Welke alternatieven gebruik jij dan? Ik zit soms met mijn handen in het haar. We hebben periodes dat het goed gaat, maar ook periodes dat onze zoon van bijna 9 jaar onhandelbaar is. Volgens de huidige opvoedmethodes mag je je kind niet slaan, maar gebruik je een time-out. Misschien dat een time-out zou werken als ik een klein kamertje zou hebben met matrassen tegen de wanden e.d. En dat er verder niks in staat. Want de gang heeft de trap naar boven (stamp, stamp) richting slaapkamers of de kapstok met jassen. En als het een beetje treft ook nog spullen op de trap die naar boven moeten. Als hij echt heel boos is en zeg maar een rode waas voor ogen heeft, dan weet ik niet hoe we hem op kunnen laten houden met dingen te gooien en bijna te vernielen. Daarnaast een bek van hier tot Tokyo. Echt onacceptabel gedrag welke niet genegeerd kunnen worden. Schelden is nog tot daar aan toe, maar zeggen dat je je broertje in de fik zult steken en blij zult zijn dat hij dood is kan ik absoluut niet tolereren of negeren. Een gesprek met hem aangaan op dat moment is onmogelijk. Proberen we wel, maar het eindigt hier vaak met een nog bozere moeder die de straf nog verder uitbreid naar nog langer op de trap zitten of op zijn kamer moet blijven tot het etenstijd is. Olie op het vuur, want daarna een lawaai van jewelste boven en een gestamp, geschreeuw, gescheld. En ik voel dan alsof ik enorm heb gefaald als ouder. Waarom kan onze oudste zoon bij tijd en wijle niet gehoorzamen?
Welke straffen pas jij toe? En wanneer? Zeggen dat hij die dag of de volgende dag niet op de tablet mag, dan is het hek pas echt van de dam. Dan is hij niet meer te handelen. Toch doen we dat wel eens, maar het lijkt geen oplossing. Eerder het tegenovergestelde.

Reageer op dit topic

Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A


reacties (39)    Verversen

1 2 3



  • Cmm

    Ik vind dat er een verschil zit tussen mishandeling en stevig aanpakken een groot verschil is.
    Even de arm stil vasthouden zodat hij je moet aankijken terwijl je heel kort maar duidelijk de grens en consequenties aangeeft is wat anders dan bv knijpen en schreeuwen.
    Als 1 van ons dat over de anderen zou zeggen, zouden we dit ook niet accepteren en het op een harde manier zeggen wat hij zegt. Dus niet luid maar gewoon wel binnenkomend op gevoel.
    Als er wordt gestampt of dingen worden gebroken, ja gaat hij dat voelen met zn zakgeld (bij iets kapot) en nog langer straf, huisarrest/geen beeld of telefoon gebruik of speelafspraakjes / sport etc. Laten voelen dat bepaald negatief gedrag een negatieve invloed heeft op hemzelf.
    Gelukkig hebben we het bijna nooit hier, maar dat is ook omdat ze het heel goed weten dat ze over alles altijd mogen praten of het er niet mee eens mogen zijn, maar wel op een normale manier. Zo niet, dan frissen we hun geheugen even op met een waarschuwing dat ze te ver gaan. Helpt vaak al en zo niet doei naar je kamer en hoe dat verder gaat en of er straf komt ligt aan hem.haar zelf

  • badeendje2018

    Eerlijk gezegd herken ik dit niet (heftig zeg!) maar ik heb eigenlijk bij alle kinderen een andere aanpak.
    De oudste van 10 is momenteel aan het puberen en kan wel eens heftig uit de hoek komen. Zij moet dan van mij boven gaan zitten en tekenen of schrijven wat haar dwars zit (dit is haar manier van verwerken) en dat ze naar beneden mag komen als ze rustig is en we er rustig over kunnen praten. Hierna is het ook goed

    Bij onze 2e (jongen) van 7 jaar hoef ik eigenlijk nooit in te grijpen. Hij trekt zich snel dingen aan en de dingen die mis gaan gaan vaak mis uit enthousiasme. Zodra we dit benoemen krijgt hij al tranen in zn ogen dus laten we het hierbij.

