12 weken geleden ben ik bevallen van mijn dochtertje. Al snel bleek dat ze veel huilde. Als ouder ga je dan op zoek naar oorzaken. Bleek dat ze veel last had van krampjes en dat ze klachten van verborgen reflux heeft. Telkens dachten we dé oorzaak en bijbehorende oplossing gevonden te hebben voor het vele wenen. Maar hoewel de krampjes en we reflux beterden, verdween het vele wenen niet. We zien een lichte verbetering naarmate ze oudrr wordt. Vroeger weende ze bij elke handeling: verschonen, eten, voor het slapen... Maar nu is het vooral als ze wakker wordt en ook nog regelmatig tijdens/na het eten. Ik ben ook al naar een osteopaat geweest en die zei dat er geen problemen waren.

Na 12 weken ken ik mijn dochter al wat. Ik weet dat ze gevoelig is en snel zal reageren bij een ongemak. Als ze een boertje moet laten, als ze een scheetje moet laten, als ze niet in slaap kan vallen, als ze wakker wordt maar eigenlijk nog moe is... Soms blikft ze er echt in hangen, in dat wenen. Dan doet ze haar ogen dicht en krijst ze de boel bijeen. Ze is nog wel redelijk goed te troosten. Zolang je ze vast hebt en rondwandelt met haar, is er meestal geen probleem. Ik ben beginnen accepteren dat ze gewoon een baby is die gemakkelijk huilt. Ze is super alert en dat speelt haar volgens mij parten. Daarnaast is ze overdag een moeilijke slaper. Ze wordt snel wakker en ze slaapt bijna uitsluitend in mijn armen of in de draagdoek. In de nacht gaat het dan plots wel redelijk goed. Elke dag oefen in met haar om haar 1 dutje van de dag wakker in haar bedje te leggen en haar zo te laten slapen. Soms lukt dat, soms niet. Maar die slaapjes zijn altijd veel korter dan wanneer ze gewoon bij mij slaapt. Het vraagt ook veel geduld en energie van me, vandaar dat ik het voorlopig bij 1 dutje per dag hou.

Ik ben nog niet aan het werk, begin november pas. De dagen zijn vaak erg zwaar. Ik geniet van haar wakkertijd en de korte momentjes dat ik met haar kan spelen, badje geven, kleertjes aandoen... Maar verder ben ik de hele dag in de weer met haar troosten, helpen slapen, rondwandelen of zit ik in de zetel met haar op mijn schoot. Ik weet dat dit erbij hoort, maar na 12 weken word ik soms moedeloos. Ik heb niets meer van mezelf. Ik voel me soms zo geïsoleerd en alleen. Ik had mezelf voorgenomen om elke week ergens met haar naartoe te gaan, om dat toch te proberen. Een winkel waar ik snel binnen en buiten ben, maar waardoor ik het huis toch even uit kan. Ze slaapt niet zomaar in de auto of de koets, dus het geeft me ook stress. Maar ik probeer het, want ik merk dat het me uiteindelijk wel goed doet.

Ik heb weinig babytjes in mijn omgeving om 'te vergelijken', maar ik word zo onzeker van alles en iedereen. Mijn schoonouders hebben vaan theoriën over waarom ze zoveel weent. Allema goed bedoeld, maar het plant steeds een zaadje van onzekerheid in mijn hoofd dat uiteindelijk groot wordt. Ik verzorg mijn kindje de hele dag, dus nogal logisch dat die dingen blijven hangen. Mijn vriend heeft er ook ezn handje van weg om te zeggen 'wat heeft ze nu weer?' of 'ze doet toch abnormaal' en 'kijk hoe hard ze weer weent'. Ja, ik weet het. Ik ben immers de hele dag bij haar. En dit zorgt ervoor dat ik haar nooit even met een gerust gevoel bij iemand kan achterlaten. Wanneer ze een paar uur bij mijn schoonouders is, hoor ik achteraf weer dat ze toch echt wel veel weent, dat het toch echt wel niet normaal is, dat ze echt wel een moeilijke slaper is... Ze heeft ook nooit geslapen bij hun
Tja, als je tegen een heel alerte baby gaat praten als ze moet slapen of als je ze in een box vol speelgoed dat licht geeft en geluid maakt legt, dan lukt het niet nee. Bij mijn vriend ben ik ook altijd bezorgd of het allemaal wel goed gaat, want hij heeft dat geduld soms niet bij haar dat wel nodig is om haar te troosten.

