Staan, voorzichtig lopen, maar niet meer durven te gaan zitten!

Onze Liam staat ook lieve meiden. Hij heeft de kunst afgekeken van zijn grote broer en staat nu sinds een week ook. Hij is er uitermate mee in zijn nopjes. Hij heeft zelfs al een paar stappen achter de loopwagen gezet. Dat ding vindt hij zo uitermate prachtig dat hij er uren zoet mee kan zijn!!

Misha praat. Hij zegt dada wat zoiets betekend als dagdag want bij deze woorden zwaait hij enthousiast. Milou vindt het allemachtig prachtig en daagt Misha constant uit. Dan zegt ze met haar liefste stemmetje……”nou Misha zeg een even dada” Heerlijk dat gekeutel.

Ik zie mezelf heel vaak terug in mijn meisje. Zo ook in haar benadering naar de jongens toe. Misha en Liam gaan dan wel staan maar de weg naar beneden is nog hartstikke eng. Dat resulteert er vaak in dat ze gaan staan en wanneer ze weer willen gaan zitten ze het op een krijsen zetten. Milou vond van de week dat ik niet snel genoeg reageerde (mama kan soms echt niet sneller HOOR!!) en ging Liam wel even helpen. Ze buigt naar voren. Met haar gezichtje tegen dat van Liam….. “Achhhhh, Liammetje, lukt het niet, je weet toch dat je ook weer moet gaan zitten, ik help je wel even” Ik hoor hier mezelf,hihihihi!! Maar het vervolg stuk doe ik normaal gesproken iets galanter. Milou schuift twee armen onder de oksels van Liam geeft een ruk zet Liam pardoes terug op de grond en zegt “ZO”, hahaha!! Ze is ook pas twee en een half hé!!