Overspannen of prenatale depressie?
Volg ons overal!


Overspannen of prenatale depressie?

Ergens voel ik me heel schuldig over dit topic, maar ik zoek toch in de anonimiteit wat steun en herkenning. Sinds de eerste week februari zit ik inmiddels thuis. En ik heb het gevoel dat niemand me echt kan helpen. Probleem is namelijk in hoeverre ben ik overspannen en in hoeverre is het een prenatale depressie. Op het werk loopt het al een tijdje niet heel soepel, de zwangerschap heeft dat verergert. Ook thuis loopt het tegelijk niet lekker omdat mijn man ook overspannen thuis zit. Waardoor er dus extra druk op mij kwam. En onder invloed van hormonen ben ik niet de meest gezellige positieve persoon, weet ik ook nog wel uit de eerste zwangerschap. Ik heb heel bewust voor deze zwangerschap gekozen maar vind het echt heel zwaar, heb nergens meer plezier in en kan helemaal niets hebben, dan ben ik al snel heel kortaf en snauw iedereen af of raak uitgeput en wil het liefst in bed liggen. Het voelt voor mij als aftellen maar ik ben nog maar 24 weken... Wat het nog lastiger maakt is het schuldgevoel als ik dit zeg, ik heb het geveol dat ik juist blij moet zijn, dat iedereen dat van me verwacht.

704 x gelezen, 0 knuffels

Geplaatst in Overig

Reacties (12)


  • LovelyLizzel

    Ik heb makkelijk praten, maar vorig jaar februari t/m begin mei thuis gezeten met een zware Burn Out.. Het belangrijkste is denken aan je zelf en inderdaad los laten wat anderen van je zeggen / denken.. Ik heb professionele hulp gehad en ben dingen in een ander perspectief gaan zien.. Mijn fout was dat ik iedereen maar tevreden wilde stellen en aan hun eisen voldoen, maar nu weet ik dat ik moet doen wat MIJ gelukkig maakt..

    Zoals ik zei, ik heb makkelijk praten aangezien ik het hele traject nu heb afgesloten en weer volledig aan het werk ben.. Maar ga voor wat JOU gelukkig maakt en wat jij belangrijk vind, weet dat je het zelf moet doen om deze gedachten te doorbreken en dan gaat het schuldgevoel ook weg ;)

    Hoe moeilijk het nu ook lijkt en het gevoel dat er geen einde komt aan wat je voelt (machteloos voelen), er komt een einde aan dit gevoel (geloof me).. Ik voel me weer happy en laat veel meer dingen los en hoef ik me niet langer zo erg te irriteren / mensen af te snauwen..

    Mijn advies: Zoek hulp en ik weet zeker dat je er weer bovenop komt..

    (knuffel)

  • mijn~meisje

    Deze zware last moet je niet alleen dragen. Zoek hulp bij je huisarts of vk. Die kunnen je doorverwijzen naar een proffecional zodat je ergens kan gaan praten en samen kijken wat je er ook aan kan gaan doen om het beter te maken. Het is helemaal niet gek dat je je niet blij voelt als voor je gevoel alles tegen zit. Het eerste is los laten wat je volgens iedereen zou moeten voelen. Je voelt wat je voelt en kan daar nu eeenmaal niets aan veranderen. Veel sterkte!

  • Ikgewoonik

    Lieve schat. Mijn moeder zei altijd. Er komt een dag. Dat het mannetje met de hamer langs komt. En jahoor daar zat ik dan met een depressie uit het niets. De oorzaak van jouw depressie of overspannenheid willen weten gaat je niet helpen. Je bent even uit balans. Geestelijk en lichamelijk. Die twee hangen nauw samen. Je kunt er zelf helemaal niks aan doen. Het kan als donderslag bij heldere hemel komen. Mensen die eerst nergens last van hadden. Jouw hormonen spelen nauurlijk ook heel erg op. Plus dat je lichamelijk op bent. En dat uit zich geestelijk op die manier. Je lichaam en geest heeft even tijd nodig om zich te herstellen. Vandaar deze break. Geef het de tijd. Huil zoveel je wilt. Maak allemaal niet uit. Je komt er uit dat weet ik zeker. Doe vooral rustig aan. En ga wandelen. Buitenlucht doet goed. Het is ontzettend verruimend voor je geest. Ik wil niet als een of andere healer overkomen hoor haha. Maar je moet het zo zien. De motor is even over verhit geraakt van de auto. En heeft tijd nodig om af te koelen. Niks om je schuldig over te voelen of voor te schamen. Je wordt na elke depressie wat sterker. Praat het even goed uit met een psycholoog. En ga dinfen doen die je leuk vindt. Dingen doen met iemand waar je je super bij voelt. Er komt een dag dat het zonnetje weer gaat schijnen. Dat weet ik zeker. Heel veel succes en kop op he

