Volg ons overal!

Han83's Profiel

Over mij

Hallo allemaal!

Ik ben Hanneke en ik ben zwanger van mijn tweede spruit. Dolgelukkig zijn mijn vriend en ik, vooral omdat ongeveer een jaar geleden door de gynaecoloog aan ons werd verteld dat mijn vriend nagenoeg onvruchtbaar is! (Mijn eerste dochter is geboren uit een eerder huwelijk).

Wij zouden alleen in aanmerking komen voor ICSI, eigenlijk de allerlaatste stap qua hulp om zwanger te raken.

Op de natuurlijk manier zwanger worden zou voor ons zijn als 7 miljoen winnen in de loterij, werd ons letterlijk verteld. Nou, wij kunnen nu dus melden dat wij die 7 miljoen gewonnen hebben! En dat terwijl wij er dus totaal niet meer mee bezig waren. We hadden besloten om voorlopig nog niet aan behandelingen te beginnen, we wilden eerst trouwen. Dit zou gebeuren op 14 september van dit jaar, maar dit wordt dus maar even verschoven. En met liefde! :)

Ongelofelijk nieuws allemaal dus, ik kon het pas echt geloven toen ik de echo zag. Een mini-mensje met een kloppend hartje. Zo zie je maar, de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Er is er maar eentje nodig, zoals wel eens gezegd wordt, en dat blijkt dus echt zo te zijn.

Verder wens ik iedereen een hele fijne zwangerschap toe, zonder teveel kwaaltjes. En ook al hebben we het er vast allemaal graag voor over, soms is het gewoon heel vervelend. Sterkte allemaal, ik hoop eens van jullie vorderingen te horen!

Groetjes, Hanneke

Hoi allemaal,

Ik schrijf ook columns, die ik vanaf nu ook op mijn pagina zal zetten.

Ik hoop dat jullie ze een beetje kunnen waarderen, reacties zijn van harte welkom! Hier komt dan nummer 1:

Lucky bastard.

Ruim tien weken ben ik zwanger van mijn tweede kindje en dus ben ik intens gelukkig! Ik denk dat dat voor alle zwangeren wel geld en dat zij dus ook zullen herkennen hoe de dagindeling van een zwanger persoon er ongeveer uitziet: het is zó lekker om ’s ochtends om vijf uur wakker te worden omdat je gigantisch moet plassen, waarna je dus echt niet meer in slaap valt! Oh, en dan, als je ongeveer drie uur hebt liggen woelen, opstaan. Héél voorzichtig van de lig- in de zitpositie veranderen, anders krijg je direct vlekken voor je ogen. Zo, even vijf minuten bijkomen op de bedrand. Je spert je mond open en merkt dat je diner van gisteravond al bijna retour komt. Rustig ademhalen… Goed, nu gaan we staan en heel voorzichtig lopen we naar beneden. Oh nee, eerst nog even plassen. Eenmaal beneden weer even zitten hoor, want nu wederom een beetje dizzy. Voorzichtig opstaan, mond vooral gesloten houden en proberen een beschuitje met jam te *hoempf* smeren. Bij elk hapje moet je je best doen om het naar beneden te krijgen. Slokje thee als smeermiddel, dan gaat het wel. Drie en een half uur verder en het ontbijt zit erin!

Weer even plassen en vooral niet te lang op het toilet blijven zitten, anders beginnen je benen weer te slapen en kun je de komende minuten helemaal niets meer! Je wilt het toilet verlaten en terwijl je de deur dicht wilt doen schuurt deze langs je tepel. Oké, wie heeft zojuist mijn tepel eraf gesneden en waarom??!! Je gaat op je hurken zitten om je tepel te zoeken en probeert daarna weer langzaam en voorzichtig op te staan. *gaaaaaaap* Eigenlijk ben je al weer behoorlijk moe! Even op de bank liggen. Na vijf uur word je wakker van je dutje en je gaat weer rustig zitten. Na even geplast te hebben móet je echt wat eten. Graag veel en onverantwoord.

