nog een derde wilt.

    Misschien niet echt waar je aan denkt tijdens een relatie maar denk je dat *als* jouw vriend en jij uit elkaar zouden gaan nadat jullie een derde kindje hebben genomen, dat het net zo goed zou gaan tussen jou, je 3 kinderen hem en je ex-man net zoals het nu goed gaat met je ex-man? Hoe rot het ook is en hoe zeer ik ook hoop dat de liefde voor altijd is uiteraard!

  • boterbloemen

    Ik lees veel nadelen en hobbels op de weg, maar eigenlijk geen echte wens of kriebels. Het klinkt als ik het lees alsof je het bijna alleen voor je vriend zou doen. Dat lijkt me geen goede basis. Helemaal niet als je niet bij elkaar woont en het leeuwendeel op jouw schouders terecht komt. En je hebt ook nog twee andere kinderen.
    Ik zou er nog even lekker de tijd voor nemen. Of je nou 35 of 36 bent, dat ene jaartje maakt niet veel verschil. Pas aan beginnen als je er echt achter staat.

    Dit is heel persoonlijk, maar ik zou ongeacht mijn leeftijd geen kind willen als ik nog maar kort samen was en (nog) geen huis deelde. Ik vind een jaar samen zijn nog niet echt een kunst, dan is alles nog leuk. Ik zou zelf meer basis samen willen. Ik vind een kind hebben ook echt teamwork, ik zou daarom ook in 1 huis willen wonen. En niet alleen voor de praktische zaken, voor mij voelt het anders niet als een gezin. Ik zou ook erg graag hebben dat de vader van mijn derde kind ook mijn andere twee kinderen gewoon tot zijn gezin rekent en er dus ook graag een huis mee zou delen. Voor mij zou een kind in deze situatie dus (nog) geen optie zijn.

  • MommyR1987

    Ik ben 33 en heb 2 zonen van 13 en 11 en sinds 5 jaar een nieuwe man met geen kids.
    Hij wilde er wel nog ene en ook ik heb een tijd getwijfeld. Zo erg dat ik er gek van werd. Uiteindelijk de knoop doorgehakt en afgelopen januari een prachtige dochter erbij gekregen 😍
    Ben zk trots en de broers zijn trots.
    Ben zo blij ik niet meer hierover hoef na te denken. Zorgen over mijn lichaam had ik ook. Nog steeds moeten er 6 a 7 kilo af maar jeetje heb wel weer een prachtige wezentje op de aarde gezet...

    Voor jou lijkt me de keus lastiger ivm 1 jaar samen en apart wonen.
    Samen wonen althans samen wonen proberen zou wel een eerste stap zijn lijkt me.
    Succes met de keuze!

  • Babyfox

    Ook eenzelfde situatie. Mijn oudste dochter 10 en de jongste 7. Mijn man en ik leerden elkaar kennen toen ik zwanger was van mijn jongste. Dus ergens leek het wel een beetje alsof we dat kindje samen hebben gekregen. 2 jaar geleden getrouwd en toen kwam het verlangen bij mij van nog een kindje samen. Mijn man wou dit niet omdat hij diabetes type 1 heeft en schrik dat hij dit zou doorgeven. Na vele gesprekken en overwegingen er dan toch voor gegaan, hij met een bang hartje, maar wel gemeend. Bij ronde 2 zwanger geraakt, maar helaas liep dit in februari af op een miskraam. En toen ik daardoor bang werd en twijfelde, was hij diegene die 100% zeker was van "dit wil ik heel graag"......ik ben momenteel opnieuw zwanger, bijna 6 weken nu en we hopen dat het allemaal goed mag gaan. Maar we zijn zo gelukkig en we kijken er ontzettend hard naar uit.

    We zijn er van overtuigd dat de leeftijd van de meiden echt een voordeel kan zijn..., en ik ben nu 35 (bijna 36) en had ook het gevoel het is nu of nooit meer. Ik merk echt dat ik nu helemaal anders in een zwangerschap sta dan 10 jaar geleden.

