zoals de titel zegt ineens plotselinge angst Ik snap er niks van heb al twee kinderen op een natuurlijke manier gekregen. Mijn dochter is 9 en mijn zoon is zes, maar nu ik bijna 40 weken ben slaat de angst ineens toe, de gekste dingen komen in mijn hoofd. Ik weet dat het pijn gaat doen En ik weet dat het even paar uur ontzettend niet fijn is Ik was heel goed voorbereid zoals elke keer weer maar ik weet uit ervaring dat je daar ook op dat moment weinig aan hebt. de vorige bevalling ging heel goed behalve dat ik niet zulke leuke gynaecologen had in het ziekenhuis, vond het eigenlijk allemaal een beetje fabriekswerk. kind baren en dan binnen twee uur naar huis gestuurd. . Ik kan mij niet herinneren dat ik toen ook zoveel angst had. morgen heb ik een afspraak met de gynaecoloog Ik zal het bespreekbaar maken dat ik ineens die angst heb maar moet het toch zelf doen..Herkenbaar?

Reageer op dit topic

Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A


reacties (20)    Verversen


  • Debbyyy

    Ja ik vind het ook vreselijk.
    Bij de 1e ingeleid met een vervelende gynaecoloog. Die in eerste instantie geen ruggenprik wilde geven tijdens een weeënstorm na opwekkers.
    Bij de 2e is alles natuurlijk gegaan.
    Ik hoef niet perse alles natuurlijk te voelen enz. Dus ik ben voorstander van pijnbestrijding. Maar ook bij de 2e deden ze hier een beetje moeilijk over. Want ik moest het maar even proberen. Uiteindelijk hebben ze toegezegd en kreeg ik lachgas.

    En hetzelfde als wat jij zegt, fabriekswerk. Hup bevallen, douchen, plassen en wegwezen. Vreselijk.
    Deze keer zie ik er dan ook weer tegenop. Ik maak de VK meteen duidelijk dat ik pijnbestrijding wil. Tenzij ik echt te laat ben ofzo.
    En verder probeer ik me niet al te gek te maken.
    Alvast veel succes komt helemaal goed. Vertrouw op jezelf en je eigen lichaam

  • vlinder79

    Dank jullie wel voor het delen van jullie bericht! Ik moet het gewoon doorstaan maar vond het zo apart dat ik nu ineens die angst ineens heb. Misschien toch omdat ik weet wat me te wachten staat..

  • vlinder79

    Dank jullie wel voor het delen van jullie bericht! Ik moet het gewoon doorstaan maar vond het zo apart dat ik nu ineens die angst ineens heb. Misschien toch omdat ik weet wat me te wachten staat..

  • Nx4

    Deels herkenbaar, ik was niet echt bang voor de pijn ofzo, ik had het bij de 4de het ergste, maar meer op het moment dat het begon dat ik dacht shit nu moet ik echt haha, ik was ook in het zh binnen 3 uur bevallen en werd mij ook gezegd dat ik naar huis mog, maar daar had ik echt geen zin in, dus ik ben gebleven, het was midden in de nacht en koud, ik mocht ook blijven gelukkig, ben die ochtend toen rond 12 uur naar huis gegaan..

  • Wensvoornogmeerkinderen

    Ja, ik moet deze of volgende week ook aan de bak. Ik zie er veel meer tegen op dan bij de vorige twee. Tot een maand terug ook gewoon zin er nog in. En nu? Nu vind ik het doodeng. Geen idee wat het is. Mijn jongste ging supersnel misschien dat dat juist is wat me zo bang maakt. Ik probeer het maar te negeren, maar vind dat, hoe verder we komen, steeds moeilijker... En dan ook nog die spanning van je weet niet wanneer. Echt, geef me een datum en ik zorg dat ik er ben en doe m'n best, maar die onzekerheid is echt killing.

