Hi allemaal,

Een tijdje terug schreef ik dat we zeker wisten nooit voor een tweede te willen gaan vanwege de traumatische bevalling en NICU periode die volgde. En jullie adviseerden, neem je tijd. Het kan echt anders gaan voelen. Achteraf zo dankbaar voor die adviezen want sinds een aantal weken is de wens voor een tweede enorm. Het overvalt me en ik had dit zo niet zien aankomen.

We hebben gezegd dat we willen wachten tot ons kindje ouder is want ze is nog maar 10 maand wat mede maakt dat de wens me zo overvalt. Ik merk dat ik wachten best lastig vind. Al ben ik ook een beetje bang voor de tropenjaren zou ik op korte termijn al weer zwanger worden (mocht dat natuurlijk lukken).
En ook vraag ik me af of het niet beter is om langer te wachten wanneer het zo traumatische was, meer omdat het relatief gezien zo kort geleden was.

Iemand enige herkenning hierin? En hoe lang hebben jullie gewacht? Zijn jullie blij met het leeftijdsverschil of had je achteraf meer of minder leeftijdsverschil makkelijker gevonden?

Liefs

Reageer op dit topic

Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A


reacties (25)    Verversen

1 2



  • Moedervanmooieknulleneneenmeid

    Neem rustig je tijd, over 2 maanden is jullie kindje 1 jaar, mooi moment even stil te staan bij wat er juist allemaal is gebeurd... Praat evt met gynaecologie of verloskundigen erover, kun je ook de voor en nadelen bespreken, misschien een plan opzetten zelfs, mocht je ergens tegenaan lopen. Maar als de wens zo diep is, en zo groots is. Volg je hart... Er is geen goed of fout... Mijn oudste twee zitten heel kort op elkaar, was heel pittig. Maar ook omdat mijn 2e een huilbaby was. Maar gelukkig heeft niet iedereen dat. Dikke knuffel

  • Mamavanmeisjee

    Ik ben benieuwd. Mijn oudste zal 2.5 jaar zijn als nummer 2 komt. Mijn dochter is nu wel heel erg pittig en ben blij dat ik niet meteen zwanger ben geraakt, dan was nummer 2 met 1.5 gekomen en toen begon bij haar de peuterpubertijd al. Ik hoop dat ze vroeg begon en vroeg eindigt xD.

  • Nicolette87

    Als jullie zoveel hebben meegemaakt en je gedachten nu ineens totaal omdraaien, zou ik het nog even wat tijd geven, wie weet wat je gedachten over een tijdje weer doen… daarbij is bv. de leeftijd van rond 1,5 jaar weer best pittig met driftbuien etc.
    Ik dacht er rond die tijd ook wel over na of en wanneer ik een tweede zou willen maar nu met een kindje van 1,5 zou ik het op dit moment niet willen.
    Neem even lekker de tijd voor de eerste nu alles weer in wat rustiger vaarwater is voor jullie, zou mijn advies zijn.

  • AnnabellemamavanAbigail

    Mijn dochter en zoon schelen 2 jaar en 10 maanden, en dit vond ik ideaal, die van ons hangen ook echt aan elkaar, super om te zien 🤩 na mijn zoon (ook een traumatische bevalling) had ik na 5 maand al zoiets van ik wil nog een 3de, echter wou mijn man niet, ik heb hem nooit gepusht, maar ineens kwam hij er zelf mee, nu proberen we dus voor een derde, maar zit geen haast achter 🙂

  • Tweede83

    Onze eerste dochter ging ook naar de nicu. Wij hadden na haar eerst het gevoel ook klaar te zijn. Toen ze 3 jaar was kwam nog een wens voor een derde en zij is nu 5 maanden alweer.
    Als je de wens hebt, ga er dan voor. Het maakt voor mij niet uit of je jongste 10 maanden of 3 jaar is. Bekijk het praktisch en denk na of je dat zou kunnen. Jij moet het doen en een ander niet. En over het traumatische gedeelte, bespreek het met je vk wanneer je zwanger bent. En het is daarnaast niet gezegd dat het jou weer gaat overkomen.