Na dit maaltje komen de oprispingen en brandend maagzuur. Tja, je moet het ook allemaal niet te snel willen doen! Opmaken, dat moet ook nog gebeuren. Je gaat voor de spiegel staan en probeert de pukkels en je zwangerschapsmasker weg te werken . Terwijl je je mascara aanbrengt valt je mond een beetje open waardoor je spontaan weer begint te kokhalzen. Het is vast mode tegenwoordig om maar één oog op te maken. Je bent klaar voor de dag, met nog meer vlekken in je gezicht dan je al had. Zes uur. Na een plaspauze beginnen we aan het eten. Vooral geen vlees, vis, sojaproducten, eieren, dingen die zuur- of gewoon sterk ruiken bereiden.

Na het eten even plassen, dutje doen, je slapende ledematen weer tot leven wekken en dan naar bed.

’s Nachts word je wakker in een poel van kwijl. Je gezicht is kletsnat en je hebt vliezen tussen je vingers gekregen. Een uurtje later word je weer gewekt door misselijkheid en je snelt je naar het toilet om te bekijken wat je ook alweer in welke volgorde had gegeten. Nu je er toch bent kun je net zo goed weer even plassen.

Als je terugloopt naar je bed zie je dat het half zes is. Alweer bijna tijd om op te staan!

En dan begint de dag weer opnieuw.

Je ziet, het is een magische tijd, die eerste maanden van je zwangerschap. Ik geniet er dan ook met volle teugen van!

Nummer 2:

Nergens last van.

Als je mensen vertelt dat je zwanger bent stellen ze je vaak direct de standaardvragen.

‘’Zo, en nu lekker aan de augurken met slagroom?’’ ‘’En, nu hang je de hele dag boven de pot?’’

En meer van dat soort vooroordelen. NIETS VAN WAAR, zeg ik ze. Ik zit nu in week 12 en heb nergens last meer van.

Terwijl ik mijn zure bom met mayonaise naar binnen werk kijk ik naar de televisie.

Oh god, de nieuwste Merci-reclame. Zeker weer zo’n muts die haar vader met een suf doosje chocolaatjes gaat bedanken voor álles wat die man voor haar gedaan heeft! Oh, maar deze mevrouw ziet er wel oprecht uit. *snif* Ah gut, ze zoekt haar oude *snuit* lerares op. Om haar te bedanken voor al die jaren trouwe dienst *snotter*…. Véél beter, deze reclame!

Nadat ik met zakjes thee en plakjes komkommer mijn rode en opgezwollen gezicht weer een beetje tot rust heb gekregen, ga ik verder met de dagelijkse beslommeringen. Ik ruim wat op, terwijl manlief de boodschappen gaat doen.

Als hij terugkomt pak ik de boodschappen uit en ik kan mijn ogen niet geloven… Eco-tomaten!! Die krengen zijn minstens drie keer zo duur als de gewone tomaten! Ik roep de met geld over de balk smijter bij me en vraag hem waarom hij in godsnaam zoiets stoms heeft kunnen doen. Met een trillende lip probeert hij mij duidelijk te maken dat hij de gewone tomaten niet kon vinden en dus deze maar heeft meegenomen. Ik stuur de dief van eigen portemonnee naar boven met de opdracht om zelf maar een passende straf voor zichzelf te bedenken.

Terwijl ik door de keuken loop valt me opeens iets op. Wat ruik ik toch? Is er iemand een fietsband aan het braden? Zo moet pure slechtheid ruiken, denk ik. Ik volg mijn neus en kom uit bij het huis drie blokken voor het onze. Iemand staat een schnitzel te bakken. Ik hol naar huis, terwijl ik de tranen al achter mijn ogen voel branden. Eenmaal binnen zak ik door mijn knieën en gooi mijn gezicht in mijn handen. Waarom moeten alle slechte dingen mij toch overkomen?!

