heyy, ik ben 18 jaar oud en wil zo graag een kindje. en ja ik weet hoe moeilijk zoiets is en dat je veel verantwoordelijkheid hebt. maar ik heb het idee dat ik er klaar voor ben. ik heb een vaste goede baan en mijn vriend heeft een eigen huis. Hij is bijna 22 en wil ook graag een kind. veel mensen hebben tegen me gezegd dat ik het niet moet doen maar het voelt goed... we zitten ook in een stabiele relatie. al 3 jaar samen. ik zou graag willen weten wat jullie hierover denken. :))

Reageer op dit topic

Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in Algemeen


reacties (56)    Verversen

1 2 3



  • Lindaaaaaaaa

    Niemand kan hier antwoord op geven.
    Ik wilde pas na m'n 30ste ...

  • Liefenkids

    Ik was 19 toen ik zwanger werd van onze eerste, niet gepland maar zeer gewenst, onze relatie was stabiel, maar we zaten beiden nog op school. Pittig dat was het maar het heeft ons heel sterk gemaakt, dat kleine baby’tje is inmiddels 13 jaar, en wij verwachten nu onze 4e dochter. We waren jong, en hebben veel moeten inleveren, knokken tegen commentaar, reacties van de buitenwereld, dat is de mindere leuke kant aan jong ouders worden. Denk er goed over na, maar natuurlijk komt alles goed! En je hart volgen.

  • Momtobe2021

    Ik heb altijd gezegd aan kinderen krijgen zit geen leeftijd verbonden. Ik kon ook niet wachten met kinderen krijgen maar ik wilde eerst een stabiele relatie koophuis beide goede baan en uiteindelijk had ik dat voor elkaar toen ik 23 was dus toen begonnen met proberen met 25 is mijn zoontje geboren en als ik het eerder voor elkaar had was het dus wel eerder gebeurd dus ik zou zeggen als jij er klaar voor bent gewoon doen!

  • Daisy17

    Ik denk dat dat geheel aan jezelf ligt, het is jou beslissing. Ik werd op mijn 19e tante van een geweldig neefje waar ik best vaak op moest passen. Vanaf dat moment wist ik dan ook dat ik graag moeder wilde worden. Ik was in alle staten het maakte me niet uit hoe. Maar ik had geen vriend. Uiteindelijk een jaar later leerde ik mijn man kennen. Ik gaf al gauw te kennen dat ik kinderen wilde. Maar hij wilde nog eventjes wachten. Uiteindelijk werd ik op mijn 24e moeder van een prachtige zoon en op mijn 26e van nog een! Nu ben ik 29 en zwanger van mijn 3e kindje. Het moraal van mijn verhaal is dat ik blij ben dat ik nog even heb gewacht. Ik dacht dat ik er klaar voor was maar toen ik 19 was, was ik dat eigenlijk nog niet.

  • mama-van-5-wondertjes

    Ik was 19 bij de eerste ging wel.mis maar daarna was ik met 20 zwanger.Ik vond het niet te jong stabiele relatie baan huis ect.na al die jaren zijn we nog bij elkaar en vijf kinderen. Wel zou ik de dingen nog gaan doen die met kinderen wat lastige zijn.

  • Nicolette87

    Ja ik denk dat je te jong bent. Waarom zo haasten? Geniet eerst van elkaar. En van je vrienden etc. Een relatie van drie jaar vind ik nou ook weer niet zo lang overigens. Maar dat had ik op mijn achttiende denk ik ook wel gevonden…
    Droom samen alvast van jullie toekomstplannen, dat is ook al leuk. En dan komt het nog wel.

  • Kloddervos

    Als het voor jullie goed voelt, moet je ervoor gaan. Ik wou dat wij wat vroeger begonnen waren

  • Miiepj-aapie

    Ik was 17. En hoeveel ik ook van mij. Firstborn houdt. Ik heb pas sinds 3 jaar het gevoel er klaar voor te zijn. Overigs is deze dame ondertussen 11. Dat betekent dat zij 8 was het mij allemaal pas geland was. Nu 29 en zwanger van mijn 3e kindje en beleef dit echt heel anders dan toen ik 17/20 was..

    Weetje zo'n baby is na een jaar dreumes. Als peuter is gaat naar schooltje. Daarna basisschool. Zwemles. Andere sporten. Allerlei dingen die erbij komen waar je niet over nadenkt. Voor je het weet doen ze een toets om te kijken naar welk voortgezet onderwijs soort ze gaan.

    Ik raad het niemand aan. Hoeveel ik ook van mijn kinderen houdt! Hoe volwassenen ik ook al was op die leeftijd... Voor mij is het achteraf gepraat.