    Bij de 3e (dochter van 4) hoef ik ook niet zo vaak in te grijpen en anders is de trap voldoende.

    En de 4e (zoon van 1) zetten we op de trap als iets niet mag. Hij snapt dit nu wel voor even. Verder geven we hem een alternatief.

    Ik hoef nooit te zeggen je mag niet op telefoon of tablet omdat dit gewoon niet dagelijks gebeurd. Zelf gebruiken we het ook nooit als ze wakker zijn. Bij de tweede merkte we wel dat in de vakantie (dan zijn we toch wat makkelijker) dat het al gauw een negatief effect had, en werd hij ook lichtelijk onhandelbaar. Sinds dat hij er nauwelijks op mag is hij weer de lieve zelve. Ik zou dus persoonlijk die tablet echt even totaal weg doen. Dan maar strijd, dan maar bonje maar denk dat je daar verder mee komt dan elke keer iets anders verzinnen

  • Girafjes

    En kun je geen hulp vragen bij de gemeente/Sociaal team etc?

  • Girafjes

    Ik zou proberen terug naar de basis te gaan en hem de baas te laten zijn over zijn eigen gedrag en jullie de baas te laten zijn over de consequenties die volgen op ongewenst gedrag.
    Geef hem eens een keuze: "he zoon, we hebben besproken dat we aardige dingen zeggen. Dat doe je nu niet. Je mag nu kiezen: of.. (geen iPad vanavond, eerder naar bed, brief schrijven naar broertje of weet ik het) of je zegt nu aardige dingen".
    Wanneer je zoon dan kiest om toch onaardige dingen te zeggen, kun je hem wijzen op de keuze die hij zelf gemaakt heeft. Je vertelde hem de consequentie en hij koos ervoor om die te ondergaan, doordat hij niet luisterde naar jullie wensen.
    Allerbelangrijkste hierbij is dat je echt consequent bent en realistische consequenties geeft die jij (en je partner) ook echt kunnen uitvoeren.

    Wanneer hij heel boos wordt als hij niet op de iPad mag, kun je hem nogmaals de keuze geven: het wordt 2 dagen geen iPad of je doet nu rustig en stopt met boos doen want jij koos er zelf voor om niet te luisteren. In het begin zal hij hier misschien flink van balen en heel boos worden, maar deze methode kan werken als je door de "frictie periode" heen bent.

  • Bby4

    Die van mij vertoont ook weleens dit gedrag 7 jaar is hij. Nou geloof me, ik geef hem weleens een tik, of ik grijp hem.bij zijn arm, of ik dreig ermee. En ja heel fout, niet pedagogisch maar als nanny op me knieën, ooghoogte, time outs en die bullshit werkt dan niet. Ik ben ook maar een mens en laat niet over me heen lopen, me uitschelden, of me spullen slopen door een kind van 7.

  • Momiji

    Ik vind een time-out zoiets raars.... Wat leert een kind daar nou van?
    Ik probeer zoveel mogelijk positief op te voeden, met stukjes attachment parenting en heb ook veel geleerd van mijn antroposofische spw opleiding.
    Bewust belonen of complimentjes (die dus niet vanuit mijn hart komen en dus echt gemeend zijn) doe ik ook niet aan, dan leer je ze wat mij betreft dat ze dingen voor een ander goed gaan doen terwijl het uit hunzelf moet komen en ze zelf tevreden moeten zijn met wat ze hebben gemaakt/gepresteerd etc. Maar als ik het ècht goed vind, dan zeg ik dat natuurlijk en dan krijg je van je kind ook een veel natuurlijkere reactie terug + het kind haalt voldoening uit de eigen prestatie ipv uit de reactie van jou/de juf of een andere volwassenen (wat later op de werkvloer het individu ten goede zal komen).
    Ik probeer mijn kinderen te behandelen zoals ik ieder ander zou behandelen met de beste intenties.
    Bijvoorbeeld toen hij leerde lopen en weleens omviel, hielp ik hem ALTIJD overeind, altijd! Je ziet vaak dat ouders dat niet doen, omdat ze vinden dat hun kinderen zelf moeten 'leren' opstaan. Maar wat voor boodschap geef je je kind dan mee? Je hoeft een ander niet te helpen oid? Ik kan je zeggen dat mijn zoontje even snel heeft leren lopen en opstaan als ieder ander kind en nooit heb ik hem bewust op de grond laten liggen omdat ik vond dat hij zelf op kon staan.