Terwijl meneer Tomaat de ramen lapt, het konijnenhok verschoont, mijn fietsband plakt en een nieuw tuinterras aanlegt (ik accepteer deze straf), raap ik mezelf op van de vloer om wat te eten te maken. Ik rámmel! Ik neem mijn 11 boterhammen met haring, plakjes appel en ketchup mee naar boven. Daar ga ik op bed liggen. Ik val even in slaap.

Als ik wakker word moet ik naar het toilet. Even een bruine trui breien. Na een half uur, acht gesprongen aderen en chronisch zuurstoftekort geef ik het persen op. Nou, dat wordt wat met die bevalling! Met het angstzweet in mijn bilnaad weet ik mijn bed weer te bereiken en ik eet de rest van mijn boterhammen op.

Ik denk nog eens na over alle mensen die denken dat iedere zwangere last heeft van dezelfde symptomen. Die snappen er echt niets van…

Nummer 3:

Sportief

De feestdagen zijn weer voorbij. Geweldig genoten, en dan bedoel ik met name van het voedsel. Want je zult het wel herkennen: eerste kerstdag eten bij die en die, tweede kerstdag bij zus en zo en oudejaarsavond komen we alleen door met oliebollen, appelflappen en ander lekkers. Het gaat niet meer om het gezellig samenzijn, het gaat erom wie de lekkerste maaltijd op tafel zet. En dat vind ik allemaal helemaal niet erg, een enorme lekkerbek zijnde, maar het tikt allemaal wel aan! De weegschaal durft de uitdaging zelfs niet meer met me aan.

Dus ik ga sporten. Niet alleen, een vriendin steunt me, want, samen schijn je sterk te staan.

Gister was het dan zover. De eerste spinningles. Het is mateloos populair en je valt er geweldig van af, dus aan de slag maar!!

Met een handdoek om onze nek en een waterfles in de hand lopen we vol goede moed de zaal in. Er zijn al wat mensen aanwezig die alvast aan het warmdraaien zijn. Uitslovers….

We pakken een fiets en zetten ze op een mooi plekje achterin én naast elkaar. Anders durven we niet. Het vereist nogal wat handigheid om het ding fietsklaar te krijgen. Het zadel moet op de goede hoogte, hetzelfde geldt voor het stuur en je moet wel even checken of de noodrem het doet. Alles staat klaar en we gaan zitten. We zitten nog lekker te kletsen over hoe vreselijk sportief we wel niet zijn als de leraar binnenkomt.

Hij had overigens meer weg van een stuiterbal, véél te enthousiast naar onze smaak.

Hij plaatst zijn microfoon voor zijn mond, zet de muziek en de discolampen aan en springt op zijn fiets. En daar gaan we dan. We beginnen in een rustig tempo dat prima vol te houden is. Lachend kijken mijn vriendin en ik elkaar aan. Dit gaan we doen!

En we gaan de weerstand wat opschroeven, galmt het door de speakers. We draaien braaf aan het knopje op onze fiets. Mmm, zo is het best een beetje zwaar.

Henk Jan de Stuiterbalman verzoekt iedereen om de weerstand wéér een tikkie aan te draaien.

Ook vraagt hij ons om erbij te gaan staan, ‘’come on, come on’’….

Ik kijk opzij naar mijn vriendin en die kijkt al niet eens meer terug. Volgens mij probeert ze haar zweet- en speekselklieren in bedwang te houden. Ik kijk even schuin voor me. En wie hebben we daar? Riekje Fanatiekje. Ze trapt alsof ze haar levenswiel moet aandraaien. Af en toe kijkt ze bemoedigend naar haar buurfietsers met een blik die zegt, nog 436 lessen en jij bent op hetzelfde niveau als ik!

Ondertussen fietsen we allemaal stug door en inmiddels zijn we bezig om denkbeeldig de Mount Everest op te fietsen. Maar dan met Jan Smit die je aanmoedigt via de geluidsinstallatie.

En weer een beetje weerstand erbij! Die man zou beter op zijn plek zijn in een tandpastareclame. Hij lacht alsof hij ervan geniet dat wij beginners er nog niets van bakken.