Mijn grootste bezorgdheid is de onthaalmoeder. Vandaag zijn we daar geweest voor een aantal papieren in orde te brengen en mijn dochter werd midden in haar slaapje wakker. Met wenen tor gevolg. De onthaalmoeder leek daar in eerste instantie goed mee om te gaan, maar zei erna dat ze nog niet echt een baby heeft gehad die veel weent. Dat lijkt me op zicb gek en voedt mijn onzekerheid heel erg. Ik ben zo bang dat die opvang niet goed zal gaan.

Ik kan op dit moment moeilijk relativeren. Ik denk soms: mijn kindje is gewoon gevoelig en weent snel. Ze heeft ook gewoon glede momenten. Anderzijds maakt mijn omgeving me onzeker en weet ik het allemaal niet meer goed. Iedereen kijkt ook naar mij als ze huilt. Ik sta voortdurend 'aan'.

Reageer op dit topic

Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A


reacties (59)    Verversen

1 2 3 4 5 6



  • 3kids1dog

    Hier een baby van bijna 15 weken en herken veel in jouw verhaal. Ons dochtertje is medisch maar haar mopperen en huilen staat daar soms los van. De nexium voor haar verborgen reflux geeft haar buikpijn dus was ermee gestopt. Alleen na een opname vorig weekend vonden de artsen dat ze dat toch weer moest krijgen (niet dat er iemand gekeken heeft.. enkel omdat ik bij de medicatielijst aangaf dat ze geen nexium meer kreeg ivm de krampen..) Is niet snel happy en als ze happy is is dat Max 10 min. Slapen doet ze in mijn amen en soms in de auto als we ergens heen gaan. Hier dus veel in de draagdoek maar wat krijg ik het daar soms Spaansbenauwd van.. Onze kleuter en peuter hebben ook hun mama nodig maar ja kom handen te kort.. Alles is een fase zegt men toch, houd moed! Als je bang bent dat het op de opvang niet goed gaat maak dan met die mevrouw de afspraak dat ze jou moet bellen als de kleine bijv 30 min non stop krijst. Want jij mag ook even je moment zonder haar hebben als je dat zelf wilt. En echt waar het wordt over het algemeen makkelijker naar mate ze grotere baby’s worden. En twijfel je aan medische dingen laat haar (extra) nakijken, moedergevoel zit er bijna nooit langs!

  • Leeuwi

    Bedankt voor je lieve reactie!

  • tienus

    Ik herken veel in je verhaal en denk ook echt dat er ergens sprake zal zijn van een ongemak waarom ze zoveel huilt. Onze dochter krijste 18 uur op een dag en mijn man had hier heel veel moeite mee, zei ook dingen als waarom doet ze dit, kan ze niet stoppen en moest haar soms ook wegleggen omdat hij het zelf niet trok. Hij voelde zich echt machteloos want hij kreeg haar niet vaak stil, niemand alleen bij mij werd ze rustig en kon ze slapen.
    We hebben ook weken gezocht naar wat er was. Andere voeding ivm melk allergie, lactulose om te kunnen poepen, maagzuurremmers voor de verborgen reflux en uiteindelijk toevoegen van Johannesbroodpitmeel als laatste puzzelstukje waarbij ze voor het slapen gaan ook ingebakerd moest worden zorgden er tezamen voor dat we vanaf een week of 14 een baby kregen die kon ontspannen, die af en toe in bed sliep en zich steeds meer als een baby ging gedragen.
    Ik zou echt verder zoeken met een arts en blijven puzzelen tot het huilen minder wordt. Wel weet ik dat door alle pijn die onze meid in het begin heeft gehad niet kon leren hoe ze zelf in slaap kon vallen dus dit moest in een later stadium en met onze hulp ipv op de natuurlijke manier, dus dat je dit oefent is heel goed.
    Maar op je vraag is je baby abnormaal nee, je hebt een schat van een baby maar er lijkt iets niet fijn te zitten bij/voor haar en je gunt haar juist dat ze wel op haar gemak is en dan zal je zien dat de rest ook steeds beter zal gaan.
    Het is alleen zo moeilijk om uit te vogelen waar ze last van heeft als ze het niet kunnen vertellen.
    Je bent een super mama en jullie komen er echt wel!

