Mijn man is over het algemeen een hele fijne man maar hij heeft zo zijn dingen waardoor hij soms onaangenaam kan zijn. Hij heeft een verleden met een burn out en kon in die tijd ook niet de rust nemen om te stoppen met werken dus gewoon doorgaan. Dat heeft hem Na een Lange tijd genekt en daardoor allerlei kwalen zoals hartklachten hyperventilatie enz.... Gelukkig is dat nu Na vele jaren beter. Maar nu is het zo dat hij regelmatig heel chagerijnig en vervelend wordt/ is Omdat hij zich niet helemaal oke voelt die dag, ook moet er altijd rekening met hem worden gehouden en wordt er vaak een slachtofferrol aangenomen... terwijl ik altijd al zo mijn best doe voor hem .En ook tevens is onze seksleven niet meer wat het was jammerlijk.... Ik moet eigenlijk altijd rekening met hem houden en zijn gevoelens. Tevens kan hij ook echt snauwen tegen de kinderen terwijl ik dat dan onredelijk vind. Dan zeg ik er overgens wel wat van. Wordt er eigenlijk soms een beetje moedeloos en flauw van om altijd maar weer af te wachten hoe hij zich vandaag dan weer voelt, het is altijd zo afwachten. De ene keer is het goed en de andere keer is het een chagerijnig saaie man. Ik kan vernemen dat ik soms behoefte heb aan een andere man die vrolijker is en eens een keer flinke lekkere seks.... ik zou nooit vreeemd gaan trouwens ?Hoe zouden jullie hiermee omgaan

Reageer op dit topic

Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A


reacties (25)    Verversen

1 2 3



  • Amatullaah

    Ik herken het wel.. iemand die niet dealt met burnout zal altijd weer in een burnout vervallen of iig die klachten. Slachtofferol herken ik ook.

    Als advies kan ik je geven, houd je met jezelf bezig, doe dingen waar jij blij van word met de kids. Als hij meedoet mooi meegeneomen en zo niet, jammer dan. Ik ben gestopt met op mn tenen lopen, als hij iets vervelend vind is dat zijn probleem niet het mijne. Aan de andere kant zou ik luisteren naar hem, in de zin van laat jou de persoon zijn tot wie hij zn ei kwijt kan want mannen kroppen alles op. Ik DACHT dat ii dat was voor hem maar ik kwam met goedbedoelde adviezen of een oordeel en sloot hij zich compleet voor me af.. wat het nog erger maakte. En tussendoor altijd herhalen dat hulp zoeken geen zwakte is..

    Succes!

  • NewBaby2018

    Jij mag best je moedeloosheid uitspreken naar hem. Dat hij depressief is of een burn out heeft maakt niet dat hij ontzien hoeft te worden van de wisselwerking en weerslag heeft op jullie relatie.
    Ga desnoods samen een traject in waar beide kanten belicht worden, een neutraal persoon met wie jullie samen kunnen spreken.

  • soccer-mom

    Hulp zoeken want dat hebben jullie beiden nodig. Praten jullie wel eens met elkaar? Een burn out is niet niks en ook zeker niet zomaar even over. Dat kan een persoon levenslang met zich meedragen.

  • boterbloemen

    Beiden hulp zoeken? Klinkt alsof hij er nog niet bovenop is, of een terugval heeft. En alsof jullie elkaar kwijtraken omdat het niet meer lukt elkaar echt te vinden. Samen in therapie misschien?

    Weet je man dit ook? Maak het sowieso bespreekbaar. Misschien lukt het samen wel, zonder hulp. Maar niet in je eentje mee doorlopen, dan wordt het alleen maar erger.

  • Maartje07

    Mijn man heeft ook met lange tijd met dergelijke klachten rondgelopen (hartkloppingen, paniekaanvallen, geprikkeld etc). Gevolg van roofbouw plegen op z’n werk en daarnaast niet weglopen voor andere verantwoordelijkheden thuis en elders. Het gaat nu heel goed, maar het blijft z’n ‘zwakke plek’.

    Zijn uitlaatklep is sporten, buiten zijn, muziek maken. Ik stimuleer hem dat te doen; zie zelf ook meestal wel wanneer hij dat nodig heeft. Heeft je man ook zoiets?

