Nimm(ke) Geslacht: meisje Geboren: 30 Maart, 2012 Leeftijd: 1 jaar, 1 maanden en 26 dagen Verjaardag over: 309 dagen Sterrenbeeld: Ram Mijn grootste prestatie: -

Mijn profiel

Geboorte informatie

Nimm(ke)`s geboorteverhaal

Dag lieve meid,

Nu je ondertussen al 12 dagen oud bent, wordt het hoogtijd om je geboorteverhaal op te schrijven.

Je uitgerekende datum was voorzien op 22 maart 2012, maar iedereen dacht dat ik die datum nooit zou halen. Mama zou namelijk blijven werken tot aan 39 weken en met een drukke peuterbroer, zou je wel eens kunnen beslissen om vroeger te komen. Maar jij dacht er blijkbaar helemaal anders over.

Toen 22 maart naderde begon iedereen dan ook steeds maar te vragen of ik al iets voelde, of er al iets veranderde, maar volgens de gynaecoloog kon het voor elk moment zijn, maar het kon ook wel nog wat langer duren.

22 maart ging voorbij en het weekend erop hebben mama en papa alle registers opengetrokken om schot in de zaak te brengen. Maar jij had het veel te gezellig bij mama en bleef toch maar zitten.

Op maandag 26 maart hadden mama en papa terug een afspraak bij de gynaecoloog. Daar werd er een beslissing genomen waar mama het toch een beetje moeilijk mee had. Je broer was namelijk met een spoedkeizersnede geboren. Dit zorgde ervoor dat ik niet langer dan 1 week over de uitgerekende datum mocht gaan en dat ze daarna terug een keizersnede zou krijgen. Mama keek echter al heel de zwangerschap ernaar uit om op een natuurlijke manier te bevallen.

Die maandag werd er dus beslist dat je ten laatste op 30 maart geboren zou worden met een keizersnede als je zelf geen aanstalten maakte om spontaan te komen.

Donderdag 29 maart 2012:

De laatste dag dat mama met een dikke buik zou rondlopen. Het stond vast. Morgen zouden mama en papa je eindelijk kunnen knuffelen. Wat verlangden we naar dat moment. Maar tegelijk leek het zo onwerkelijk.

Ik had er me bij neergelegd dat het terug een keizersnede zou worden. Voor de operatie op zich had ik geen angst, maar ik zag vooral het herstel nadien niet zitten. Vandaag moest ik ook even naar het ziekenhuis op voorcontrole. De hele dag was ik al druk in de weer om alles voor te bereiden. We zouden nu eenmaal langer in het ziekenhuis moeten blijven en de plannen voor het poliklinisch te bevallen moeten opbergen.

Om 16u kwam ik aan aan de materniteit in het ziekenhuis. Na de nodige documenten te hebben ingevulde bracht een vroedvrouw me naar de kamer waar we samen onze eerste dagen zouden beleven. Na een tijdje kwam de vroedvrouw terug om wat bloed af te nemen en de bloeddruk te meten. Daarna moest ik nog een halfuurtje aan de monitor liggen om jouw hartje te controleren.

Terwijl ik aan de monitor lag, keek ik even naar de tv. Af en toe begon ik een harde buik te krijgen die af en toe wel pijnlijk werd. Voor de lol begon ik ze even te timen en in de drie kwartier dat ik daar heb gelegen, had ik toch wel een stuk of 8 harde buiken die af en toe wel pijnlijker werden. Maar omdat dit gerust voorweeën konden zijn, meldde ik het niet aan de vroedvrouw en ging naar huis.

Tijdens de autorit van het ziekenhuis naar huis kreeg ik toch nog af en toe een harde buik die zo pijnlijk werd dat ik ze moest wegpuffen. Stiekem hoopte ik dat het zou doorzetten en toch nog natuurlijk zou kunnen bevallen.

Eenmaal thuisgekomen ging ik onmiddellijk terug verder met de koffers te pakken en nog vlug wat was op te plooien. De harde pijnlijke buiken bleven komen, maar ik wou ze nog niet timen aangezien ik wel aanvoelde dat deze nog heel onregelmatig kwamen.

