Zwangerschap en de geboorte van ons eerste kindje
Mijn eerste zwangerschap tot dus ver :
We probeerden al een jaar en half zwanger te worden, en op de duur dacht ik er zelfs niet meer aan.
De mensen rondom me waren er meer mee bezig dan ik na verloop van tijd.
Na een controle bij de gynaecoloog bleek alles gewoon in orde te zijn, deze controle was in maart.
En toen kwam het moment... na elke keer weer teleurgesteld te zijn als de test weer negatief was.
Was daar de dag dat ik een klein weekje overtijd was, ik had er last van wegdraaien en dergelijke.
En we zouden over enkele weken vertekken naar Egypte voor 10dagen.
Op aanraden van een collega deed ik dan een test...
M'n vriend had ik er niet van verteld voor het geval het weer niets was, ik ben thuis gekomen en deed meteen de test smiddags.En tot mijn enorme verbazing was deze positief!
Ik kon mn ogen niet geloven, het was eindelijk zo ver :)
Ik proberen mn vriend te bellen want die was aant werk, maar nam zijn gsm niet op.
Dus smste ik een vriendin, die was net als ik door het dolle heen!
Toen belde mn vriend me terug met de vraag waarom ik gebeld had... ik vroeg of hij neer zat :P
En toen viel zn eurocent, zegt ie " is het zover?" ja, riep ik luid door de telefoon.
Eerst moest hij toch nog even van de schok bekomen denk ik hahaha
Maar al snel volgde er een smsje met " Woensdag baby2000? xxxxx"? vond ik al enorm leuk en lief.
De volgende ochtend deed ik nog een 2de test om zeker te zijn, en ja hoor heel duidelijk positief!
S'avonds belde ik doodleuk mn moeder op om het nieuws te melden, ik zei we gaan niet met zn 2 naar egypte :P
En vroeg ze heel droogjes... " ah nee?" ... even stilte.... en toen heel luid AH NEEEE???????
Kzeg nee we gaan met zn 3tje :P, ze vond het natuurlijk geweldig en zei ook meteen dat het misschien niet zo verstandig was om naar egypte te gaan nu.
De volgende dag moest ik weer gaan werken, en kon mn blijdschap niet voor me houden, dat heb je als je met allemaal vrouwen samen werkt en je erg met elkaar begaan bent.
Dus de eerste oollega die me smorgens goeiemorgen kwam zeggen, vertelde ik het goede nieuws :)
Beide stonden we in tranen :)
Ik heb toen een afspraak gemaakt bij de gynaecoloog,Ik moest wel naar een ziekenhuis verder gaan want de wachttijd hier in het ziekenhuis was nog te lang naar mn zin.
Dus al gauw volgde de afspraak... ik was toen een 7/8weekjes ver... nog niet veel te zien natuurlijk.
Maar wel machtig om dat kleine bolletje te zien pinken...het hartje klopte dus en alles zag er prima uit!
De maand erop moest ik dan terug komen voor de volgende controle.
En toen eind juni ik enorm veel pijn kreeg op mn werk...meer dan ik al had gehad de voorbije 2 weken...
Besloot ik maar eens naar de huisarts te gaan, toen bleek dat ik waarschijnlijk bekkeninstabiliteit zou hebben, of toch naar die kant toe.Ik werk als stockmedewerkster en til dus de hele dag zware dozen van gemiddeld 17kg, en sta hele dag recht op meestal de zelfde plaats.
De dokter zei meteen dat dat zo wie zo geen goede baan is als je zwanger bent, en dat met bekkeninstabiliteit het er niet beter op zou worden.Een andere functie zat er voor mij niet in daar ik geen verkoop ervaring of manager kon zijn.
Ik vertelde de diagnose van de huisarts aan de gynaecoloog de volgende keer dat ik moest gaan.Zei verwees me door naar de fysiotherapeut in het ziekenhuis...na wat rek en strek oefeningen en voelen hier en daar...kwam die ook tot de conclussie > bekkeninstabiliteit.Het kon erger worden of het kon minderen dat kon niemand garanderen hoe het zou lopen zei hij me.
Dus op aanrade van de gyn, huisarts en fysiotherapeut ben ik dan op ziektewet gegaan...En waarschijnlijk een slim idee geweest want de laatste maanden werd het alleen erger.