En we gaan weer staan!!

Ik zweet eigenlijk nooit, nu gutst de Niagara van mijn rug af en geeft mijn lichaam vocht af op plekken waarvan ik niet eens wist dat het kon.

Het laatste stuk gaan we staan, zitten, weer staan, zitten, nóg even staan en weer zitten.

Aahhh, het uur is eindelijk voorbij… Rood, bezweet en met een beurse onderkant stappen we van de fietsen af.

Volgend jaar maar gewoon een appelflap minder…..

Nummer 4:

Het leed dat fietsen heet

Mijn dochter is nou niet bepaald een daredevil.

Eigenlijk is ze gewoon een grote schijterd, net als haar moeder. Maar aangezien ze nu al 5 ½ is, moet ze nu toch écht zonder zijwieltjes leren fietsen. Zij vindt dat minder nodig.

Vrijdagmiddag is het zover. Ik pak mijn dochter haar fietsje en zie haar gezicht al vertrekken. Kom op, zeg ik, we gaan fietsen!

Met lood in haar schoentjes komt ze naar me toe schuifelen. Haar enthousiasme siert haar.

Ze gaat netjes op haar fiets zitten en ik pak haar stuur vast. Of ik even wil beloven dat ik haar NIET zomaar loslaat. Ik beloof het plechtig, hoewel ik weet dat ik het uiteindelijk toch zal doen.

Alsof ik haar vraag naar de buurtsuper op de Mount Everest te fietsen om een pakje boter te halen begint ze te trappen.

Ik vertel haar dat hoe harder ze trapt, hoe minder ze zal slingeren. Ik vergeet even dat ik er nog aanhang via het stuur. Als Quasimodo ren ik met haar mee, elke stap pijnlijker voor mijn rug. Oké, we gaan het anders doen.

Ik houd haar jas aan de achterkant vast, dan hoef ik niet zo ver te bukken. Dochterlief kan het niet echt waarderen, want volgens haar gaat ze dan veel meer wiebelen. Dat moet dan maar, denk ik. De eerste drie meter gaan best goed, tot ik merk dat ze begint te hangen naar mijn kant. Ik sjor haar steeds weer rechtop en hol verder. Mijn voeten beginnen al een beetje te tintelen. Als we de bocht om gaan begint haar ‘’zie-mij-eens-opvallen-vlag’’ zo te zwiepen dat ik hem in mijn nek krijg. Ach, een mooie striem is niet lelijk.

Mijn dochter ziet onze voordeur weer in beeld komen en laat zien dat ze kan remmen én kan afstappen.

Ik vertel haar dat we pas naar binnen gaan als zij kan fietsen. Ze maakt mij even duidelijk dat ze pas vijf is en nog maar nét jarig is geweest, dus zij hoeft nog helemaal niet zonder zijwieltjes te fietsen.

Ik probeer een goede reden te bedenken waarom ze wél zonder zijwielen moet leren fietsen en ik kan nog maar één ding verzinnen: omkopen die handel…

Als je de hele straat kan uitfietsen zonder mijn hulp krijg je een cadeautje, beloof ik haar.

Nou vooruit, ze wil het nog wel een keer proberen, al kijkt ze nog steeds niet blij.

Als de vrouwelijke versie van Emile Ratelband moedig ik haar aan met dingen als: je kunt het, je gaat niet vallen, je bent een grote meid!!

Ze begint weer te trappen en het gaat steeds beter. Ik kan haar zelfs al wat meters loslaten!

Zodra ze doorheeft dat ik haar niet meer vastheb kijkt ze verschrikt opzij. Ze begint te slingeren en voor ik het weet komt ze met fiets en al mijn kant opzetten. Ik voel hoe fiets inclusief kind mij raken en ik lazer tegen de muur aan. Pijn is fijn en bloed is goed, vertel ik mijn dochter.

