Weer kantje boord

Maandag weer op controle geweest alle zaken waren oke, geen toegenomen ontsluiting en goede echo. De boys doen het erg goed, zeer goed eigenlijk.....behalve dat ze allebei is stuit liggen en dat dat niet de bedoeling is!

Dinsdag avond, voel me ineens niet helemaal happy, druk in de buik en ik weet het niet helemaal........Het ziekenhuis gebeld en na veel twijfel toch langs moeten komen voor een ctg....die was goed maar de gyno wilde voor de zekerheid toch even voelen.......shit de ontsluiting is nu 3 cm en ze kan het voetje van baby 1 voelen............

Met de ambu naar het wilhelmina kinderziekenhuis vervoerd en daar kregen we te horen dat het best mogelijk was dat we over een kwartier in de ok zaten voor een spoedkeizersnee! wat maar ze zijn pas 30 weken en we gaan toch remmen........

Nee dus remmen kan de tweede keer maar voor zeer korte duur en dat leverd meer sores op dan winst dus als de ontsluiting v erder vorderd dan worden de baby's gehaald! In de ambu wel weeenremmers gehad om te voorkomen dat je in de ambu bevalt maar nu dus ineens niks meer!

Die nacht is de ontsluiting gestagneerd en wachten we af. Gisteren is ons gezegd van we laten jou lichaam het aangeven maar langer dan een week zal het zeker niet zijn.........gek maar ik voel me oke, tenminste niet slechter dan al de hele zwangerschap door en nu heb ik weer een cm erbij zonder dat ik het weet. ik voel me onzeker mijn lichaam doet rare dingen. Nu is het weer onwijs rustig en niets wijst erop dat er iets staat te gebeuren.

Ik wordt er echt moedeloos van. Teven moet ik dus bij actie snel op de ok liggen want doordat nummer 1 met de voeten al in mijn vagina zit kan de placenta er snel uitzakken en dan komt mijn kindje te overleiden. Geen kans op een natuurlijke bevalling, toch wel een beetje jammer!!! Maar alles voor de boys wat niet is is niet!

Nu lig ik op zaal en dat is lastig mijn hart wil naar huis naar mijn dochtertje en mijn mannetje, er is tenslotte weeeeeeeeer niks aan de hand........zo voelt het tenslotte! Mijn hoofd zegt jij gaat het gewoon nog drie weken volhouden, mijn lijf zegt de ene minuut a en de andere b en de kindjes denken ach het zal mij wat ik doe mijn best! De doktoren zijn het er niet over eens en ik heb last van mijn borsten en nesteldrang.....gecombineerd met bedrust....geen goede combi!

morgen een uitgebreide afspraak met de gyno en ik zou graag horen wat me nu ongeveer te wachten staat, of en wat ik plusminus kan verwachten en hoe ik me erop kan voorbereiden. Ik weet het het is geen exacte wetenschap en ik pin me en hun er niet op vast maar enige handvaten zou fijn zijn. Ook morgen een rondleiding op de nicu de intensive care voor heeeeeeeeeele kleine kindjes....eng maar ik wil het graag even zien. Misschien schik ik dan straks niet zo erg!

Eigenlijk hadden we vannavond daar een rondleiding maar het gaat heel erg slecht met een kindje wat daar ligt en de ouders zijn uit een andere cultuur en reageren niet zo redelijk.....zo loopt er dus nu ook beveiliging op de afdeling! En ja hun aandacht gaat natuurlijk nu uit naar het kindje en de ouders en niet naar mensen die voor een rondleiding komen, logisch! En eigenlijk ook wel een geruststellend idee, kindjes voor mensen die nog niets te zoeken hebben op die afdeling, mooie gedachte als mijn kindjes daar straks liggen!

Ik had trouwens vandaag wel een rare ervaring. Mijn man was bezig om spulletjes te pakken om mee naar huis te nemen en ik zat vanaf mijn bed naar hem te kijken en dacht......he dat heb ik eerder gezien.....hij deed precies hetzelfde en zei hetzelfde...Ineens bedacht ik me ik heb dit gedroomd, hij deed dit en dat en ging naar huis en ik bleef alleen achter en daarna belde ik hem op een zei ik huilend je moet NU komen!!! en daarna werd ik wakker. Dus wie weet moet ik hem vannavond wel bellen, je moet nu komen want de kindjes komen, hahhahahahah!

groetjes Inge