Tegen de avond is het soms zo erg dat ik nauwelijks kan lopen,staan of zitten... alles wat ik doe doet gewoon pijn,
Mn onderrug,heupen en benen soms ook.Erg lastig want thuis sta ik ook alleen in voor de gang van zaken daar mn vriend snachts werkt.
Toen ben ik enkele maanden geleden fysio gaan doen, en kreeg moeilijke oefeningen waardoor ik achteraf nog meer helse pijn had.Dus besloot ermee te stoppen.Tot een vriendin van me me doorverwees naar haar fysio therapeut, nu krijg ik massages, en lichte oefeningen, en ademhalings technieken geleerd.
Moet ook als ik bijvoorbeeld boodschappen ga doen een bekkenband aan?" de ERASMUS band"
Dit geeft wel steun, maar erg aangenaam zit het niet :P
Het neem de pijn allemaal niet weg, maar verzacht wel voor enkele uurtjes.Ik voel me soms wel een oud vrouwtje van 80 jaar, die krom loopt.
Dan op mn controle rond 24weken bij de gyn, bleek dat de uitslag van mn suikertest niet helemaal goed was :(
Ik dacht wat kan er nu nog meer "NIET LOPEN ZOALS HET MOET" want had me natuurlijk een prettige zwangerschap voorgesteld op het misselijk zijn enzo na :P
Ze raade me meteen aan een afspraak te maken bij de diabetes arts.Daar ben ik inmiddels ook geweest...
Moet nu 2 dagen per week, 4x per dag mn eigen bloed prikken en met zo aparaatje mn waarden controleren. Moet ook nog naar de dieetiste voor bepaalde richtlijnen qua eten en drank.Het is niet dat ik zwangerschapsdiabetes heb, het is preventief...zodat ik het niet krijg en de baby ook geen negatieve dingen erdoor meemaakt/krijgt.
Moesten mn waarden niet binnen de perken blijven en vinden ze het nodig word er eventueel insuline toegedient om problemen voor de baby en de bevalling te voorkomen.Dus hoop dat het zo netjes binnen de perken blijft.
En dan zijn er de kwaaltjes als pijn in mn rechterzijde?, en erg veel last van het zuur hebben...Zelfs als ik op bed lig.
Erg vervelend, lijkt wel een brok te zitten, soms moet ik dan wel eens boertje laten en dan zou ik bijna denken van o jee...overgeven.Ook last van m'n ademhaling, maar dat had ik voor mn zwangerschap al... soms moet ik echt heel erg diep inademen want dan lijkt het alsof ik geen adem krijg, en voel ik me benauwd worden.
Maar zolang alles met ons kleintje goed gaat, neem ik alles met (plezier) erbij.We zijn nu 15.11.10, en inmiddel 29weekjes ver... ben op de hele zwangerschap nog maar een 4/5kg bij gekomen en dat is ook wel mooi.
Nu aanstaande donderdag hebben we weer afspraak bij de gyn voor de 30weken controle net 3daagjes voor de 30weken eigenlijk...
Ben benieuwd hoe het met ons prutsje is, want tot de vorige keer lag ze in onvolkomen stuit.Voor de eerste keer kan mn vriend ook niet mee, vind het enorm jammer maar neem een dvdtje mee zodat hij dat allemaal niet moet missen! En in zijn plaats gaat mn moeder mee naar de gynaecoloog.
?
07.12.2010
Nou al bij al is m'n vriend toen toch maar mee gegaan naar de gynaecoloog aangezien m'n moeder niet kon.Alles was goed met ons prutsje.
Maar ze lag dus nog steeds in stuit, de gynaecoloog heeft gezegd dat als ze met 35 weken niet gedraaid is we gaan kijken voor datum voor keizersnede. Ik vind het allemaal best, zolang ons meisje maar gezond ter wereld komt.