  • .Familyfirst

    Bij mij precies zo hoor, kreeg op me 19e me eerste kind en alles ging goed etc, en nog steeds maar indd nu ik ouder ben voel Ik mij meer echt moeder ofzo, als ik het over kon doen was ik er ook echt pas veel later mee begonnen

  • sunshine2000

    Zo te lezen heb je de basis die nodig is om een kindje stabiel groot te brengen. Leeftijd maakt in dat geval dan ook niet uit. Mijn vriend en ik zitten nu in ronde 7 voor ons eerste kindje en ik ben nu net 21 geworden en mijn vriend is bijna 24. We wonen 1,5 jaar samen en hebben een stabiel inkomen. Ik vind het persoonlijk juist heel mooi om jonge ouders te zijn/worden, terwijl ik dat niet vanuit mijn omgeving heb. Mijn ouders waren namelijk een stuk ouder voordat ze mij en mijn broertje kregen..

    Wat ik bedoel te zeggen is als je voelt dat jullie er klaar voor zijn, moet je je gevoel achterna gaan en is wachten niet nodig. Daarnaast weet je ook niet hoelang het duurt voordat je een kindje mag krijgen.. wij hadden op voorhand ook écht niet verwacht dat we nu al 7 maanden verder zijn. Ik hoop dat jullie snel een positieve test in handen hebben🍀💗

  • vanyy

    Ik zou eerst eens gaan samen wonen en daarna pas vragen voor je zelf gaan beantwoorden ben je bereid om zoveel zorg op je te nemen uren nachtrust missen niet meer alles zomaar even kunnen doen zoals je kindje niet wil slapen en ziek dat je niet met je vriendinnen uit kunt of feestjes missen aangezien je nog erg jong bent
    Het is echt niet zomaar een baby krijgen waar een aan en uit knop op zit

  • Manon3

    Woon je ook al samen? Dan zou ik zeggen leeftijd is maar een getal. Als jullie het al goed voor elkaar hebben en er gevoelsmatig klaar voor zijn dan is dat toch prima.
    Maar als je nog niet samen woont, zo klinkt het als je zegt vriend heeft een huis, dan zou ik daarmee beginnen. Dan kom je elkaar ook echt tegen en blijkt je partner soms toch niet zo fijn als voor het samenwonen. Daarnaast leer je dan verantwoordelijkheid en compromissen sluiten, voor jezelf zorgen (heel belangrijk te leren voor je ook nog voor een kindje moet zorgen), financieel op eigen benen te staan enz.
    Ik was ook graag jong begonnen aan kinderen, maar samenwonen en echt een tijd op elkaar aangewezen zijn voor er plek was voor gezinsuitbreiding vond ik toch wel heel belangrijk. Uiteindelijk vond man het ook nog een te grote stap, wilde ik eerst trouwen en hebben we er jaren over gedaan om blijvend zwanger te worden, maar leeftijd als bezwaar om kinderen te krijgen snap ik nooit zo.
    Ligt vast ook aan je persoonlijkheid. Veel mensen vinden dat je zo jong nog van alles van de wereld zou moeten zien ofzo.. Maar als jij daar niet op zit te wachten, liever huisje, boompje, beestje hebt en met liefde elke avond met je partner op de bank zit is daar echt niets mis mee.

  • bienmoos

    Het klinkt niet als te jong: huis, baan, vaste relatie en kinderwens! Op papier misschien ‘te jong’, maar in het leven niet. Gewoon je hart volgen hoor.
    Ik was ook te jong toen ik, weliswaar opgepland en ongewenst, een kind kreeg, maar dat is meer dan helemaal goed gekomen!

  • Maartje07

    Ik zou zeggen: ga eerst samenwonen en/of trouwen.
    Ik was zelf 23 (bijna 24) toen we ons eerste kindje kregen. Hoewel wij een hele stabiele relatie hadden en getrouwd waren, koophuis, beide vaste baan en financieel ruim, vond ik het lifeshocking. Ik heb er zeker geen spijt van, maar had niet gedacht (hoewel ik me echt goed had ingelezen) hoe pittig het was. Al was dat op m’n 30e misschien ook wel zo geweest.

  • Momtini

    Je weet niet hoe moeilijk het kan zijn en de hoeveelheid aan verantwoordelijkheid je op je bordje krijgt ; Omdat je het niet heb meegemaakt .😉 En dat geeft niet , maar vraag jezelf eens af ; wat maakt dat je overtuigd ben te weten wat het inhoud
    Maar je toch meningen zoekt van anderen?

    Ik krijg het idee dat je ook niet samenwoont uit je bericht . Ik zou zeggen , ga dat eerst doen voor dat je weer samen het gesprek aan gaat over een kinderwens . Samen zijn en samen wonen is een groot verschil . Leeftijd hoeft verder niet veel te zeggen , maar stabiliteit in je relatie, werk en woon situatie en je eigen psyche (en van je vriend) zijn belangrijke factoren in mijn opinie .

  • Charliecharlie

    Je bent inderdaad nog erg jong.

    De situatie klinkt op zich goed, maar in deze jaren ontwikkel je jezelf nog zoveel. Ik ben zelf zo enorm veranderd tussen mijn 18e en 25e. Je denkt op je 18e dat je al volwassen bent, maar jaren later denk je terug en zie je dat dat echt nog niet zo was. Bovendien woon je zo te horen nog niet samen met je vriend. Dat zou ik hoe dan ook ook eerst een tijdje doen. Samenwonen kan heel logisch en vanzelfsprekend gaan, maar ook erg tegenvallen, zie ik soms in mijn omgeving. Samen financiën organiseren, huishouden runnen etc lijkt mij een stap om te nemen voor je bewust zwanger raakt.

