Ja, daar ben ik weer😉
Ik zit met iets wat ik graag bespreekbaar wil maken..
Gisteren kon ik de slaap niet vatten, dus ging tegen middernacht even naar beneden. Mijn man zou de fles doen, en onze zoon lag nog niet in zijn bedje.
Nu bleek dat hij in de box lag en nog geen fles had gehad. Man lag te slapen op de bank. Dit terwijl ik voor ik ging slapen had gevraagd of hij wakker kon blijven, en onze zoon niet moet laten liggen tot hij wakker wordt, maar gewoon tussen 22.30 en 23u moet wekken voor de fles. Om 22.30 hoorde ik de diepvries voor een schaaltje ijs. Prima dacht ik, dan zal hij daarna wel de fles geven. Nja, blijkbaar niet.
Twee weken terug werd ik om 3u wakker, zelfde verhaal. Onze zoon in de box, man op de bank te slapen. Onze baby had nog geen fles gehad. Dat terwijl mijn man, op vraag van mij, voor de zekerheid er wel een wekker voor had gezet. Toen ik hem wakker maakte wist hij niet eens te vertellen of hij onze zoon wel of niet had gevoed. Alles lag nog zo als ik het achterliet, en mijn man roert de voeding altijd door met een lepel, ook geen lepel te zien. Conclusie dus dat de fles niet was gegeven. Nu vind ik dit echt niet kunnen. Hij is dus wakker geworden van zijn wekker, wist waarom die afging, drukt hem uit en slaapt verder?! Waar is dan je verantwoordelijkheid?
Nu is dat dus voor de tweede keer gebeurd.
Over een maand moet ik weer gaan werken, inclusief avonddiensten en ik merk dat ik er heel erg tegenop zie. Ik kan er niet meer blind vanuit gaan dat de taken rondom onze baby gedaan worden. En dat is ronduit k*'t.
Vanuit mijn man komt niet echt een reactie, behalve dat hij zegt dat het stom is.
Ik kan de komende maand wel alles zelf doen, maar uiteindelijk zou hij toch ook zelf de verantwoordelijkheid moeten nemen.
Wat moet ik hiermee? Hoe kan ik het vertrouwen terugkrijgen? Of overdrijf ik, en moet ik er niet zo zwaar aan tillen dat hij het twee keer vergeten is?

Reageer op dit topic

Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in off topic


reacties (81)    Verversen

1 2 3 4 5 6 7 8 9



  • 3-musketiers

    Dat je baby niet niet gevoed is is geen probleem als die wakker wordt van de honger hoor je hem vanzelf wel al ik vind dat geen tijdstip dat die nog in de box ligt ligt toch minder comfortabel en warm dan je eigen bed, volgende keer je kind in bed stoppen wilt die een voeding hoor je die vanzelf wel, heb mijn kinderen nooit wakker gemaakt voor een voeding,.slapen ze dan slapen ze geniet daar van ipv wakker maken en weer bezig zijn

  • Raintje

    Dat doe ik nu ook, ik was in de veronderstelling dat dat pas met 4 maand mocht. Maar hij heeft het kennelijk niet nodig

  • mamavananouk

    Hij is gewoon dood en dood moe . Werkt waarschijnlijk overdag ook nog .
    Baby komt vanzelf wel als ie honger heeft . Ik zou nu je nog verlof hebt en overdag nog bij kan komen gewoon zelf alles doen zodat je man wat bij kan komen

  • Raintje

    overdag bijkomen met een baby en een peuter van bijna 3jaar? Dat gaat helaas niet samen. Maar ik doe al alles zelf, op die ene fles na. Maar die ben ik er nu aan het afhalen, kijken hoe dat gaat.

  • mamavananouk

    Doet je man wel meer met je oudste zoontje? Bv hem naar bed brengen of spelletje spelen?
    Ik heb nu je andere antwoorden gelezen op reacties en je man lijkt depressief of leeg of iig niet zichzelf.
    Is er voor hem veel veranderd door Corona . Bv thuiswerken i.p.v. uit , etc etc .
    Hij wil zeg je geen hulp. Dat is lastig .