  • raingirl

    ik vind het ook moeilijk en ben nog zoekende.
    straffen van time out werken niet zo goed bij ons, dan gaat hij boven spelen ofzo. meestal straffen we in consequenties nadat we hebben gewaarschuwd (dus het afpakken van iets of dat we een bepaalde activiteit uitstellen) . als reactie op de waarschuwing gaan hij soms mokken op zijn kamer (oftewel een soort van time out)

    eens in de zoveel tijd ga ik met mijn zoon in gesprek hierover, of hij begint er zelf ermee. hij zegt weleens, en dat geloof ik ook, dat hij sommige dingen echt vergeet. een voorbeeld is het naar bed gaan. dat is elke dag weer een strijd. hij zit dan opeens weer iets anders te doen in plaats van zijn tanden te poetsen. ik ben een periode echt streng geweest met consequenties en dat hij elke dag huilend en verdrietig in zijn bed lag. dit heeft wel gewerkt want hij weet dat niet luisteren consequenties heeft en hij probeert echt gelijk naar bed te gaan zonder dat hij afgeleid wordt.

    ik merk dat ik hem ook altijd moet laten uitpraten. Bijvoorbeeld. Mag ik de spelcomputer beneden aansluiten? als ik dan nee antwoord dan kan hij dat niet verwerken want hij heeft nog niet alles verteld. Dus ik vraag meestal waarom? dan volgt er dus een hele uitleg. Meestal begin ik met een positief antwoord. Wat slim van jou bedacht! Maar ik wil de spelcomputer niet beneden, dus mijn antwoord is nee. vaak volgt dan weer de motivering waarom dat ding dus echt beneden moet komen. die luister ik nogmaals aan. Daarna volgt mijn antwoord in de trand : ik snap helemaal waarom je het beneden wilt aansluiten. Dat is ook super leuk! Maar de spelcomputer hoort echt boven en ik wil niet dat deze naar beneden komt dus het antwoord blijf nee.
    Steeds vaker accepteert hij het maar soms kan hij er zo van slag van zijn omdat hij in zijn hoofd heeft dat dit moet gebeuren. Dan wordt het huilen etc. Als het te luid is mag hij dat boven gaan doen. En als het te gek is dan is het een waarschuwing met consequentie.

    In het geval van 'broertje in de fik steken' zou ik zeggen excuses aanbieden anders consequentie en een later moment erover praten. Hoe zou het voelen om in de fik gestoken te worden? Wat zou je broertje ervan vinden als je dat zegt / hoe zou jij je voelen als je broertje dit over jou zou zeggen? En daarna samen een oplossing bedenken wat wel acceptabele gedragingen zijn . Hij mag bijvoorbeeld wel zeggen dat hij de situatie of het gedrag van zijn broertje helemaal niet leuk vind en dat hij hierdoor boos/verdrietig is.

    succes en sterkte verder. opvoeden is niet gemakkelijk en ieder kind heeft weer zijn eigen gebruiksaanwijzing!