  • Chudo

    Tussen de 1e en 2e zit 2 jaar en 2 maanden. Dit leeftijdsverschil vind ik pittig
    Beste vriendjes en leuk samen spelen is absoluut niet het geval.
    Toen de 3e geboren werd was de oudste 5 jaar en dit vind ik ideaal. De middelste is 3 en enorm an het peuterpuberen.
    4 of 5 jaar ertussen vind ik het meest prettig

  • Shrimp

    Heb er 6 in 10 jaar .. allemaal 2 of krap 2 jaar ertussen. Ik geniet van ze .. ja wat is zwaar .. dat zit meer in je hoofd denk ik. Tuurlijk ik heb veel was , veel boterham trommeltjes , veel speelafspraakjes etc. Maar ik ervaar het niet als druk en dat maakt zoveel uit. Hoe jij het zal ervaren is afwachten 😊

  • Inlovewithmybb

    Je kind is pas 10 maanden.. je dacht laatst nooit meer een kind te willen en nu ineens wel. Dat is wel heel kort tijd bedacht.

    Vooral geen haast hebben. Het gaat over een baby

  • 2kids1man

    Ik heb mijn kids juist heel kort op elkaar vanwege een traumatische eerste bevalling. Ik wist dat als ik er serieus over na ging denken, er nooit een tweede zou komen. Dus toen ik nog op mijn roze wolk zat, zijn wij vrijwel meteen doorgegaan en nu schelen onze kids 11 maanden. En dit kleine verschil vinden mijn man en ik na 9 jaar nog steeds heerlijk!
    Alleen jij kunt bepalen wanneer jij er aan toe bent. Er is geen goed of slecht.
    Wel kun je wellicht extra begeleiding krijgen bij je tweede zwangerschap.
    En bedenk: geen 1 zwangerschap of bevalling is hetzelfde! Veel erger dan mijn 1e bevalling kon eigenlijk niet ( ja kan altijd natuurlijk maar kans wordt wel kleiner) en inderdaad, mijn tweede bevalling was bijna een feest!
    Succes met je keuze!

  • mijn~meisje

    Na de eerste had ik echt heel lang van nee echt geen baby meer en met 6 maand ineens ik wil een baby... Waar het weg kwam geen idee. Uiteindelijk was de oudste 4 jaar en 9 maand toen baby nr 2 geboren werd. Nu zeg ik een ideaal leeftijdsverschil. Tussen nr 2 en 3 zit net 2 jaar en pfff dat vind ik me toch een potje zwaar. De oudste is nu 5 en de jongste 3 maar ik zie het nog niet minder zwaar worden... Bij mijn oudste twee heb ik dat nooit gehad. Juist omdat er zo veel leeftijdsverschil tussen de oudste twee zit is de concurrentie lang niet zo erg, kunnen ze goed samen spelen maar elkaar ook rust gunnen. Ze maken ook veel minder ruzie omdat de oudste gewoon weet hoe deze moet reageren.
    Sommige zeggen ook met het verzorgende van een baby dan moet je er weer in komen met het lange leeftijdsverschil. Maar dat is echt niet zo. Je doet het gewoon en van er in komen was zeker geen sprake. Het is net als leren fietsen. Ook als je het even niet doet stap je toch weer op de fiets en rij je zo weg.

  • Julia1989

    Ik vond ons leeftijdsverschil niet ideaal. 28 maanden. Ze peuterpuberde al wat, maar dit werd enorm versterkt na de geboorte. Ze snapte er niks van en van de een op de andere dag ging alles met haar zo moeizaam. Daarom ook gezegd, als er een derde komt laten we er meer tijd tussen. Vanaf 9 maanden wilde ik serieus voor een tweede, door medicijnkuur pas met 14 maanden gaan proberen, toen even moeten wachten tot het raak was.

    Onze kraamzorg zei: liefst heb je de oudste onder de 2 of boven de 3. Onder de 2 hebben ze het niet zo door en gaan ze er vanzelf in mee. Boven de 3 snappen ze het meer en kunnen zich beter aanpassen en uiten. Ik weet natuurlijk niet hoe het is, maar zo ervaarde zij het bij haar gezinnen in die eerste week alleen uiteraard.

  • Jvb

    Dit is ontzettend persoonlijk. Wat de een als voordelen ziet, ziet de ander als nadelen en andersom. Er bestaat niet 1 perfect leeftijdsverschil, want wat perfect is, is gewoon voor iedereen anders. Wanneer is het dan tijd? Als het voor jullie goed voelt. Zolang je nog bezwaren voelt, is het nog niet zo ver.

    Wij hebben er 3 in 3 jaar, dat was een bewuste keuze en we zijn nog altijd (jongste is bijna 5 nu) heel blij dat het gelukt is. Ik zie eigenlijk alleen maar voordelen van kleine leeftijdsverschillen en herken me totaal niet in wat anderen hierin als nadelen zien. Ik zie juist weer nadelen bij grote leeftijdsverschillen. Maar beiden hebben voor en nadelen, hoe die wegen, is voor iedereen anders.