    Oog hebben voor elkaars behoeften en dat stimuleren bij de ander is zo belangrijk.

  • Rozenstruik

    Probeer het van zijn kant te zien.. hij heeft hier ook niet om gevraagd. Hij zal het er waarschijnlijk ook moeilijk mee hebben.. is niet niks om jezelf niet meer te zijn.. Misschien hulp zoeken?

  • Myrtheflower

    Geen idee, maar ik ben een vrouw die geen behoefte heeft aan sex (laag libido), die kort af is naar man en vooral kinderen omdat ze zich overprikkeld voelt, slecht in haar vel zit, er op sommige dagen echt doorheen zit, erg last van mn hormonen heb.. Ik hoop oprecht dat mijn man met liefde en respect naar me blijft kijken, begrip voor m'n situatie blijft tonen ipv te kijken naar mijn tekortkomingen. Ik geef mijn grenzen aan, en hij geeft zijn grenzen aan, samen proberen we t beste er van te maken. En als vrouw doe ik mijn best om mijn man te zien, ruimte voor hem te maken en tegemoet te komen aan zijn behoeften maar dat is soms heel hard werken en ik voel me heel vaak schuldig naar hem en de kids toe.

  • Amatullaah

    Ik vind je reactie echt heel mooi alleen 1 probleem, jij speelt geen slachtoffer rol, jij erkent dat het niet goedgaat. Je bent een vrouw die zich kwetsbaar durft op te stellen.. mannen doen dat veelal niet, zijn te macho en moeten blijven voldoen aan rol.... Als haar man zou zeggen 'schat ik zit niet lekker in mn vel' dan zou ze dat heeeeel goed begrijpen. (Spreek uit ervaring) maar deze mensen willen ontkennen dar er iets is en duwen mensen weg, zelfs hun geliefde.. maar ik vind wel dat je gelijk hebt!

  • Plantje90

    Waarom ga jij geen hulp zoeken? Je voelt je duidelijk echt niet lekker in je vel. Wat moet er gebeuren zodat jij je beter gaat voelen?

  • Myrtheflower

    Mijn reactie was eerder bedoeld alsin: stel jij bent de andere partij, stel jij zit niet lekker in je vel, en je partner zegt dan: ik wordt er moedeloos van.. Daar zou ik persoonlijk als andere partij niet mee geholpen zijn..

  • boterbloemen

    Ik denk juist dat het belangrijkste is dat wel uit te spreken. Die gevoelens zijn er nou eenmaal ook. Je zegt daarmee niets meer en niets minder dan hoe je je voelt. Dat zou je voor je partner nooit moeten verzwijgen. Ook al heeft de een het moeilijk, de ander hoeft zich niet weg te cijferen.

    Jij geeft ook aan dat je wederzijds begrip voor elkaar hebt, dan weet je ook hoe je partner zich voelt toch. Stel nou dat hij moedeloos werd, dan wil je dat toch weten?

  • Myrtheflower

    Zeker, elkaar blijven vinden is een mooi advies wat ik ze mee zou willen geven, mooi verwoord.

  • Myrtheflower

    Ik denk dat er een verschil is met aangeven dat het moeilijk of zwaar is, wat gezien de situatie logisch is, of de handdoek in de ring gooien. Het voelt voor mij eerder alsof ze er goed klaar mee is, dan dat ze even haar gevoelens ventileert, maar dat kan ik verkeerd interpreteren.

  • boterbloemen

    Ah, dan begrijp ik jouw reactie. Jij las het als opgeven, ik als het zwaar hebben. Denk dat we hetzelfde bedoelen: niet opgeven, maar juist proberen elkaar te vinden

  • Myrtheflower

    Oh ik heb zeker hulp gezocht en coaching,, hormonen moeten gewoon weer rust gaan vinden, ontzwangeren, en dat gaat helaas niet zo soepel.

  • NewBaby2018

    Maar haar man is niet aan het ontzwangeren.. dus is dat wel een andere situatie.