  • MoedervanPinda

    Lastig hoor. Is het niet een idee om te benoemen dat je ziet dat hij boos/gefrustreerd/verdrietig is en daarbij ook je eigen emoties te benoemen en aan te geven dat beide partijen nu even een time-out hebben om tot rust te komen - voor het escaleert. Dus de focus minder op "straf" leggen. En ook zeggen - we ga er straks samen rustig over praten wanneer wij allemaal weer rustiger zijn. Ik benoem ook altijd waar zijn gedrag naar toe lijdt als hij zo doorgaat (oorzaak-gevolg) en probeert een alternatief aan te bieden. Mijn zoon heeft ADHD en je op zo een moment autoritair opstellen helpt absoluut niet - daar zit echt een mega verschil in met mijn andere kinderen, hij heeft echt een "aangepaste" manier van opvoeden nodig. Ik kan nu gelukkig snel signaleren dat er zo een bui aan zit te komen dus we zijn het nu 99% van de tijd voor. Kunst is om dit hem ook aan te leren - stoplicht methode is daarbij zeker handig. Ook een hoekje in huis creëren waar hij zich even in kan terugtrekken is ook fijn - dus niet een strafhoekje maar ergens waar hij even iets kan lezen, even kan zitten met een koptelefoon of op de iPad als hij zich onrustig voelt. Als mijn oudste uit school komt heeft hij even 30 minuten nodig om tot rust te komen - zijn zusjes komen dan ook even niet bij hem in de buurt en hij gaat even op de iPad - dit helpt hem echt enorm. Er zijn ook andere technieken om hem te helpen ontspannen - denk aan even tot 10 tellen, rustig in en uit ademen, lichaam aanspannen en ontspannen. Bij ons werkt het het beste als ik zeg - 'ik zie dat je boos bent, als je zo doorgaan hebben we straks ruzie en discussie, dat vind jij niet leuk en ik ook niet - zullen we eerst even rustig ademen en dan bespreken wat er aan de hand is en dan een oplossing zoeken?". En dan adem ik gezellig met hem mee - dit werkt bijna altijd voor ons! En mocht het misgaan bespreken we het ook met elkaar - wat had hij anders kunnen doen, wat had mama anders kunnen doen en hoe ga we er voor zorgen dat dit niet meer gebeuren - daar leer hij in ieder geval iets van, van op de trap moeten zitten of zijn iPad afpakken niet - hij ziet dat alleen als een afwijzing. Het is sowieso fijn om een kinderpsycholoog in te schakelen - ze hebben ons heel veel geholpen hiermee. Sterkte en succes, makkelijk is het zeker niet!

  • Anna-76

    Pittig. Onze oudste herken ik hier wel in. We proberen op signalen te letten. Wat hier onder ook al eens beschreven is. Het stoplicht. Groen is ontspannen/ goed. Oranje druk/ geagiteerder en dan Rood... 🌋We proberen, als onze zoon in het oranje zit al om te buigen naar het groene. En dat is best lastig. Elk kind is anders. Ik merk aan onze zoon dat hij naar oranje gaat als hij drukker wordt, zowel fysiek als verbaal. Ik merk dat hij niet meer luistert, ademhaling gaat sneller etc. Als ik hem niet op tijd iets aanbied schiet hij door en is dan niet meer voor rede vatbaar. Gaat gooien en wild doen met speelgoed of doet gemeen naar jongere broer etc Provoceren door opzettelijk dingen te zeggen die niet mogen etc... Bij hem heeft zo'n uitbarsting een aanloop. Als je dat ziet kun je eea voorkomen. Mijn zoon is vier en heeft veel kenmerken van autisme. Dit nog officieel getest. Ik heb met hem de boeken van draakje vurig gelezen. En refereer daar af en toe ook naar. "Je bent al helemaal oranje, net als draakje vurig." Prikkels kunnen van alles zijn. Moe, honger, dorst, iets op school gebeurd, een feestje etc etc

    Je zoon is 9. Je zou een signaleringsplan met hem kunnen maken als hij in een goede bui is. En acties daarbij... Bv...juist even achter de tablet ( ontladen) en afspraken daarover maken. Hij voelt zichzelf ook niet prettig in het rood.

    Oja...en je faalt niet hoor. Absoluut niet. Het is zwaar en als het voor je gevoel escaleert bedenk dan dat elke dag nieuwe kansen bied.

  • Shrimp

    Voor hij " doorslaat" is hij dan al een tijdje aan het klieren? Bv veel herhalen van woorden. Expres dingen zeggen dat het stom of lelijk is als hij weet dat jij of zijn broertje het mooi of leuk vindt? Tikken met dingen?

