Hoi allemaal,

Ik heb net een positieve test, tweede zwangerschap. Rationeel ben ik er wel blij mee, oudste is net 2 jaar, we willen 2 kinderen, mooie tijd er tussen. Maar emotioneel zie ik er zo tegenop: zwanger zijn en alle kwalen, combineren met zorg voor oudste en een verantwoordelijke baan, zowel tijdens de zwangerschap als met nieuwe baby. O en de bevalling niet te vergeten. Zou willen dat ik me kon verheugen zoals veel vrouwen dat doen, maar voel het nu even helemaal niet. Zijn er meer vrouwen die dit herkennen?

Reageer op dit topic

Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A


reacties (36)    Verversen

1 2 3



  • Lotte_

    Dankjulliewel allemaal! Wat een boel reacties, erg fijn om te lezen!

  • Liselott

    Yup, héél herkenbaar. Vond tweede zwangerschap ook echt helemaal niets, nu als goed is laatste week aangebroken en voel vooral opluchting!

  • Liselott

    Yup, héél herkenbaar. Vond tweede zwangerschap ook echt helemaal niets, nu als goed is laatste week aangebroken en voel vooral opluchting!

  • Grace84

    Ik ben nu net voor de tweede keer zwanger en ik herken wat je schrijft deels. Ik ben blij dat we weer/nog vruchtbaar blijken, ik ben heel benieuwd naar dit nieuwe mensje, ik gun ons zoontje een broertje of zusje om zijn leven mee te delen en in de verdere toekomst lijkt het me gezellig en mooi om twee kinderen te hebben.
    Maar ik heb niet per se zin in zwanger zijn of bevallen en ik zie best op tegen de eerste jaren met twee kleintjes. Ik heb er vertrouwen in dat het goed komt, maar ik weet ook dat ik het intensief ga vinden (dat vind ik 1 kindje vaak al 😉).

  • seonsyain

    Ook al had ik een grote wens voor een tweede en heeft het redelijk lang geduurd voordat dat lukte, had ik na de eerste euforie van de positieve test ook mijn zorgen. Bang dat het mis zou gaan, bang dat het wel goed zou blijven gaan en het er ook weer uit moest... Ineens zag ik er tegenop. Terwijl we er zo lang mee bezig waren. Dit niet uitgesproken weliswaar. Mijn emoties gingen alle kanten op. Ik denk hormonen...

  • 3-musketiers

    Ja maar ik wou helemaal geen 2de, heeft dus maanden geduurd voor ik het kon accepteren( door de nuvaring heen) maar ik ben de gelukkigste mama van de wereld ( althans zo voelt het) het kan zwaar zijn soms en het leven gaat niet over rozengeur en maneschijn maar dat heb je met 1 ook niet....en oh ja 2de is minder pijnlijk haha misschien dat dat helpt

  • Biekevdv

    Ja, eigelijk wel. Ik gaf mijn oudste (8j met bijkomende moeilijkheden) dit jaar huisonderwijs in combinatie met een peutertweeling van 2j dat in de peuterpuberteit zit. Daarbovenop deed ik nog een opleiding, huishouden en alles doe ik alleen... bleek ik onverwacht zwanger van nr 4. De zwangerschapssymptomen maakte het er niet makkelijker op. Werd er depri van en zag het allemaal niet meer zitten. Nu ben ik 20w en bereid me voor op de komst van de nieuwe baby. Uiteindelijk komt alles wel goed, dat weet ik zeker. Moet alleen wennen aan het idee, en denk dat dat bij jou ook is niet?

  • Flamingootje

    Oh wat jij beschrijft is voor mijn man juist 'n reden om op dit moment geen tweede te willen (maar ons kindje is pas 4 mnd). Combineren met werk, het is nu allemaal zo zwaar enz.

    Maar weetje, het komt wel goed. Misschien geeft het je rust om nu alvast al dingen te regelen voor straks? Opvang, oppas door familie eventueel? Wat is er voor jou mogelijk en wenselijk qua werk(-tijden en - dagen) en voor jouw partner?
    Is er iemand die je kan helpen tijdens de zwangerschap?