    De opmerking “geniet nog van je vrijheid” die je wsl veel hoort vind ik een heel persoonlijke, want misschien hoef je helemaal niet te reizen of uit te gaan. Maar hoe dan ook, ik ben best een huismus en toch viel het mij best tegen - voor bijna alles wat je wil doen moet je plannen en regelen.

    Dus al met al zou ik zeggen: eerst een tijd samenwonen, heel kritisch naar julliezelf kijken, heel kritisch bekijken wat jullie de komende jaren graag willen doen en wat je voor een kind op zou offeren.

  • Ordinary-Miracle

    Dit inderdaad! 🤗

  • Pindakaasappel

    Ik was zelf 19 en zwanger van mijn eerst. Dit was gepland. Alleen hadden wij al een vaste woning en inkomen. Wij woonden toen al 2 jaar samen. Ik zou die stap dan ook eerst maar eens nemen. Dat is al hele andere koek dan bij je ouders wonen en de vriend op afstand. Ik vind de manier van de vraag stellen ook redelijk jeugdig overkomen. Ik denk dat jouw omgeving dit ook ziet. Een kind is niet niets en het zet je totale leven op de kop.

  • boterbloemen

    Als veel mensen om je heen zeggen dat je het niet moet doen, dan denk ik dat je kritisch naar jezelf moet kijken. Mensen zeggen dat niet voor niets. Waarom de haast? Je bent zelf amper volwassen, waarom wil je nu al je leven volledig in het teken van een gezin en een kind zetten? Als je dat over 5 jaar doet, ben je er nog steeds vroeg bij.

    Leeftijd zegt niet altijd iets, dat is waar. Maar ik was pas 10 jaar later toe aan een kind en ben blij dat dat toen pas kwam. Ik vond mezelf op mijn achttiende heel volwassen en als ik daar tien jaar later op terug keek... tja, dan viel dat toch best mee met dat volwassen zijn. Ik studeerde toen, had mn zaakjes wel op orde, maar was gewoon echt nog jong. Ik ben blij dat ik voor ik zwanger raakte wat meer levenservaring opgedaan heb, de tijd samen met mijn partner samen heb gehad en dat de relatie de nodige diepgang gekregen heeft in die tijd, dat ik al wat meer werkervaring had opgedaan en wat doorgegroeid was voor ik parttime aan de slag ging, etc. Ik ben tussen 18 en 25 meer veranderd dan tussen 25 en 35, gewoon door simpelweg op te groeien.
    Ik weet dat 3 jaar heel lang is als je 18 bent, maar een relatie op je 15e is toch iets anders dan op je 25e vind ik. Je hebt een goede baan, zeg je, maar is dat goed genoeg voor de komende jaren, of wil je eigenlijk doorgroeien of nog studeren oid? Levert het financieel voldoende op voor het gezinsleven dat je de komende jaren voor je ziet? Verder leren oid wordt lastiger met kind. Je vriend heeft een huis, wonen jullie niet samen? Doet dat vooral eerst. En wordt dat dan jullie huis? Het gaat ook niet alleen om.een baby, je gaat echt een kind grootbrengen, opvoeden. Natuurlijk groei je daar ook wel in, maar het is een verantwoordelijkheid waar je U tegen zegt. Er zijn best wat zaken waar je vooraf nog over na kunt denken.

  • MandjeVT

    Ik ben ook vrij jong moeder geworden (23) en dacht ook er helemaal klaar voor te zijn, maar de manier waarop je leven veranderd is echt wel heftig! Het is erg mooi en fijn en ik hou heel veel van mijn zoontje, maar in mijn situatie had ik enorm onderschat hoeveel invloed het zou hebben en hoe erg mijn leven veranderd zou zijn. Een vaste baan is leuk, maar tel daar de gebroken of slapeloze nachten, eindeloze wasjes, afwas, later hapjes, dutjes, kind op een gegeven moment entertainen, ongemakken en ziek zijn bij op, dan is het wel een heleboel werk! Je vindt je weg er wel in en ik zou het voor geen goud meer anders willen, maar als ik de keuze had gehad, had ik wel nog even gewacht :) dat is mijn ervaring he, zeg niet dat het bij jou zo zal gaan, ik doe het ook alleen, maar verdiep je goed in alle bijkomende zaken voordat je bezig gaat met zwanger worden.

  • Myrtheflower

    Hmm ik mis even een belangrijk aspect in je verhaal, en dat is het samenwonen, ik krijg de indruk uit je verhaal dat je nog bij je ouders woont?

    Ik dacht toen ik 16 was dat ik al klaar was voor kinderen, ik ben nu 30 en 3 kids rijker en heb me flink verkeken op wat komen ging, ik dacht er echt rooskleuriger over dan het in de praktijk was, ik had het echt mooier gemaakt, en weet pas sinds ik kinderen heb hoe intensief het leven met ze is.


1 2 3

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50