    Komt hij veel buiten? Ik heb veel baat gehad met de app het ommetje . Elke dag 20 minuutjes lopen . Kan ook met baby in wandelwagen of samen met de peuter maar alleen is ook fijn Ik ben er in december mee begonnen en heb op een vijf daagse Corona quarantaine pauze na elke dag gelopen . Je reeks van dagen achter elkaar lopen wordt steeds langer . En ookal heb ik heel vaak geen zin ik wil die reeks niet onderbreken want dan begint ie weer opnieuw te tellen. Misschien iets voor je man? Of elke dag een klein rondje fietsen .

  • Raintje

    Dat van die app kunnen we proberen. Ik hoor er veel goede verhalen over.
    Ja hij heeft van maart 2020 tot Feb 2021 thuis moeten werken. Nu sinds kort weer uit, maar in 3 weken tijd ook 2x in quarantaine gemoeten omdat zoontje in aanraking was geweest met. Mijn baas loopt dan liever geen risico.

  • mamavananouk

    Je kan er ook een soort van wedstrijdje van maken met collega’s of vrienden maar dat is voor hem misschien nu te veel . Maar kan voor erg competitieve personen juist weer motiveren

  • Amatullaah

    Ik denk als je baby er niet om vraagt waarom geven? Een baby kan prima zelf aangeven of het honger heeft of niet. Ik vind het juist cru om hem wakker te maken om eerlijk te zijn..

    Oh zie nu dat er meer speelt dan alleen dit. Dit klinkt echt als een burn out als ik eerlijk ben, mijn man had precies hetzelfde. Ik ben met mezelf aan de slag geweest want door mij voelde mn man zich nog een erger persoon en vader waardoor hij niet meer tegen me kon praten. En als er niet gepraat word, stapelen de irritaties zich op. Je moet hem ruimte geven om hiermee om te gaan, afstand nemen, niet meer op hem bouwen. Trek je eigen plan maar laat altijd weten dat je van hem houd, maak het niet persoonlijk voor jezelf.

    Hij heeft het moeilijk geloof me, maar sommige mensen hebben eerst een echt zwaar dieptepunt nodig voordat ze zichzelf de schuld kunnen geven en dit op te pakken en er goed mee omgaan. Dit moet je hem wel gunnen 🥰 that is what love is, houd van hem maar laat dit stukje los. Als hij zover is komt het wel en dan zoeken mensen ook zelf hulp.

  • Raintje

    Bedankt coor je reactie. Hij heeft een eerdere keer ook toegegeven dar hij mijn manier van communiceren erg lastig vind. Ik kan nogal verhit zijn, waar hij niet tegen kan. Dit is gelukkig iets waar ik aan kan werken.
    Hij wil onze 'oude ik' terug. Dus terug meer liefde in huis en niet direct verwijten maken naar elkaar. Ik ga proberen dit patroon te doorbreken en mijn beste zelf te zijn voor hem. Hopelijk doet hem dat mee 'Veranderen'. Dan hoop ik dat hij meer ruimte ziet zichzelf te zijn in zijn gevoelens en gedachten en de stap voor hulp kleiner wordt.

  • Amatullaah

    Trouwens ik las dat hij geen hulp wil, misschien kan je vragen waarom? Het is echt geen zwakte!

    En als hij echt niet wil, kan jij dat wel doen he!? Mij heeft dat echt so erg geholpen!!

  • Amatullaah

    Fijn! Ik had een tijdje echt het idee dat hij degene was met een probleem en dat ik niks verkeerd deed. Vraag hem ook wat hij anders zou willen zien en waarom en luister!

    Geduld, elk huisje heeft zijn kruisje maar liefde overwint bijna altijd 🥰

  • Maria7

    Lieve Raintje,

    Alleereerst, wat een lastige situatie bevinden jullie je op dit moment. Ik kan me heel goed voorstellen hoe machteloos het moet voelen.