    Maar goed, jij succes! Het zal ons vast wel lukken!🍀

  • Nicoline1990

    Ja! Herken ik absoluut.. Geen seconde bewust over na gedacht maar nu ik verlof heb denk ik ineens ‘ojee’! Krijg het er af en toe benauwd van en het enige wat mij helpt is relativeren.. het is dan wel mijn eerste maar ik snap je wel hoor! Blijft toch een dingetje dat bevallen ;-)

  • mijn~meisje

    bij mijn tweede veel gelezen over hypnobirthing dat hielp voor mij enorm ik dacht ik kan dit wel. Zo ging ik er ook in en zo heb ik het ook ervaren. Bij de 3e had ik echt geen zin in de bevalling. ergens wist ik wel ik kan dit wel maar ik wilde echt niet!! Ik zag er echt verschrikkelijk tegen op. Gelukkig had ik tijdens de bevalling nergens meer last van. Op een paar kleine momenten na. De angst voor de tijd veranderde voor mij niets aan de bevalling. Toen het was begonnen dacht ik ja nu moet het en was ik weer vrij nuchter. Ergens zat dus nog steeds dat zaadje in mijn hoofd van de hypnobirthing van dit kan ik wel. Het enige moment dat ik echt ff instortte was voor het persen. dat vind ik namelijk echt hel. Dan moet ik mezelf bewust pijn gaan doen namelijk. Maar voor de tijd had ik voor genomen, ik ga nu goed persen vanaf de eerste pers wee. bij mijn 1e zoontje kon ik me daar pas toe zetten na een wee of 10... Toen ik echt goed perste was hij er ook 2 weeen later. Deze keer (bij 2e zoontje) gelijk goed mee geperst en na 2 keer persen was hij er. Scheelde me 10 verschrikkelijke persweeen. Al met al kijk ik terug op een super bevalling. Dat kan dus ook met veel angst vooraf ;)

  • Momiji

    Hier ook, terwijl vorige bevalling hardstikke goed ging (gewoon thuis, alles keirelaxt, alleen ingeknipt maar dat voelde ik niet eens.
    Ik zie er zo tegenop en ben pas 11,5 week zwanger. Ik ga wel even bedenken hoe ik deze gevoelens kan omdenken want leuk is t niet.
    Ben ook bang dat de navelstreng om de nek komt te zitten enzo, je leest en hoort zoveel horrorverhalen.
    Gisteren stond er hier op Babybytes nog zo’n “gezellig” verhaal over een doodgeboren baby van een moeder met diabetes (en dankjewel hé, Babybytesredactie 🙁).

  • Hopenopnummer3

    Ik had het van een naar 2 ook en het is me alles mee gevallen beide Ingeleid 1e ging zo snel met ruggenprik TIJDENS Uitdrijven waren er gewoon niet snel genoeg bij, en 2e binnen 3 uur en zonder pijnbestrijding heb vertrouwen in je eigen kunnen zet hem op

  • mesastamp

    ZO herkenbaar...hier al een zoontje van 8 en juist nu bij de tweede beginnen die angsten

  • Wish2019

    Ik had geen angst en zoveel zin in die bevalling, echt helemaal klaar voor... gelukkig dat ik zo een moed had. Na 16 uur arbeid kreeg ik een spoedkeizersnede. Vriendin van mij dezelfde dag ook bevallen, zo een angst om te bevallen en op 4 uurtjes bevallen... het is onvoorspelbaar hoe het gaat lopen, maar het komt (bijna) altijd goed hoor. Hoe dan ook, de baby moet eruit! Succes 🍀