Rond 19u was alles rond en kon ik in de zetel gaan zitten. De harde buiken bleven komen en werden steeds pijnlijker. Nu begon ik wel te beseffen dat dit echte weeën waren. Met behulp van een applicatie op m’n gsm begon ik ze te timen. Een echte regelmaat zat er nog altijd niet in. Soms zaten er maar 3 minuten tussen en soms 8 minuten. Papa vroeg steeds of we de vroedvrouw nog niet moesten opbellen, maar ik wou nog even afwachten. Ondertussen stopten we grote broer nog in bed, want het zou vroeg dag worden.

Om 21u besliste ik dat papa de vroedvrouw mocht opbellen en rond 21u45 belde Mia aan. Mia hielp wat met het timen en constateerde dat de weeën van intensiteit afwisselden. Dit kwam voornamelijk doordat jij, kleine meid, heel veel bewoog. En telkens wanneer een wee zich aanbood en jij bewoog trok deze terug weg. Je stampte ook soms enorm hard, waardoor ik meer pijn had van je gestamp tussen de weeën dan van de weeën zelf. Maar zolang je veel bewoog was dit ook een teken dat je het nog goed deed in mijn buik.

Om 22u20 wou ik wel eens weten of die paar uren arbeid al iets hadden opgeleverd. Bij het toucheren bleek dat de baarmoederhals nog naar achteren lag. Hij was nog maar voor 1/3 verstreken en ik had zon kleine 2 cm opening. Er was dus jammer genoeg nog niet veel gebeurd. Het beloofde dus weer een lange bevalling te worden.

Mia besloot om nog even naar huis te gaan en we mochten terug bellen als het allemaal wat intenser en regelmatiger werd.

Vrijdag 30 maart 2012:

Rond middernacht besloot ook papa nog even in bed te kruipen. Ik vond dit best wel OK en bleef zelf in de zetel zitten om de weeën op te vangen. Door de rust in huis werden de weeën wat intensiever, maar wel nog steeds onregelmatig. Soms maar 2 minuten en soms toch wel een 12 minuten. Maar hoe langer ze wegbleven hoe intensiever ze terugkeerden. Soms werden ze ook heel erg moeilijk om op te vangen en begon ik er bij te schreeuwen. Rond 2u besloot ik om het bad te laten vollopen in de hoop de weeën daar beter te kunnen opvangen. Maar het bad vond ik niet echt aangenaam. En de pijn bleef even intensief. Na een halfuurtje kroop ik dan ook maar terug in de zetel. Rond 4u kon ik de pijn niet meer aan en wekte ik papa om Mia terug op te bellen. Rond 4u30 stond Mia weer voor de deur en ze merkte duidelijk dat de weeën heel intensief waren, maar nog steeds erg onregelmatig. Bij het toucheren constateerde ze dat de baarmoederhals volledig was verstreken en er zo’n 4 cm opening was. Het maakte dus niet veel uit dat de weeën onregelmatig kwamen. Ze deden wel hun werk.

Aangezien de rit naar het ziekenhuis toch wel een tijdje duurde en we grote broer nog bij oma moesten afzetten, besloot ik om al te vertrekken. De pijn begon ook steeds minder opvangbaar te worden en de gedachten aan een epidurale kwam steeds boven. Na een halfuurtje was broer wakker gemaakt en aangekleed en klaar om te vertrekken

Tijdens de rit naar het ziekenhuis kwamen er ook steeds pijnlijkere weeën die nog pijnlijker werden door de hobbelige wegen.

Iets voor 6 uur kwamen we aan op het verloskwartier. Ze hadden het bed uit de kamer op de materniteit klaargezet. Ik mocht op bed gaan liggen en moest eerst even aan de monitor. Daar maakte ik geen probleem van. Ik was ontzettend moe en uitgeput dus een warm bedje was zeker welkom. Aangezien er een keizersnede was gepland moest ik toch voor alle zekerheid een baxter hebben. Mia kwam ook nog even afscheid nemen.

De monitor gaf je hartslag en de weeën duidelijk weer. En wanneer de cijfers die de weeën registreerden omhoog gingen, zette ik me schrap om hem op te vangen. Dit werd steeds moeilijker en pijnlijker. Ik was volledig uitgeput. Rond 8u kon ik niet meer en vroeg de vroedvrouw om even te kijken of er al vorderingen waren gemaakt. Jammer genoeg was er nog niet veel veranderd en had ik nog steeds maar een kleine 5 cm opening.