    Zoals ik teruglees in je verhaal en in de reacties hieronder, gaat het denk ik inderdaad niet om het vergeten flesje per se, maar meer om het gevoel wat er onder ligt, een grotere behoefte in jou welke niet vervuld wordt door je man. Nu ben ik er persoonlijk niet zo van, dat je als partner verplicht bent om de behoeften van de ander te vervullen, ik geloof er in dat we daar allemaal zelf verantwoordelijk voor zijn.

    Dat terzijde is het in dit geval een gedeelde verantwoordelijkheid naar jullie kindje toe, dus gaat het om iets anders dan enkel de behoefte als partners. Een onzichtbare afspraak die je maakt, op het moment dat je voor een kindje gaat en belooft te zullen zorgen voor een veilige, stabiele en betrouwbare omgeving. Die afspraak is duidelijk en vaak voor alle ouders hetzelfde. De uitdaging ligt in de uitvoering ervan, want ieder doet dat op zijn eigen manier.

    Jij vindt het belangrijk, dat je kindje de laatste voeding nog krijgt zodat hij lekker doorslaapt en je er niet om 04.00 uit moet. Heel begrijpelijk! Dan is de vraag, hoe kijkt jouw man hier tegen aan? Heeft hij hier een mening over, een visie op? Of denkt hij, bewust óf onbewust, de baby komt wel wanneer hij trek heeft. Voelt hij de noodzaak van het voeden, zoals jij die noodzaak voelt? Of doet hij het eigenlijk voor jou, om jou in jouw behoefte te voorzien? De intrinsieke motivatie ontbreekt dan, iets wat belangrijk is in het nemen en voelen van verantwoordelijkheid voor taken.

    Hebben jullie hier gesprekken over? Zitten jullie wel eens met elkaar, bespreken jullie de hoofdlijnen, hoe willen we zijn als ouders, wat betekent dit concreet voor de verdeling in de taken? Is er ruimte voor elkaars mening en visie, zonder oordeel en puur bekeken vanuit de vraag: wat heeft mijn kind nodig van mij en ons als ouders én hoe zorgen we dat het haalbaar is voor ons beiden?

    Het is de basis, gesprekken als dit. Het zorgt voor een gedeeld gevoel van verantwoordelijkheid, wanneer je beiden inspraak hebt in hoe het gaat en daarnaast is het nodig om deze gesprekken te hebben om te begrijpen waar de ander vandaan komt. De intentie van elke ouder is in de meeste gevallen goed, maar we vullen voor elkaar in, hebben verschillende meningen en visies over de uitvoering en voelen geen ruimte voor de mening en visie van de ander, en zonder er met elkaar over te praten raak je van elkaar verwijderd en spelen de irritaties op, verdwijnt de gunfactor.

    Daarnaast, lijkt het alsof je man op is. De kans bestaat dat hij een gesprek als bovenstaande niet eens kan voeren, omdat hij niet verder kan (let op, niet wil!! kan) kijken dan zijn eigen behoeften op dit moment. Omdat hij tegen een burn out aan zit, of omdat er iets anders niet lekker zit. Wanneer het niet goed gaat met jezelf, kan je zeker niet voor een ander zorgen. Het is geen onwil, het is onmacht. Neemt niet weg dat het voor jou heel lastig is, want alles komt op jou neer. Je hebt het gevoel de verantwoordelijkheid alleen te dragen. Dat is geen gezonde situatie, want jij gaat ook over jouw grenzen heen. Dat hij zich niet ok voelt, betekent niet dat jij niet ook voor jouw grenzen op mag komen. Het bestaat naast elkaar. De grote vraag; hoe nu verder?