  • MetaJ

    Ik weet nu ook een klein weekje dat ik zwanger ben en snap je gevoel. Ook al denk ik daar zelf niet zo over na momenteel, dit heb ik wel heel erg gehad voordat we voor een 2e kindje gingen. Ik ben toen bewust in therapie gegaan om mijn vorige bevalling en kraamtijd te verwerken en hierbij kwam ook een stukje toekomst 'wat is het ergste wat er kan gebeuren en wat is het mooiste?' Daar ben ik heel erg tot de realisatie gekomen dat, mocht het ergste scenario voordoen, we het ook wel weer overleven en nu maak ik soms grapjes tegen mijn man 'ach, dan gooien we er toch weer wat traumaverwerkingstherapie tegenaan', haha. Maar toch zie ik dat wel zo.. het komt wel goed! Geniet er van want de tijd om te piekeren komt wel wanneer dit nodig is, en je bent tenslotte maar 9 maanden zwanger.

  • OemSaifeddin

    Ik zag er ook tegenop en ik was bang dat ik het niet kom combineren twee kindjes. Vooral omdat mijn oudste zoveel meer aandacht nodig heeft. Maar wat mij hielp forceer niets en laat het op je afkomen. En straks heeft je eerste iemand om mee te spelen, hoe leuk is dat!

  • tienus

    Ook hier herkenbaar. We wilden graag een tweede en vorige keer duurde het een jaar nu na 3 maanden zwanger. Blij maar ook wat schrik dat het zo snel al was begonnen en dat ik dus alweer zwanger was. Ook getwijfeld over wat het voor onze dochter betekent en of we er wel goed aan doen. Ben blij met weinig kwalen en hoe ik er vrij makkelijk doorheen wandel maar tegelijk ook dingen die ik zo zat ben en wil gewoon mijn lijf terug. Maar nu komt er ook steeds meer besef dat het weer wss allemaal de laatste keer zal zijn en dat maakt het wat weemoedig. Onze dochter geeft mijn buik steeds kusjes en komt elke ochtend de baby groeten als ze wakker is. Dus kan er nu wel wat meer van genieten, maar vind het wel spannend allemaal hoe het gaat lopen. Hoop ook heel hard dat ik er beter uit kom dan de vorige keer. Dat ik toen niks kon viel de baby niet op, maar zal onze dochter wel opvallen.
    Ik houd me er maar aan vast dat alles goed komt 😊

  • Lindaaaaaaaa

    Ik ook hoor, haha
    Nog 26 weken om erover na te denken ;-)

  • Aoeth

    Ja hoor, ik heb dat nu bij de 3e. Ben nu in therapie omdat ik heel lang er niet blij mee kon zijn en geen band voelde met onze buikbaby, ondanks dat hij die gewenst en gepland is. Ondertussen is de band er wel maar ik ben geen happy roze wolk zwangere en vind het heel zwaar. Ik voel me ook heel kregelig en huil verschrikkelijk veel. Ik leg me er maar bij neer dat het zo zal blijven. En dat het niet per se wil zeggen dat het zo blijft als hij er eenmaal is, want daar kijk is wel naar uit. Maar het hele zwangere bevallen gedoe mag zo snel mogelijk achter de rug zijn.

  • Ilsje85

    Voor de komst van de eerste ben je nog wat meer onbevangen (mijn ervaring) en heb je nog geen referentiekader hóe het gaat zijn. Je kunt je er wel wát bij voorstellen, maar hóe het gaat voelen als je moeder bent dat wéét je pas als het zover is. Zo ook de bevalling...
    Niet gek dat je daar tegenop ziet. Gelukkig duurt een zwangerschap zo'n 9 maanden, dus er is volop tijd om te wennen aan de situatie en voorbereidingen te treffen. Mijn tip is wel om je angsten te delen met je partner en met de verloskundige/gynaecologe, zodat je tips en handvatten krijgt. Maak je angsten mbt bevalling bespreekbaar met verloskundige/gynaecologe, zodat je 2e bevalling (hopelijk!) anders zal zijn. Misschien een (opfris) zwangerschap- en pufcursus?

    Gefeliciteerd met je zwangerschap! Ik wens je een voorspoedige zwangerschap en hoop dat je - eenmaal de stress is afgenomen - ook gaat genieten van dit kleine wondertje in je buik


1 2 3

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50

2 leden zijn nu online
Aanmelden