    Weet je wat het ook is? Je weet niet hoe het is als het anders was geweest. Als je bij het een iets zwaar vondt, weet je niet of je bij het andere ook iets zwaar gevonden had. Je doet het met wat je hebt, en daar vind je sowieso je weg wel in. Je kan hooguit zeggen wat je fijn of niet fijn vindt aan wat je hebt. Maar je kan dus niet zeggen, achteraf zou ik dit of dat, en dan was het beter geweest. Want dat andere brengt weer andere voor- en nadelen mee en je weet niet of die andere situatie dan beter was geweest. Stel je zegt: ik had ze liever verder uit elkaar want dan kon de oudste al meer zelfstandig, maar dan was er weer meer sprake van jaloezie geweest ofzo. Kortom: je kunt alleen op je eigen gevoel afgaan nu.

  • MamavLiz

    Oeii, dit is zo persoonlijk.

    Ik herken het wel, ik wilde eigenlijk 3 maanden na de bevalling alweer voor nummer 2 gaan, gelukkig wilde mijn vriend dit niet haha. Toen zeiden we tegen elkaar we kijken hoe het is als onze dochter 9 maanden is, we wilde het wel heel graag maar om externe zaken was het beter om toch even te wachten, was wel een erg moeilijke keuze. De wens was er alsnog en maakte het wel pittig. Nu zitten we in ronde 2 voor een tweede, onze dochter is nu 17,5 maand. Oftewel, 1,5 jaar. Hopelijk mag het snel raak zijn, ik merk wel, ondanks het echt nog even kan duren, dat het mij zwaar valt.. de wens was er natuurlijk al zolang.. en je weet nooit wanneer het raak mag zijn. Als jullie beide het gevoel hebben er klaar voor te zijn maken jullie de juiste keuze 🤍

  • Joep95

    Bij mij gingen de eierstokken rond die periode ook weer klapperen maar niet naar geluisterd. Nu zwanger en de oudste is 3.5 als de baby komt. Voelt wel alsof het goed is zo, maar ken er genoeg die het wel kort op elkaar hebben.

    Vergeet niet dat de opvoeding straks meer en meer tijd en energie kost. De verzorging wordt minder daar in tegen als ze zelfstandiger worden. Die verschuiving heb ik wel als intensief ervaren op sommige momenten, al heb ik daar nu mijn draai in gevonden. En nu dus tijd voor baby 2. ❤️

  • MamaRosali

    Als je persoonlijke wilt praten over wachten terwijl je wel een wens hebt, dan mag je altijd een pb'tje doen. Wij wachten al 2 jaar terwijl de wens er wel is.

  • MamaRosali

    Van veel moeders hoor ik dat rond 9 maanden de wens voor een tweede komt. 2 kinderen binnen 2 jaar is pittig. Als het verschil groter is dan 2 jaar hoef je tijdens je zwangerschap en na je bevalling niet zoveel te tillen. Voor hen zelf later zit er aan elk leeftijdsverschil voor en nadelen.
    Wij zelf willen/moeten door omstandigheden wachten, en ik geniet nu echt intens van de tijd die we 1-op-1 hebben (3 jaar). Zonder alle ziekte e.d. hadden we denk ik niet zolang gewacht, maar ik zou dit mezelf wel aanraden als ik het opnieuw moest doen.
    1 tip vooral: eerst 2 maanden wachten voor je aan je wens toegeeft. Een echte wens blijft dan, een wens onder invloed van hormonen e.d. houdt het geen 2 maanden vol.

  • Nog-even!

    Omdat ik een pittige zwangerschap had, hebben wij met de tweede gewacht tot de oudste 1,5 jaar was. Mijn verlangen was er al wat eerder, maar we vonden het belangrijk om mijn lijf eerst helemaal te laten herstellen. En de oudste kon zelf de trap op kruipen, zodat ik niet perse hoefde te tillen. Onze knullen schelen bijna 2,5 jaar. Ik vond dat een perfect verschil: de oudste kon echt al wat begrijpen. Hij is nu bijna 14 en herinnert zich nog dat zijn broertje net geboren was! Zo bijzonder 😊 Ze hebben veel samengespeeld toen ze kleiner waren en zijn nog steeds dol op elkaar.