De echo was het kort want ons meisje lag zo gedraaid dat we enkel haar rug zagen.? Inmiddels zijn we alweer 2 weekjes verder... en krijg alsmaar meer last van mn bekken :(? Het is s'avonds echt een ramp om rond te lopen, zitten of liggen.. en slapen gaat ook al niet meer zo goed, een uurtje of 3 per nacht misschien.? Elke week ga ik naar de fysio en dat verzacht dan wel eventjes, maar niet lang helaas.Nu donderdag 9 december hebben we weer een afspraak bij de gyn.? Ben enorm benieuwd naar m'n kleine meisje.Hoop op een? mooi echo'tje en dat alles natuurlijk in orde is.We kregen ondertussen ook de meubeltjes binnen voor ons kinder kamer, en deze staan allemaal netjes in elkaar en op z'n plaats. Met alle kleertjes netjes gewassen en gestreken er al in.? Nu is het wachten op de geboorte premie zodat we de rest van onze spulletjes kunnen kopen en ons baby uitzetje compleet is. Morgen gaan we ook kijken voor doopsuikertjes, of het voordeliger zou zijn als ik er zelf maak of als we ze bestellen...???? En vrijdag is het dan mn schat zijn verjaardag, dus de echo van donderdag is alvast een mooi kado ;-)
16.12.2010
De controle van afgelopen week was in orde. Ons kleintje is dan toch naar de juiste houding gedraaid. Dus als ze nu mooi zo nog een 2/3 weekjes blijft liggen dan zitten we goed voor een gewone bevalling. Ze weegt nu een 2,200kg en is ongeveer 43cm groot.? En ik ben dan nog eens een kilotje aangekomen.? Maar da's niet erg...? dat gaat er nadien toch weer wel af ;-)??? Nu 30 december mogen we weer op controle nog net voor het eindejaar.We gaan dan zelf nog eens vragen om een 3D echo te doen. Want nu zijn het altijd echo'tjes met metingen van hoofd,buik en beentje.Dus wil toch nog wel eens een mooi fototje van ons ukje in mama's buik.
8.01.11
30December gingen we weer op controle, en ons meisje lag nog altijd goed. 2,700kg????????????????? Had ook al 1cm ontsluiting, man wat deed dat enorm veel pijn toen de gyn dat ging controleren.???? 6januari dachten we al even dat het zo ver was... ik had al heel de dag last van regelmatige menstruatie achtige krampen.En sinds de dag voordien harde buiken. Heb toen naar de materniteit gebeld.Maar ze zeiden dat het wellicht voorween waren. En de krampen zijn snacht dan weer afgenomen, nu sindsdien weer geen last meer van gehad. Komende donderdag 13.1.11 mogen we nog een keer op controle, dit zou dan waarschijnlijk de laatste keer zijn.? We zijn benieuwd...ergens hoop ik misschien wel dat de gyn ineens zegt van je mag blijven haha :P
21.01.11
En zo gingen we dus 13 januari 2011 weer op controle. Alles was prima in orde met ons kleintje :-)? De controle op ontsluiting deed weer zo veel pijn, vraag me af of dat dat echt aan mij ligt...heb ik echt zo een lage pijn grens aiaiai dan. Maar de krampen van de afgelopen week hadden goed hun werk gedaan!Had?nu 2cm ontsluiting en ons meiske was al goed ingedaald, dat waren de gyn haar woorden :-) Echo was helaas weer geen mooite, ons meiske is niet erg fotogeniek hihi.????????????????????????????????????????????????????????????????????????? Dat was nu dus de laatste controle, nu moeten we afwachten tot de bevalling.Als ik op de 28ste januari nog niet bevallen ben of moet bevallen, dan moeten we in de voormiddag naar het ziekenhuis aan de monitor gaan liggen.Ik ben benieuwd of ons meiske ons dat echt gaat aandoen haha... We wachten af, en dealen met de laatste loodjes..af en toe zulke erge krampen, braakneigingen, niet of nauwelijks slapen, constant naar de wc lopen pff pff pff mama in spe is echt op.Maar t'gaat allemaal waard geweest zijn als ons beebje eindelijk ter wereld is.
28.01.11
Nog niet bevallen, dus van de voormiddag aan de monitor gegaan. Ruim 50minuten daar gelegen.De gyn heeft nog eens gecontroleerd op ontsluiting, en had inmiddels al 3cm en ons beebje is goed gedaald.?Er was ook al goed activiteit zei ze op de monitor.? Als ik nu van het weekend niet spontaan beval, dan moet ik maandag ochtend om 7u binnen en gaan ze een infuus en lavement aanbrengen. Daar ik slecht slaap, eet en dergelijke vond ze het wel genoeg geweest. Ik ben blij dat ze het dan al in gang wil zetten. Het is nu afwachten tot maandag, en ben best wel heel nerveus :-) Maar maandag of misschien maandag op dinsdag nacht word ik mama!