    Volg jullie hart, jullie verlangen.... succes :)

  • Babywens2021

    Hier precies hetzelfde 5-7-19 getrouwd met huidige manlief. Ik 2 zoons van bijna 11 en bijna 9 jaar oud. Ik bijna 35 jaar hij bijna 41 jaar en nu 18 weken zwanger van onze dochter. Dolgelukkig zijn we nu. Wel echt laatste zwangerschap, het is niet bepaald een hobby. Zwanger zijn vind ik echt vreselijk 🤣

  • San-32

    Ik had preciesssss hetzelfde. Mijn oudste is 10, jongste 8
    Ik ben 36.
    Nu al tijdje nieuwe partner... die graag een kleine wou.
    Ik vond het allemaal wel prima zo, beetje vrijheid ook weer terug, 2 oudere kids die natuurlijk al erg zelfstandig zijn.
    Toch begon het soort van te kriebelen... nu of nooit.
    En eenmaal ermee bezig leek het me toch ook wel weer erg leuk!.
    Vorig jaar zwanger geworden , wat een miskraam werd, toen helaas nog een jaar moeten wachten. Nu 3 maanden in verwachting.

    Het was wel een soort van op tijd, want vond mezelf ook te oud worden.
    Het mocht gelukkig nog zo zijn, en moest eerlijk gezegd wel erg wennen op het begin en kneep hem wel even.
    Nu aan het idee gewend, en zie het helemaal voor me straks. Zwangerschap loopt jammer genoeg niet zo makkelijk als 10 jaar terug, maargoed, het scheelt ook 10 jaar

  • Madelon87

    Ik begrijp je twijfel enorm. Ik heb ook veel twijfels gehad. Mijn situatie is wat anders maar qua twijfels denk ik dat we elkaar begrijpen. Ik had een zoon van 3 en mijn nieuwe partner 3 kinderen van toen 13, 16 en 19. Ik was 31 en vond ook dat ik geen jaren meer had om erover na te denken. Mijn overweging om het zo te laten was dat we soms de kinderen beide bij de andere ouder hadden en dus veel tijd echt samen hadden. Dit was voor mij echt een reden om het zo te laten. Maar ergens voelde ik dat ik het heel graag wilde. En die overweging trok me over de streep. PRECIES na 1 jaar in de relatie was ik zwanger. Betreft de duur van de relatie.... Dat zegt me niet veel. Je weet zelf of iets goed zit en een relatie kan ook na 10 jaar fout gaan.
    Wat ik wil zeggen is dat je je gevoel moet volgen. Er zijn altijd redenen om iets niet of wel te doen. Als je heel eerlijk tegen jezelf bent dan weet je vaak heel goed wat je zelf ECHT wilt. Doe iets nooit voor een ander, omdat je partner het graag wilt of omdat het zo leuk zou zijn voor zijn ouders, of de buurman of wie dan ook. Blijf dicht bij jezelf dat is de keuze altijd goed. Succes!

  • Ma1719

    Meid, als ik jou verhaal lees zou ik het lekker zo laten. Het klinkt of je het nu prima voor elkaar hebt omdat het allemaal lekker loopt zo. En mochten jullie het toch allebei echt willen dan eerst eens kijken hoe het gaat als jullie samenwonen? Lijkt me dat hij dat dan wel wil als jullie voor een kindje zouden gaan?

  • mijn~meisje

    Ik ben het met veel eens dat op basis van wat je nu zegt zou ik ook zeggen nee.
    Je relatie is nog pril, Misschien nog geen jaar misschien net een jaar.
    Je woont niet samen en heb er geen mogelijkheid voor. Je weet dus ook niet hoe het is om samen te wonen en of je relatie dat gaat redden. Zeker omdat je nu ook aangeeft dat jullie samen wonen niet zien zitten. Hoe wil je dat dan doen als er wel een baby is? Blijf je dan ook latten? Persoonlijk zou ik die keuze nooit willen maken voor mezelf of mijn kind.

    Verder 35 is echt niet te oud, 40 ook niet. Dat leeftijd verschil tussen de kids komt ook wel goed. Mar ja door een baby ben je wel weer enorm gebonden en je levert meteen al je vrijheid weer in.

  • vanTantenaarMama

    Ik sluit me hier helemaal bij aan!

  • Mama-van-5-wondertjes

    Persoonlijk zou ik wel kiezen om dan samen in een huis te gaan wonen.Waar en wil is is vaak ook wel een weg kan evt vast dingen aanpassen.Bij elkaar intrekken geen optie maar je partner slaapt bij jou evt je baby ook op die kamer of een stappelbed voor je andere kinderen.Je bent nu 34 dus vind dat zeker nog wel kan maar ik begrijp dat je toch jezelf te oud gaat vinden dat heb ik ook twijfel daarom ook om een zesde.Je moet dit zelf met je vriend gaan bespreken mogelijkheden hoe het dan zou gaan.