Terwijl ik met mijn sjaal het bloeden op mijn wang, neus en onderlip probeer te stoppen fietst mijn grote meid de straat helemaal uit, zónder mijn hulp.

Hèhè, we mogen naar binnen! Het trotse kind incasseert haar cadeau en ik ga op de bank liggen. Goddank hoef ik haar niet te leren autorijden….

Nummer 5

Het zou verboden moeten worden....

Sommige dingen moeten gewoon niet kunnen, niet mogen!!

Ik heb hier tot mijn grote spijt een goed voorbeeld van. Dochterlief zit op zwemles bij een sportschool. Dat betekent dat er niet alleen kleine schattige dreutels komen om te leren zwemmen, maar gewoon iedereen is welkom.

En dat verzamelt zich dan in één van de twee kleedkamers, de mannenkleedkamer, of de vrouwenkleedkamer. Omdat ik dus een dochter heb ga ik met haar het vrouwenhok in.

Er is gelegenheid om te douchen, want van al dat sporten of heftig de sportieve schijn ophouden kun je behoorlijk gaan zweten!

Toevallig komt er net een vrouw van middelbare leeftijd onder de douche vandaan. Naakt.

Goed, moet kunnen, we zijn tenslotte allemaal hetzelfde. Al hoopte ik nu eigenlijk van niet. Ik kan er niets aan doen, maar de vrijheid van lichaam en geest die ze overduidelijk voelt, intrigeert me. En niet op een prettige manier. Alleen wist ik toen nog niet dat het staren naar haar blote lichaam op dat moment nog een tripje naar Euro Disney was vergeleken met wat ik nu zou gaan zien.

De vrouw buigt voorover. Uiteraard net als ze met haar rug naar mij en mijn dochter toe staat. En dan gebeurt het.

Er spoelt een golf van misselijkheid door me heen. Mijn netvliezen branden en het liefst zou ik mijn hoofd in een bak zoutzuur onderdompelen. Dit gaat me minstens drie maanden mijn nachtrust kosten en heel wat bezoeken aan een therapeut.

Het (hopelijk goede) mens heeft dingen groeien op haar intieme plekken die ik ook wel eens op een fruitschaal heb zien liggen. Rottend…

Mevrouw Kiekeboe heeft zoveel beharing tussen haar benen waar ik zó ontzettend van schrik, dat ik het liefst al mijn lichaamshaar ter plekke weg zou willen fikken. Langzaam, maar oh zo effectief.

Ik kijk even naar mijn dochter. Die staart vol ongeloof naar dit ranzige spektakel.

Ik wrijf mezelf over mijn keel om te zorgen dat ik slik.

Al is dit zo ongeveer het meest walgelijke dat ik ooit heb gezien, toch moet ik er naar blijven kijken. Gaat dit mens ooit nog opstaan??!!

En daar gaat ze. Haar billen raken elkaar gelukkig weer aan, als de gordijnen na het toneelstuk ‘’Passion of the, Christ, wat heb jij daar nou hangen?!’’

En net als ik denk dat ik mijn tranen kan drogen en daarna mijn kind kan troosten, komt deel 2. Oh god, ze gaat zich insmeren! Ze neemt plaats op het bankje en zwaait zeer soepeltjes haar been de lucht in. Zo kan ze mooi overal bij. Ze smeert en voelt en geniet duidelijk van zichzelf. Mijn keel vult zich met braaksel.

Ik zou nog liever een zak met jonge poesjes tegen een muur aan rammen, dan nog langer naar dit horrorfestijn te moeten kijken!

Ik pak mijn dochter bij haar klamme hand en sleur haar mee, naar buiten de kleedkamer. Ik ruik een mix van energiedrankjes en zweet. Heerlijk!

Als we eenmaal thuis zijn en lichtelijk zijn bijgekomen van dit weerzinwekkende avontuur bedenk ik me iets: er moeten nieuwe regels komen in Nederland. Borden met de tekst: ‘’gelieve niet naakt te bukken’’ moeten de zwembaden gaan sieren. Ja, ik heb een nieuw doel voor ogen. En liever dat, dan Miss Nude….

