Nog 1 week!!!

Nog 1 week, 7 dagen...en dan wordt eindelijk het lange wachten beloond met een prachtig meisje wat we dan mogen zien, vasthouden, ruiken, knuffelen..een momentje waar ik, en mijn vriend ook, zo naar uitkijk!! Volgende week maandag, rond deze tijd zal ze er al zeker zijn!! Want mijn Gynaecologe staat alleen voor de ochtenden in de o.k. Vrijdag kan ik bellen hoe laat ik maandag geholpen zal worden.

Eigenlijk zijn de weken wel voorbij gevlogen deze zwangerschap. In mei werd ik opgenomen vanwege blaas- en nierbekkenontsteking en een urineweginfectie,bovendien was ik helemaal uitgedroogt. Eerste keer naar huis gestuurd vanaf de e.h.b.o maar na een paar dagen thuis weer snel terug want het ging alleen maar slechter. Eenmaal weer op de eerste hulp en na weer een aantal onderzoeken kwam de arts binnen met de mededeling dat ik toch wel zieker was als dat ze eerst dachten maar dat ze me niet de juiste medicatie konden geven i.v.m mijn zwangerschap :o...WAT?!?!?! Dat kan niet hoor meneer de Dokter, ik ben 5 maanden geleden bevallen van mijn dochtertje en nu aan de pil. Ja mevrouw, uit urinetest is toch echt gebleken dat u zwanger bent. Ik kon alleen maar denken hoe? En wat? En wanneer? En nu?!?! Mijn vriend was thuis bij de kleine, ik zat daar met mijn vader op de eerste hulp. Hoe moet ik dit aan mijn vriend gaan vertellen? Niet over de telefoon, dat kan echt niet...maar uiteindelijk 's avonds laat toen ik eenmaal geinstalleerd was op de afdeling was ik met hem aan 't appen en zei tussen de regels door 'maar wat nu lieve schat als ik weer zwanger ben' mijn vriend ging door met het onderwerp waar we over bezig waren en weer stelde ik hem die vraag! Toen was het even stil en zei hij 'serieus??' Ja serieus lieverd...Oke zei hij, laat me nu maar even een potje black opsen :D ff verwerken haha..de arme schat!!
Maar goed, de volgende dag zou ik een echo krijgen dus naar beneden gebracht naar de verloskamers om te kijken hoe het stond met de zwangerschap en een eventuele termijnbepaling, als dat al ging. De verloskundige had de inwendige echo al klaar liggen want ja, ik kon nooit verder als een week of 4 zijn. Ik was immers toch elke maand wel ongie geweest, al was het dan heeeeeel minimaal en weinig helder rood. Maar ik dacht dat het nog een beetje een nasleep was van de k.s 5 maandjes eerder en dacht dat mijn lichaam daar nog niet volledig van hersteld was. Dus ik ging daar liggen en de verloskundige ging kijken...en net alsof ik naar beelden van iemand anders keer lag daar al een volledig kindje te springen, ruim 14 weken was ik al op weg!! Ik wist niet wat ik zag!! Huilen en lachen tegelijk, allerlei emoties schoten door elkaar...maar meteen duidelijk was wel dat ook dit kindje echt meer dan welkom was. Maar HOE gingen we dat doen??? Onzekerheid ten top maar we wisten wel dat we 100% achter onze beslissing stonden.
Wat een geschenk dit kindje, en wat zijn we blij als we haar eindelijk mogen bewonderen volgende week!!! Ik hou nu al zoveel van haar...

Groei nog maar even goed me kleintje...papa en mama en je zusjes wachten op jou!!

Liefs,