  • My-two-Pride-and-Joys

    Eerlijk? Ik zou er niet aan beginnen als samenwonen geen mogelijkheid zou zijn.
    Ten eerste vind ik de relatieduur van slechts een jaar bij elkaar zijn een bijzonder wankele basis om dan al aan kinderen te beginnen.
    Ten tweede, dat is eigenlijk de reden die je zelf al geeft. Jullie willen graag je eigen ruimte behouden met de bij behorende vrijheden. Hoe zien jullie dat dan voor je met een kind van jullie samen? Moet die dan heen en weer tussen pa en ma? Of komt pa alleen langs als het hem gelegen is? Dat zou ik niet kunnen om op die basis aan kinderen te beginnen. Van te voren weet je niet hoe zwaar je de babytijd zult ervaren. En ik zelf ben heel bij dat ik in die periode een partner had en heb. Bedenk wel dat in jouw situatie veel op jouw schouders neer komt. en je bent veel tijd kwijt aan de baby. Op zich is dat geen ramp want andere gezinnen met twee kinderen die een derde erbij krijgen, zullen dat ook moeten. Alleen jij bent alleenstaand en veel hangt dus van jou af. Die last deel je dus niet samen met je partner want hij heeft zijn eigen onderkomen al. Ik zou heel goed over nadenken en eens nagaan wat jouw verwachtingen precies zijn. En dan ook zijn verwachtingen er naast leggen. Als jullie het allebei écht willen dan moet je er voor gaan. Maar doe dat dan met goede afspraken.

  • M15en18

    Denk vooral na over co-ouderschap met jouw 2 kinderen (als deze regeling er is). Kun je ermee leven 2 van jouw eventueel 3 kinderen “maar” tijdelijk te zien terwijl je 1 kind altijd bij jullie zult hebben....ik kon dit niet (heb er lang over nagedacht).
    Wil hier trouwens niemand mee beledigen....dit was enkel voor ons/mij de reden om het zo te laten.

  • Jasmine1988

    Maar je ziet de oudste twee toch niet vaker als er geen derde komt? TO blijft een omgangsregeling houden voor haar oudste twee, met of zonder derde kind.

  • M15en18

    Ik zou er niet mee kunnen leven om twee van mijn drie kinderen minder vaak te kunnen zien. Inderdaad, er gaat niets veranderen aan de situatie mbt de oudsten, maar ik zou niet met deze situatie kunnen leven en het over mijn hart verkrijgen. Lang over nagedacht, maar voor mij dus een nee. Wat anderen denken, doen en vinden dat is aan hen

  • Jasmine1988

    Maar je ziet de oudste twee toch niet vaker als er geen derde komt? TO blijft een omgangsregeling houden voor haar oudste twee, met of zonder derde kind.

  • M15en18

    Ja, maar dat lijkt mij juist vreselijk

  • Zeldawarrior

    Ik was 38 en net gescheiden toen ik een nieuwe relatie kreeg en mijn oudste kinderen waren 9 en 7 jaar. Mijn nieuwe man had een sterke kinderwens en ik durfde het ook nog aan. We moesten er wel een paar jaar geduld voor hebben, maar inmiddels zijn we samen ook ouders van een dochtertje van 8 maanden. We genieten volop! Voor mij is de routine snel teruggekomen en omdat het nummer 3 is ben ik er vrij laconiek onder (het is een fase, het is een fase etc, hahaha) en mijn man heeft ontzettend veel leuke nieuwe ervaringen en hij vervult zijn vaderrol fantastisch. De oudste twee zijn inmiddels pubers, maar ze vinden hun kleine zusje ook heel lief en helpen een handje waar dat kan. Dus voor ons is het absoluut de moeite en het gedoe waard geweest. En zelf vind ik me op mijn 42e geen oude moeder hoor. Ik ben hartstikke fit en heb mijn zaakjes goed op orde, dus daar vaart ons dochtertje alleen maar wel bij. Maar eerlijk gezegd zou ik het niet doen als ik niet samen zou wonen met mijn man, want de steun van je partner is met een baby in huis wel heel hard nodig als je ook je andere kinderen voldoende aandacht wil geven en wil blijven werken. Anders loop je erop leeg qua energie. Sterkte met beslissen! ❤🍀🍀🍀


1 2 3 4

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50

5 leden zijn nu online
Aanmelden