Nummer 6:

Family fun.

Op mijn werk organiseren ze elk jaar een sinterklaasfeest. En aangezien ik een dochter van zes heb die alles wat met Sinterklaas óf cadeautjes te maken heeft leuk vindt, moet ik toch eigenlijk wel gaan. Ze is helemaal blij en hyper op de dag des heils. Schattig…

Als we aankomen mag dochterlief een pakje drinken uitzoeken en wat lekkers. En net als ik in mijn hoofd al loop te klagen over het feit dat de ouders natuurlijk weer worden overgeslagen, zie ik het tentje met lekkernijen voor de papa’s en mama’s staan. Oké, toch wel goed geregeld.

We nemen plaats op de grond met onze ruggen tegen de muur, want de normale zitplekken zijn uiteraard allemaal al bezet. Sommige ouders gaan natuurlijk al twee dagen van tevoren voor de deur liggen in slaapzakken, want stel je toch eens voor…

We genieten van ons lauwe chocolademelk en bolle speculaaskoekje als de deur opengaat.

Kijk lieverd, nu komt Sinterklaas! Nee hoor, de Goedheiligman laat als een echte celebrity nog even op zich wachten. Wie er wel binnenkomt weet ik nog niet zo goed.

Een in het groen geklede man die zich voordoet als Bertje Doperwtje loopt de ruimte binnen.

Hij heeft een gitaar om zijn nek hangen, dus ik vrees dat we gezellig moeten gaan doen tot de Sint zijn entree komt maken.

En ja hoor, we gaan met zijn allen een liedje instuderen voor Sinterklaas.

Ik zie de mensen om mij heen enthousiast opveren terwijl ik alleen maar kan denken aan het feit dat er al 5000000 Sinterklaasliedjes bestaan, dus waarom een nieuwe aanleren?!

Oh ja, dat versterkt de band tussen alle aanwezigen…

Na ongeveer 79 keer voorzingen door onze Bertje D. kan iedereen zo’n beetje een kwart van het nummer meezingen. Hij gaat lekker.

Mijn dochter heeft zich bij de drankvoorzieningen al pak ‘em beet 7 keer voorgedaan als net binnengekomen kind om nog wat vocht binnen te krijgen. Sjonge, wat laat die Kindervriend lang op zich wachten!

En net als Henk Jan de Fotoman voor de zoveelste keer voor mijn neus is gaan staan om ons groene muzikale talent te vereeuwigen, komt Hij binnen.

Ik ben van vroeger gewend dat de kindertjes behoorlijk onder de indruk waren van deze grote Man met witte baard. Maar niets is hier minder waar. Overal waar je kijkt zitten kinderen ergens onder, op, in of achter. Er is wel iemand aanwezig die probeert de orde te handhaven, maar haar pogingen mogen niet baten. Halverwege haar zin of iedereen braaf ……….. stopt ze ook maar. Een paar minuten later waagt ze zich toch nog even op het podium om uit te leggen wie wanneer zijn cadeautje krijgt en op welk teken iedereen het open mag maken.

Niemand luistert. De kinderen bekogelen Bertje met pepernoten, de moeders pushen hun kroost om de Gulle Gever even de hand te schudden en de vaders proberen hun digitale camera’s onder kinderschoentjes vandaan te pellen.

Chaos, drama en totaal geen gezellig samenzijn!

Zodra mijn kleine meid haar cadeau heeft bemachtigd vraagt ze zelf al of we alsjeblieft naar huis mogen. Daar kan ze tenminste in stilte haar nieuwe presentje bewonderen onder het genot van ‘’Zie ginds komt de stoomboot’’, warme chocolademelk en kraakverse speculaasjes…

Ook op mijn profiel:


Laatste: 20-11-2007
Jongste: 20-12-2007

Mijn Babybytesgeschiedenis:

Over 17 dagen ben ik 3800 dagen lid. Ik heb nog geen 's gegeven of gekregen. (Boe...)