Het gaat

Tja weekend is weer gepasseerd......dat betekend weer lange dagen alleen. Ik heb nu een buurvrouw op zaal en dat geeft enige afleiding want anders zijn de dagen erg eenzaam.

Gek he thuis heb ik daar nooit last van maar in het ziekenhuis wel. En als het bezoek komt heb ik eigenlijk niks te vertellen want ik heb niks meegemaakt! En dat terwijl ik altijd wel wat te vertellen heb.

Ik voel me goed weinig veranderingen, weinig harde buiken, en dus al helemaal geen weeen......de ctg's zijn goed, b loeddruk goed, pols te hoog maar dat komt omdat mijn hart harder moet werken omdat de jongens zoveel van mij vragen....ik heb er geen last van!

Kortom waarom niet naar huis, heb je een behandelplan ga je daar zelf weer aan twijfelen.......het gaattoch goed!?! Ik weet wel dat ik elke keer een paar goede dagen heb, volgend op een paar slechte en dat de situatie er natuurlijk niet beter op is geworden maarja......................................het is hier zo saaaaaaaaaaaaai en ik mis mijn meisje en mannetje zo.

Manlief is verder aan het gaan met het klussen en ik kan niet zien wat hij doet en dat vind ik niet leuk. En dochter heeft zoveel meegemaakt in haar vakantie met opa en oma en ook dat heb ik niet meegemaakt en ik kan haar nu ook al niet lekker bij me nemen, knuffelen en gezellig boekjes lezen of spelen. Ik wil naar de bakker, mijn wandschildering afmaken, mijn huis schoonmaken, spulletjes klaarzetten voor de tweeling, zeuren op het weer, wassen, strijken, theedrinken wanneer ik dat wilmaar dat kan niet. Ik baal enorm!!!!

Wachten is niet mijn sterkste kan dat lezen jullie wel he!!

Ik ben nu tegen alle adviezen in maar een paar uurtjes per dag aan het werk. Op mijn dooie akkertje, zonder moeten, en wanneer ik zin heb.............. zo voel ik me op een dag nog een beetje nuttig. En zo gaan de uurtjes tenminste niet zo heel erg langzaam voorbij.

Van het weekend best heel veel bezoek gehad en dat leukt de dag toch gezellig op. 's avonds komt manlief vaak wel maar een moment samen heb je bijna niet, waar we elkaar vroeger altijd wat te vertellen hadden heb je dat nu haast niet meer. Ik denk dat ik hem vannavond maar met mij op bed zet zodat ik even lekker tegen hem aan kan leunen.......misschien samen even wat tv kijken (met één koptelefoon, hahaha) zodat we ook weer even lichamelijk contact hebben.

Ik moet nog even volhouden en dat gaat me lukken maar ik ben wel op zoek naar een daginvulling die me bezig kan houden! Lezen, puzzels en tv daar ben ik op uitgekeken!!

groetjes Inge