  • Dromer87

    Mijn oudste is met een hartafwijking geboren en met 5 maanden geopereerd. Daarom hadden we zoiets van, we willen even wat tijd om bij te komen van alles wat we hebben meegemaakt. Maar de natuur besloot anders, want een week voor zijn 1e verjaardag had ik weer een positieve test in handen. Er zit dus 20 maanden tussen mijn 2 oudsten. En ja het is druk. Maar ook heerlijk. Ze hebben zo veel aan elkaar. Het zijn echt beste vrienden!
    2.5 jaar na de geboorte van m'n 2e, had ik m'n 3e in m'n armen❤️

  • MamavanLen

    Onze zoons schelen 5,5 jaar. Ook een bewuste keuze na een post parfum depressie en een moeilijke start van onze zoon. Vind het leeftijdsverschil heerlijk. De oudste is al zelfstandig en gaat naar school zodat ik alle tijd heb voor de kleine.
    Over het leeftijdsverschil zou ik me geen zorgen maken. Of ze nu wat dichter op elkaar zitten of niet heeft allebei voor en nadelen. Maar neem de tijd om goed na te denken en ga ervoor als het voor jullie allebei goed voelt.

  • Beukenblaadje

    Fijn dat je de ruimte/wens voor een tweede begint te voelen - denk dat dat betekent dat het beter gaat!

    Ik zou zeggen, blijf de tijd nemen. Je kind is nog maar 10 maanden, dat vind ik zelf zelfs nog best wel jong als je geen traumatische start had gehad. Weet natuurlijk niet je leeftijd, en hoe lang het duurde voor je de eerste keer zwanger werd, maar ik zou het echt niet overhaasten. Er is geen perfect leeftijdsverschil, alles heeft voor- en nadelen. Maar je bent maar één periode met z'n drietjes, geniet daar maximaal van, zeker als de start zo zwaar is.

    Ik had zelf een heel moeilijke start door een zware post partum depressie en angststoornis. Daarom was ik ook huiverig voor een tweede. We zijn toch voor een tweede gegaan toen de eerste 1,5 was en het vrolijke resultaat ligt nu met 3 maanden onder de babygym naast me. Ik kreeg ook deze kraamperiode klachten en het riep ook wel echt herinneringen op aan de eerste. Met de juiste hulp bleef t wel onder controle. Ben heel blij dat ik de tijd heb genomen, dat ik ook echt de ruimte heb genomen om met therapie het een en ander te verwerken van de eerste keer, want dat was gewoon nodig.

    Geniet van je dohter, en geniet van het verlangen naar een tweede. Alles op z'n tijd.

  • Lindaaaa1

    Ik had met de eerste echt na een maand of 9 weer de kriebels voor een tweede. Toen dacht ik wel dit is echt niet handig en zei mijn vriend dat ook zeker. Toen rond 1.5 dacht ik oeh nu even niet, vond het best pittig toen. Uiteindelijk kwam toen ze 2.5 was de wens weer sterk terug en toen ee voor gegaan. Ze is nu net 3 en ik ben 25 weken zwanger. Vind dit zelf ideaal. Qua energie pittig maar ze kan al veel zelf dus hoef weinig te tillen.
    Mijn idee was wil graag wat maanden samen voor zij naar school gaat en dat lukt nu.

  • Mykha

    Mijn zoontje is ook 10 maanden het de wens voor een 3e overvalt me nu ook enorm! Echt zo sterk ineens… misschien echt vanwege 9 maanden op en 9 maanden af? Dat je aan het herstellen bent en je hormonen vanalles doen? We wachten wel nog even hoor, maar ik droom echt weer van zo’n kleine mini…

    Ik heb 2 kindjes met 23 maanden leeftijdsverschil en vind het echt perfect! Had liever iets korter gewild, maar ik ben heeeeeel blij dat de baby er was vóór de beruchte 2 = nee fase. Ze spelen nu al leuk samen (voor zover dat kan) en hebben echt veel aan elkaar. Ik vond 1 kindje alleen thuis soms best zwaar… die was volledig op mij gericht. Het leek me dus helemaal niks om eerst 4 jaar het ene kind veel thuis te hebben, gaat die eindelijk naar school en dan het volgende kind 4 jaar alleen thuis te hebben… samen is het veel gezelliger! Zo ervaar ik het dan. Soms is het vermoeiend maar ik vind het echt minder zwaar dan 1. Ik denk omdat ze elkaar ook vermaken ipv alleen afhankelijk zijn van mij? Ik hou ook gewoon van gezelligheid (:


1 2

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50