  • Leeuwi

    Bedankt voor je lieve reactie! Het is indd zo moeilijk om in te schatten wat 'normaal' is en wat verder uitgezocht moet worden. Ik heb maandag een afspraak bij Kind en Gezin en ga mijn bezorgdheden daar op tafel leggen. Mijn vriend en ik spraken al af dat we bij twijfel gewoon weer een afspraak bij de kinderarts maken, zodat ze nogmaals onderzocht wordt. Ze weent wel steeds wanneer er 'iets' is. Net begon ze tijdens het spelen te wenen, gewoon omdat ze er genoeg van had. Het lijkt wel alsof ze graag communiceert door te wenen!

  • tienus

    Ja wenen is het enige wat ze kunnen qua communicatie.
    Het is zo'n lastige zoektocht. Maar ik heb altijd het gevoel gehad dat er iets was, want als ze gelukkig zou zijn zou ze niet zoveel huilen was mijn overtuiging. Na een paar maanden ging het beter en zag ik ook dat ze niet steeds huilde en werd huilen echt een communicatiemiddel, ik kon verschil horen tussen ongemak, honger of de slaap niet kunnen vatten. Dit heeft mijn gevoel gestaafd dat ze dus weende van ongemak en pijn.
    Ik hoop echt dat jullie ook alle puzzelstukjes kunnen plaatsen en dat er meer rust komt en minder ongemak voor de kleine.
    Maar onthoud echt dat je kleine meid niet abnormaal is, ze is super en jij ook! Het wordt echt beter, hier heb ik steeds aan vast gehouden, als ze ouder wordt is er echt een moment dat het beter is en jullie kunnen genieten van de kleine. Het is makkelijk gezegd, maar ik weet echt hoe zwaar dit is, maar ik weet ook dat je er hoe dan ook door heen komt en dat jullie gaan genieten van een fantastische meid! Houd je daar aan vast! Je mag me altijd ook berichtje sturen als je iets wilt weten of vragen.

  • Chudo

    Wat moeilijk voor jullie meis
    Hier helaas erg herkenbaar
    Ik heb nooit geweten wat precies het probleem was, maar mijn gevoel zei dat hij meer wilde dan hij kon.
    Sinds hij ging lopen ging het zoveel beter! En het is nu een heerlijk jochie van bijna 2.5 jaar.
    Het komt echt een keer goed!
    Als het medische is uitgesloten dan probeer er het beste van te maken.
    Is het je eerste kindje?
    Dan hoef je gelukkig niet je aandacht te verdelen🙏

  • Leeuwi

    Bedankt voor je lieve reactie! Wat grappig dat je dat zegt, want de verpleegkundige van Kind en Gezin gaf hier exact dezelfde opmerking: ze wil precies meer dan ze nu al kan. Het is indd mijn eerste kindje!

  • Flamingootje

    Mijn zoontje sliep de eerste 5.5 maand alleen op mij. Maakte me zo onzeker. Heb een draagzak gekocht om wat verlichting te hebben zodat ik gewoon kon opstaan en eten en drinken kon pakken als de baby op mij sliep. Na 55 maand viel hij tijdens het spelen in de box ineens in slaap en met 6 maandjes kon ik hem in bedje leggen.
    Slapeloze nachten heb ik gehad, ook met betrekking tot het kinderdagverblijf. Maar tis allemaal goed gekomen 💕

    Ben je een lezer? Lees vooral 'wat baby's nodig hebben' eens. Zo'n mooi boek en weet zeker dat je er zelfvertrouwen door krijgt. Jouw kindje is niet abnormaal ❤️

  • Leeuwi

    Bedankt voor je lieve reactie! En wat fijn om te lezen dat mijn verhaal herkenbaar is en dat het betert. Ik heb het boek al besteld, lijkt me indd iets dat ik nu graag zal lezen!


1 2 3 4 5 6

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50