Hoi hoi!

Mijn naam is Iris, ik ben 20 jaar jong en ik ben getrouwd met Pascal sinds 3-5-2010.

Ik ben erg jong getrouwd en ik word ook erg jong moeder, wat sommige mensen (met name wat mensen uit mijn "vrienden" kring) erg raar vonden. Zeker omdat mijn man 31 jaar is, vonden ze het een hele rare situatie. Maar mijn man mag misschien wel 31 jaar zijn, maar als je hem kent zou je dat absoluut niet zeggen. Dat vond ik juist zo leuk aan hem! Sterker nog: Ik was meer toe aan het hele huisje-boompje-beestje verhaal dan hij, ondanks dat ik ruim 10 jaar jonger ben.

11-2-2010 kwamen wij er achter dat wij papa en mama gaan worden. In eerste instantie schrokken wij hier wel een beetje van omdat het eigenlijk helemaal niet gepland is, maar ook omdat Pascal zijn vader 3 dagen eerder was overleden en het daardoor wel erg dubbel was allemaal. Vooral Pascal heeft heel veel gemengde gevoelens gehad met als gevolg dat het wel even een tijdje duurde voordat hij er echt enthousiast over was omdat het een erg verwarrende tijd is geweest voor hem.

Ook ik ben vorig jaar een heel belangrijk persoon in mijn leven verloren, mijn Oma. Wat eigenlijk meer mijn 2e moeder was. In tijden zoals deze merk je pas hoe erg je iemand in je leven mist. De bruiloft was absoluut 1 van de mooiste dagen van ons leven samen, maar voelde toch erg leeg doordat wij 2 hele belangrijke personen moesten missen.

Pascal zijn vader zal zijn kleindochtertje nooit ontmoeten en ik weet hoe geweldig mijn Oma dit zou hebben gevonden, ze zou zo ongelovelijk trots zijn geweest.

Na mijn miskraam in september 2009 hebben we besloten dat we wel een kindje willen, maar nog minstens een jaar of 5 er mee zouden wachten. Maar daar had onze kleine meid absoluut geen zin in, haha! Inmiddels zijn we dolgelukkig met de zwangerschap van ons dochtertje en kunnen bijna niet meer wachten tot de grote dag.