    Er zijn al veel goede tips naar voren gekomen. Het is denk ik belangrijk dat je man weet wat dit met jou doet. En we zijn zo geneigd om dit te laten merken door verwijten/eisen/zuchten/balen, maar dat zijn niet de meest constructieve manieren. Schrijf bijvoorbeeld een brief, waarin je je zorgen uit, zorgen over hem, zorgen over de zorg voor jullie kind, zorgen over jouw emmertje dat volloopt. Probeer weg te blijven van details en vinger wijzen: jij doet niet niet, jij vergeet dat etc maar probeer de onderliggende zorg/angst/emotie te vinden en benoem dat; ik vind het lastig als we afspraken maken en het lijkt alsof je die afspraken vergeet, ik heb het gevoel alsof ik er dan niet op kan vertrouwen en dat geeft me een eenzaam machteloos gevoel. Ik heb het idee dat het voor jou soms ook te veel wordt en ik maak me zorgen als dit zo door gaat, dat we er allebei niet meer goed kunnen zijn voor onze kinderen. Daarnaast mis ik ons als team, ik mis jou. Wees eerlijk, hij mag best weten wat het met jou doet, ook al zit hij niet lekker in zijn vel. Wees zacht op de relatie, hard op de inhoud.

    Kijk hoe hij op zo'n brief/boodschap reageert. Vraag of hij met jou en iemand in gesprek wil, omdat je zelf niet goed weet hoe hier samen uit te komen. Er zijn coaches aan huis, laagdrempelig, geen gedoe met oppas regelen, gewoon als de kids op bed liggen. Stel drie gesprekken voor om daarna te kijken hoe jullie er beiden instaan. Weigert hij nog alle hulp.. ja dan is het wel een lastige situatie. Maar op dat punt zijn jullie denk ik nog niet aangekomen. Ik zou hem en jullie relatie nog niet los laten, het is inderdaad in voor en tegenspoed. Natuurlijk blijf je niet bij elkaar, als het jaren ellende is en je alles geprobeerd hebt om er samen uit te komen. Ook niet als je aan een dood paard trekt en jij de enige bent die jarenlang de kar trekt. Maar ik denk dat er nog heel veel stappen te zetten zijn voordat iets dergelijks aan de orde is.

    Ik denk wel dat er iets nodig is, want als dit zo door gaat blijf je van elkaar vervreemden en is de verbinding helemaal zoek. Dus mijn advies zou wel zijn om door te pakken, het gesprek met hem aan te gaan over jouw zorgen op een manier die bij jou past. Doe je dat niet, blijft deze situatie bestaan en ben je straks jaren verder, ongelukkig en van elkaar verwijderd. Hoe groter het gat, hoe lastiger te lijmen. Ik hoop voor je dat het je lukt de eerste stappen nu te zetten. Ik wens je kracht en sterkte!!

    Groetjes,

    Maria

  • HaAgm20

    Topreactie. Helemaal mee eens!

  • Raintje

    Allereerst, bedankt voor je uitgebreide reactie. Fijn dat je tijd heb genomen te lezen en te reageren.
    Je slaat meteen wat spijkers op de kop.
    Ik ben nogal verhit in mijn manier van communiceren. Die was vooral uit wanhoop, en dat komt niet binnen.
    Daarnaast ook vaak brieven geschreven, waarin ik puur bij mezelf blijf, mijn gevoel opschrijf en vraag naar dat van hem. De reacties tot nu toe waren: mooie brief en ik weet het niet.
    Hij heeft geen inbreng in de opvoeding. Alsnik vraag wat hij belangrijk vindt en of hij iets graag anders wilt zien, krijg ik een 'nee, hoe jij het doet ben ik het mee eens, ik heb daar geen veranderingen voor'
    Betreffende de fles. De keer rond middernacht zal hij gedacht hebben wel wakker te worden. De keer met de wekker, is hij te moe geweest en weet in slaap gevallen.
    Diepgaande gesprekken lijkt hij nu niet te kunnen, hij is op, zit te vol.
    Meer als je hebt gelijk en ik weet ook niet hoe je me kan helpen komt op dit moment niet.
    Het enige wat ik nu kan doen is het voortouw nemen. Letten op mijn communicatie, proberen geen verwijten te maken en terug liefdevol te zijn.
    Gezien de huidige situatie weet ik dat dot het uiterste van me gaat vragen. Maar ik ga het proberen