  • Myrtheflower

    Een nieuwe baan vinden, waardering krijgen, uit de sleur komen waren externe dingen die echt wel mee hielpen, kinderen die daardoor naar de opvang konden waardoor ik niet 27/7 met hen doorbracht (wordt ik geen leukere moeder van helaas)
    Gezien worden door mijn man, mezelf mogen zijn en juist wel ontlast worden als ik het echt niet zag zitten. Mijn grenzen aan mogen geven. Waren dingen binnen het gezin die ik als fijn ervoer. Mijn man heeft laatst ook overwerkt thuis gezeten en had het ook juist nodig om ontlast te worden, om op zn strepen te staan en zn grenzen aan te geven. Als je batterij leeg is, istie leeg, dan kan er niet meer van je gevraagd worden dan je geboden wordt. Maar misschien dat onze relatie anders in elkaar zit, of de problemen die we ervoeren?

  • Myrtheflower

    Wat heeft jou dan geholpen, wat kon je partner je bieden?

  • NewBaby2018

    Uitspreken naar mij hoe hij in de relatie stond. De wisselwerking op hem, de twijfel welke het meebracht. Depressies lossen daar niet door op, maar het maakte me wel actiever om niet nog meer te verliezen door die depressie ipv lijdzaam afwachten tot deze over ging. En jij?

  • Myrtheflower

    Maakt het verschil wat de reden is? Niet oke voelen is niet oke voelen lijkt mij!? Wat de aanleiding ook is, proberen met liefde en respect naar de ander te kijken, te zien hoe je er samen jet beste van kan maken lijkt me een goede insteek :). Je weet nooit hoelang een bepaalde situatie aanhoud, en wat nodig is voor verbetering. Ik heb hiervoor 11 mdnen werkloos thuis gezeten en was toen ook depressief, nu dus 8 maanden ontzwangeren,, mijn situatie houd dus ook al wel langer aan dan een paar weken.

  • NewBaby2018

    Jij zegt: ‘stel jij zit niet lekker in je vel, en je partner zegt dan: ik wordt er moedeloos van.. Daar zou ik persoonlijk als andere partij niet mee geholpen zijn..’
    waar ben je dan wel mee geholpen? T zal toch zijn wisselwerking hebben toch? Dat ze wel mag verlangen naar een betere tijd. En ik vind best dat je mag uiten dat je er soms heel moedeloos van wordt, want dat is toch ook zo? Ik heb zelf ook een depressie doorgemaakt, dus ik heb ook wel aan die andere kant gezeten. Maar met vriendelijk blijven en afwachten was ik ook niet geholpen.

  • tienus

    Klinkt alsof hij er nog niet geheel bovenop is. Begeleiding is hierbij echt belangrijk! Mijn vriendin dacht er ook te zijn, hield zichzelf die spiegel voor. Kreeg andere psycholoog die prikte erdoorheen en toen ging het eerst nog slechter, maar zoals ze zeggen de gif beker moet leeg voordat je echt vooruit kan.
    Zou echt nog zoeken in de kant van hulpverlening. Succes!

  • Sharon

    Heeft hij echt hulp gehad? Of is hij toen gaan rusten etc?
    Want heel belangrijk is te weten dat je mentaal gewoon een jasje uitdoet (ook voor jou belangrijk om te weten)
    Maak afspraken hoe hij moet dealen met iets, voel je je rot, prima dat mag...maar trek je terug of ga even ergens anders slapen (ik noem maar wat)

    Heel stom gezegd, kun je niet meer verwachten dat hij ooit echt zijn oude zelf wordt (closeby kan...maar dan moet ie zichzelf niet verstoppen en hulp zoeken)

  • nona-kecil

    Hier hebben wij afgesproken dat als hij zich zo voelt. Meestal is het dan gewoon een beetje te veel geweest. Hij even tijd voor zichzelf neemt (boven, buiten of dergelijk in ieder geval niet in het gezin) soms spreken we een tijd af. Ik weet dat ik op dat moment even niet op hem kan rekenen. Maar heb dan ook geen last van zijn gedrag/uitbarsting of iets. Mijn man heeft ook een burnout gehad en heeft nog af en toe last van paniekaanvallen als hij 'op' is.


1 2 3

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50

1 leden zijn nu online
Aanmelden