  • Cmm

    Ja Ik! Verschrikkelijk zelfs. Ben zaterdag 40 weken en pff zie er sinds een paar weken zo tegenop, de gedachte aan weer die helse pijn brrr ik verkramp van binnen al bij de gedachte. Wat dus niet bevoordelijk is.
    Bij mijn vorige bevalling 8 jaar geleden was ik ingeleid.. En wat een weenstorm met opwekkers en dimmers om weer opwekkers te krijgen en ingeknipt te worden.. hechten deed dus wel ook echt zeer en dat ik 3 dagen erna moest niesen en de boel openklapte wat dus uit zichzelf maar moest dichten 🙈🙈 bah bah. Ik wil het niet maar ja, zal toch eraan moeten geloven..
    Nu probeer ik mezelf beetje in te lezen in dat hypnobirthing zodat ik toch ook al is het maar lichtjes, probeer ontspannen erin te gaan.. geen idee of het helpt maar zoals nu gaat het niet werken want angst ervoor en al verkrampen betekend dat je lichaam minder het verdovende stofje aan kan maken, dat de weeen niet goed hun werk kunnen doen en dat alles daardoor dus nog langer en pijnlijker kan duren.. Dus we zullen echt moeten proberen te ontspannen, maar vind het nog steeds makkelijker gezegd dan gedaan

  • Ahnna

    zeker, met mijn eerste was het heel erg. moest ingeleid worden en toen ik bij de zkh kwam was het tranen en meer tranen haha. met de tweede was het niet zo dramatisch maar toch zit het achter in de hoofd.. ik dacht echt dat iets zou gebeuren. maar zo'n lieve gyn en verpleegkundige, heel snel was ik weer mezelf en rustig. dus het is absoluut herkenbaar!

  • Mama-Manda

    Ik heb t nog niet. Maar misschien dat t nog komt. M'n vk maakte me laatst bang door te zeggen dat als ik teveel zoetigheid eet ik een grote baby krijg. Ik heb de 25ste een groeiecho dus dan hoor ik t wel. Waar ik banger voor ben is de gedachte aan een keizersnede omdat mijn placenta laag lag. Dat wil ik echt niet. De gedachte daaraan maakt me echt bang. Dus ik bid dat m'n placenta omhoog gegroeid is.

  • Amtie

    Ik dacht bij nummer 1 het allemaal wel te kunnen. Maar dat was een nare bevalling. Het duurde lang, ik had onzettend veel pijn en moest na 2 uur persen ingeknipt worden. Ik was helemaal uitgeput.
    Bij nummer 2 was ik dus best bang voor de bevalling. Ik had al aangekondigd dat ik de ruggenprik wilde, ik wilde al die pijn niet nog eens. Maar ik kreeg wat milde weeën, al snel gevolgd door 3 persweeen en daar was m'n dochter al. Ongepland een thuis bevalling, super snel, super makkelijk. Ik hoefde nergens bang voor te zijn!

  • LittlePea

    Nee ik herken de angst niet. Ik heb wel dubbele gevoelens een beetje. Zoals je zegt, je weet dat t pijn gaat doen, en t ziekenhuis is idd fabriekswerk. Daarom hoop ik ook dat alles goed mag gaan en ik gewoon thuis mag bevallen. Ben dit keer beter voorbereid dan de vorige keer, dus dat geeft me wel meer vertrouwen. Door m'n lichamelijke klachten kijk ik juist uit naar de bevalling... Hopelijk mag t daarna weer beter gaan!!

  • Ting55

    Zelf bij nummer 2 niet gehad en geen 3e op komst. Maar ik denk dat er best wel veel mensen denken dat wanneer je zwanger bent van nummer 3 dat je het wel kan en dat ze je niks meer hoeven te vertellen. Een bevalling is voor iedereen natuurlijk spannend. En wanneer het moment ineens daar is besef je dat het gaat gebeuren.
    Goed dat je het bespreekbaar maakt.

  • LadyEss

    Herken dit zo! Ben bijna 35 weken zwanger van nr 3, en er lijkt meer angst te zijn dan bij mijn andere 2.. Ik snap het zelf ook niet, na woensdag weten we of ik onder de gyn kom. En dan ga ik 't zeker ook aankaarten

  • Sharon

    Had ik ook bij nr 1 ga je er nagenoeg blanco in
    Als 1 goed gaat verwacht je dat bij 2 ook
    .maar bij 3 ga je twijfelen aan alles.

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50