  • Anonymous93

    Is het probleem echt dit flesje?
    Als je baby honger heeft dan laat je baby dat écht wel merken; dan kan je man er niet meer onderuit ;)
    Mijn vriend is ook wel eens in slaap gevallen op de bank terwijl de kleine nog in de box lag (te slapen). Betekende alleen dat hij z'n flesje wat later kreeg.
    Inmiddels heeft hij de laatste fles niet meer nodig en slaapt hij door.

    Neem het zoals het komt. Ik heb zelf zovaak iets in mn hoofd en ik doe er veel aan om het op mijn manier te laten lopen, maar als mijn vriend daar anders over denkt is het ff slikken, maar het uiteindelijke effect is hetzelfde; baby first.

  • Inlovewithmybb

    Ik snap het probleem niet. Laat je kindje slapen, als hij honger heeft hoor jr hem wel...... Zo ook met je man. Geef hem ook ruimte. Je maakt je zo druk en heb het idee dat hij sowieso niks goed kan doen. Geloof me meid investeer in je relatie..... Dit is het niet waard. Uit elkaar gaan MET kinderen al helemaal niet. Hoofd omhoog , rust zelf uit en investeer in jezelf...en je relatie

  • Mamavandriedametjes

    Ik heb onderstaande reacties niet gelezen, maar ik zou er zelf niet zo zwaar aan tillen als dat n keer gebeurt. Zodra de baby wakker wordt en begint te huilen wordt je man echt wel wakker en geeft hij hem echt die fles wel. Het komt echt wel goed! Ik maakte m’n kinderen nooit wakker voor een voeding. Voeden op verzoek kan ook prima!
    Misschien moet je eens voor jezelf of samen uitvogelen wat het is waar je bezorgd over bent. Is het die voeding of is het wat anders?

  • Sophie-123

    Los van het feit dat er onderliggend veel meer speelt bij jullie, zou je dit gewoon simpel op kunnen lossen door hem een wekker aan te laten zetten op zijn telefoon die af gaat als de fles gegeven moet worden.

  • Lse-vh

    Volgens mij las ik dat hij dat al gedaan had. Maar zette zijn wekker uit en sliep vervolgens weer door🙈

  • Lse-vh

    Ik zie in onderstaande reacties dat er meer speelt. Daar weet ik niets van en reageer dus puur op bovenstaande:

    Is het heel erg dat er een avond voeding wordt overgeslagen? Mijn kinderen heb ik nooit wakker gemaakt voor avond / nachtvoeding. Oudste sliep vanzelf door en jongste kwam snachta af en toe, dan kreeg hij deze alsnog.

    Blijkbaar slaapt jouw kleintje ook door zijn voedingstijd heen en heeft hij deze niet per se nodig om die tijd. Is er een mogelijkheid de voedingen over de dag wat uit te rekken (30-60 minuten?) dan krijgt hij zijn laatste voeding wat later en is de voeding om 2300 misschien niet nodig? Voor jou ook wat rustgevender wanneer je weer moet werken? (Snap wel dat het frustrerend is hoor!!)

  • Javian

    Gezien ook je reacties kan ik alleen zeggen dat ik voor jullie hoop dat de hulp snel geaccepteerd wordt. Misschien lastig voor je man, mannen zijn daar toch anders in en iets met ego. Toch hoor ik tegenwoordig steeds meer mannen die er doorheen zitten en dan hulp zoeken. Er is niks voor te schamen en soms heb je net dat zetje nodig om je weer beter te voelen.
    Het zal waarschijnlijk nog een lange en moeilijke weg worden maar ik hoop dat jullie eruit komen. Dat hij weer de vader en partner wordt die hij was en jij weer met volle vertrouwen kan gaan werken.


1 2 3 4 5 6 7 8 9

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50