De bevalling van je broer begon me steeds parten te spelen. Het verliep bijna op dezelfde manier en de angst voor de spoedkeizersnede kwam terug boven. De monitor registreerde soms ook een zwakker hartslag tijdens een wee.

 Ik wou de natuur zijn gang laten gaan, maar op deze uitgeputte manier lukte het niet. Ik wou wat rust en besloot om een epidurale te nemen. Deze beslissing zorgde voor een opluchting.

Het duurde echter nog meer dan 3 kwartier voordat de anesthesist voor de epidurale er was. Ondertussen had ik ook al een assistent van de gynaecoloog ontmoet die normaal gezien mijn keizersnede zou hebben gedaan.

De epidurale was echt een geschenk. Ik kon eindelijk wat op adem komen en de monitor gaf steeds regelmatigere en intensievere weeën weer. Dit had ik dus nodig. Slapen zat er wel niet in, want om de 20 minuten kwam de vroedvrouw met een stagiair binnen om me te draaien.

Rond 10u kwam een andere assistent van de gynaecoloog langs om te zien hoever het al stond. Hij constateerde al 7cm ontsluiting, maar je zat nog redelijk hoog. Aangezien ze je hartslag nauwkeurig in de haten wilden houden, moesten ze de vliezen breken om een elektrode op je hoofdje te plaatsen. Na het breken voelde ik me letterlijk leeglopen en na de volgende wee voelde ik iets meekomen. Papa keek even en zag de slijmprop liggen in een plas vruchtwater. Papa drukte op de knop en de vroedvrouwen kwamen onmiddellijk om een heel deel van het bed te verversen.

Rond 11u kwamen ze terug om de vooruitgang te bekijken. Ik dacht dat we nu wel rond de 8 cm zouden zitten, maar wat een opluchting toen de vroedvrouwen vertelden dat ik een volledige ontsluiting had. Aangezien ik enkel de druk van de persweeën voelde, maar niet de drang om te persen, wouden de vroedvrouwen nog een halfuurtje afwachten. Je zat namelijk nog wat hoog en zo hadden ze de tijd om alles klaar te zetten in de verloskamer.

Maar na een 20-tal minuutjes waren ze er al terug. Ik mocht een paar keer persen. Na een paar instructies te geven wachtten we de volgende perswee af. Ik kon heel goed de druk voelen en gaf alle kracht tijdens die eerste persweeën. Na zo’n 3 persweeën te hebben weggeperst op de arbeidskamer werd ik naar de verloskamer gebracht. Eenmaal ik op de verlostafel lag, mocht ik nog eens meepersen tot je bijna klaar zat om geboren te worden. De gynaecoloog stond op punt om naar huis te gaan voor zijn lunch, maar werd er nog snel bijgeroepen. Eenmaal hij klaar stond, mocht ik terug meepersen en na 2 keer te persen was je hoofdje al geboren. Nog 2 keer persen en je lag bij mama op de buik.

Ik was helemaal ondersteboven en kon niet stoppen met over je wang te wrijven en je te aaien. Dit lief klein meisje was het wachten zo waard. In eerste instantie leek je erg op je broer.

Nu moest je placenta nog geboren worden. Papa mocht je navelstreng doorknippen en met jou naar het verzorgingsgedeelte gaan.

Ondertussen was de vroedvrouw heel hard op mijn buik aan het duwen en het draaien. Daar kon ik niet goed tegen en ik voelde me helemaal wit trekken. Na een 5 minuutjes kwam de placenta los en stopte de vroedvrouw met duwen. Geen seconde te laat, want ik draaide bijna weg. De vroedvrouw deed vlug wat medicatie in mijn baxter en snel werd het terug wat beter.

Ik had blijkbaar veel bloed verloren en de combinatie met bijna 24 uur niets meer te hebben gegeten en het grote slaaptekort zorgde ervoor dat ik bijna wegdraaide. Maar niets kon tegen het gelukzalige gevoel op. Mama’s kleine meid was geboren en dat op de valreep door een natuurlijke bevalling. Het genieten met mijn kleine meid kon beginnen.