09.02.2011
En dan op 31.01.2011 om 17u25 werden wij de trotse ouders van een flinke dochter Alessandra.Mooie donkere haartjes en donkere oogjes, 3,625kg en 53cm.Ze kwam heel kalm ter wereld nauwelijks schreeuwen :)?? Mama en papa lieten traantjes van vreugde!?? Ben om 7u s'morgens binnen gegaan in het ziekenhuis.Eerst een lavement gehad, dat al direkt begon te werken. Papieren ingevuld, en vervolgens werd mn infuus aangebracht. Werd eerst verkeerd geprikt en heb ik dus een mooie blauwe plek aan over gehouden. 2de keer ging het wel goed. Na een uurtje werd het infuus alweer hoger gezet.Om 9u kwam de gyn dan kijken voor ontsluiting en toen had ik 3,5cm en was volledig verstreken. Om 10u45 epidurale gehad want de pijn werd me te hevig!Tranen heb ik gelaten...heb echt wel een lage pijngrens denk ik.De prik van de epidurale deed echt maar 3 seconden ofzo pijn, en even een soort van schokje door mn benen toen de vloeistof werd ingespoten. Dan om 10u55 werden m'n vliezen gebroken...
Rond 12u15 hebben ze dan m'n blaas komen leeg maken met een sonde, ik voelde er niks van door de epi.Had inmiddels ook al 5cm ontsluiting.
13u17, had ik dan 7cm ontsluiting en de baby was goed gezakt zeiden de zusters.De zenuwen sloegen wel toe hoor :-) Want het grote moment naderde. Had de hele dag wel last van rillingen van kop tot teen... het leek wel of ik zwaar aan het afkicken was ofzo :/? kwam door de epidurale zeiden ze.Om 14u38 had ik dan zo goed al 10cm ontsluiting, er was nog een fijn boordje te gaan.Beetje bloedverlies maar dat is normaal, toen moest ik wachten tot ik de druk begon te voelen om te beginnen persen.
Om 15u15 moest de epidurale dan uit gezet worden omdat ik geen druk voelde, was te zwaar verdoofd.Na een uurtje / uurtje en half mocht de epidurale weer even aan voor het echte werk zou beginnen. Zodat ik de pijn niet zou voelen maar wel de druk om te persen.Maar best want de pijn begon weer hevig te worden.
Om 17u werden we dan naar de arbeids kamer gebracht, en na enkele keren lang en diep puffen en persen was om 17u25 ons meisje geboren.
Alessandra, 3,625kg en 53cm. En zo een flinke meid dat ze al was...amper gehuild.Ze werd even meegenomen om neusje enz vrij te maken en te wegen en te meten.Dan mocht ze in papa zijn armen.
Terwijl mama de placenta nog kwijt moest en nog even paar hechtingen moest krijgen.S'avonds na een goed uurtje kwam dan al het bezoek, nadat mama gewassen was enz.Nonkel en tante, oma's en opa's en meter en peter. Na 22u was iedereen weg, en had ons meisje haar eerste flesje al gekregen.Ze werd dan meegenomen voor de nacht om haar te wassen en klaar te maken voor de dag erna.Want dan zouden we naar huis gaan. Om 7u smorgens brachten ze mn meisje dan terug helemaal klaar voor vertrek. Mama heeft dan ontbeten om 8u.En om 12u30 zijn we naar huis gegaan. Daar wachte de kraamverzorgster al op ons, om ons bij te staan in de eerste week thuis. Dat ging allemaal prima! Eerste nachtjes thuis wou ons meisje niet echt doorslapen, wellicht door krampjes dat is nu ook al beter door infacol te gaan gebruiken voor elke voeding. En mama die is inmiddels ook al goed hersteld. Net nog een beetje de stoelgang die nog niet helemaal op gang is,en de hechtingen van de knip.
We genieten van elk moment met onze kleine schat, want dit is echt wel het mooiste in een mens zijn leven! :)
reacties (0)