  • MarieAnn

    Deze website heeft oa tips over constante driftbuien, misschien heb je er iets aan: https://www.positiefopvoeden.nl/nl/home/ Is jullie zoon vaak overprikkeld?
    Daar kan boosheid iig ook vandaan komen, naast de kenmerken van autisme.

    Sterkte!

  • beamke

    We hebben in het verleden al hulp gevraagd hierbij. Hij heeft testen gehad. Daar kwam uit dat hij wel kenmerken van autisme heeft, maar niet dusdanig veel om echt te zeggen dat hij dat heeft. Wel is daarom het advies om er mee om te gaan alsof dat wel zo is. De hoofddiagnose is 'stemmingswisselingen'. Maar goed... Ik volg daarom nu al een opvoedcursus. Zij adviseren nog steeds een time-out of gedrag negeren en goed gedrag belonen. Maar als hij roept dat hij zijn broertje gaat vermoorden kan ik dat echt niet negeren! En dusdanig veel lawaai maken kan op een gegeven moment ook niet. We wonen niet vrijstaand ofzo... 🙈
    Daarom hoopte ik met deze vraag te stellen andere tips te krijgen om te kijken wat wellicht wel gaat werken.

  • Nog-even!

    Kan hij zelf iets met gevoelens en praten? Anders kun je misschien eens kijken of hij via een speltherapeut meer kan gaan begrijpen van zijn eigen gevoelens en daardoor meer grip op zijn gedrag...

  • Marjolein84

    Ik heb een dochter van 9. Ze krijgt geen straf omdat we vaak kunnen praten. Soms is ze het er niet mee eens. Dat is prima. Dan gaat ze stampend naast boven en slaat ze de deur dicht. Wanneer ze er van der kamer komt kunnen we weer verder praten.

    Maar als je kind zo boos wordt kan je om hulp vragen. Helemaal als het erger wordt. Iemand die met jullie mee kijkt of echt concrete tips kan geven. Misschien een kindercoch?

  • Nog-even!

    Ik zou hier echt hulp bij gaan vragen. Jullie worstelen al zo lang met het idee dat er iets is. Autisme wel/niet... Ik zou deze vraag echt bespreken met een kinderpsycholoog ef orthopedagoog. Wij weten niet wat goed is bij dit kind: nabijheid of juist niet? En ook niet hoe en wanneer hij wel te bereiken is. Laat staan dat wij inzicht hebben in het waarom van zijn woedeuitbarstingen. Zie deze woede in iedergeval als een teken van onmacht. En zoek de hulp die hij nodig heeft.

    Vraag hier nu hulp bij, dan kun je hopelijk iets gemakkelijker de puberteit door.... Sterkte meid!

  • Babybuns

    Als ik je situatie vergelijk met bij mij bekende situaties uit een professioneel verleden, dan is er al lang geleden ergens iets mis gegaan. Dit kan zoiets “simpels” zijn als zich niet begrepen voelen en dat er voorbij gegaan is/wordt aan zijn wensen en behoeften. Begin daarmee. Het vertrouwen in jullie is bij hem weg dus het kan een idee zijn hier hulp bij in te schakelen voor jullie als ouders. Als je jeugdzorg inschakelt kan dit een averechts effect hebben op hem omdat hij dan (nog meer) het gevoel kan krijgen dat jullie hem niet begrijpen want volgens hem ligt het niet aan hem. (Dat kan zo lijken als hij kan benoemen dat zijn gedrag negatief is, maar zijn gedrag is een uiting van een dieperliggend probleem). Ik zeg niet dat jullie als ouders iets fout doen of hebben gedaan, maar ergens is er een discrepantie ontstaan tussen jullie aanpak in opvoeden en het type opvoeden waar hij behoefte aan heeft en baat bij heeft. Kijk daarom eerst naar zijn behoeften en pas je gedrag daar op aan en zoek hierbij hulp als je merkt dat je vastgeroest zit in je denkbeelden.


1 2 3

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50

3 leden zijn nu online
Aanmelden