  • Mammalovesyou

    Vervelend ik kan me heel goed voorstellen dat dit een lastige situatie is ik zou om advies vragen bij de huisarts of bespreek dit met je man hoe je je voelt of wellicht kan je Verloskundige iets voor je betekenen ?

    Xxxx

  • Nog even!

    Klinkt als dat je flink overbelast bent. Ik zou bij de huisarts gaan praten en kijken of je ergens ondersteunende gesprekken kunt krijgen zsm. Als je dit verwaarloost, vergroot je de kans op een postnatale depressie.... Voel je niet schuldig: jij kiest er toch niet voor om overspannen te zijn? Dat overkomt je. En er zijn zoveel vrouwen die zich (tijdelijk) niet blij voelen. Stop met van alles van jezelf te eisen. Je hoeft niet perfect te zijn! Probeer nu vooral goed voor jezelf te zorgen, zodat er weer wat ontspanning kan komen. Veel naar buiten gaan, de natuur in en hulp zoeken. Dat zijn dingen om jezelf weer terug te vinden. Veel sterkte!

  • Elb

    Wat rot voor je dat je je zo voelt! Sommige mensen zijn gewoon niet zo blij als ze zwanger zijn (het is ook niets voor mij, voel me zo beperkt). Tuurlijk zouden de mensen die geen kindje kunnen krijgen jouw plek graag willen innemen, maar dat betekent niet dat jij je niet rot erover mag voelen.. En soms is het ook gewoon ff pittig, zeker als je ook nog andere factoren hebt die meespelen... Ik heb geen tips voor je, maar ik wilde je laten weten dat je echt niet de enige niet blije zwangere bent! Succes!

  • Spannend...

    Dankjewel! Super lief!

  • Sharon

    Meis heb je al hulp gezocht

    Voel je vooral niet schuldig dit is niet jou schuld, maar het is wel on de juiste begeleiding hierbij te zoeken.

    Succes en sterkte

  • Spannend...

    Ja dat probeer ik maar ook daar loop ik ertegenaan dat ook zij het moeilijk vinden erachter te komen wat nu werkelijk het probleem is. Morgen nog een psycholoog via het werk (maar niet van het werk zeg maar, dus echt wel om mij te helpen en niet om me maar zsm aan het werk te hebben), wil dat ook niet dan via de verloskundige en de poppoli, waar ze toch meer specifieke zwangerschapskennis in huis hebben.

    Ik vind het zo frustrerend dat ook de psychologen en huisarts enzo er niets mee kunnen en eigenlijk gewoon eerst willen afwachten tot de kleine geboren is. Gelukkig is de verloskundige daar afgelopen maandag van gezegd dat dat geen optie is omdat met wat pech er dan ook een postnatale depressie volgt en dan zijn we nog veel verder van huis.

    Het voelt gewoon shit omdat ook in mijm omgeving ik weet van meerdere mensen die al heel lang kinderen willen en waar het niet lukt, en die met liefde mijn plek in zouden nemen, maar voor mij voelt het als een opgave en heb ik dus het gevoel dat heel erg voor me te moeten houdrn om geen mensen tegen het zere been te schoppen, maar ik voel me zwaar shit

  • Sharon

    Ik kan mij je gevoel indenken, maar probeer het laatste gevoel los te laten.

    Nogmaals jij kan hier totaal niets aan doen. Wat goed dat je vk al een streep er onder heeft gezet en niet er door!

    Maar wel ontiegelijk vervelend dat ze niet concreet de vinger op de zere plek kunnen leggen.

    Misschien helpt het om te zoeken naar groepen op het internet met zwangeren die last hebben van een depressie?

  • Mamavananouk

    Het probleem is dat je overbelast en depressievig bent. Maakt de oorzaak dan nu uit? Je moet jezelf weer terug vinden . En je niet schuldig voelen, jij kan er niets aan doen. Het overkomt je. Nu proberen om weer een balans te vinden en ga elke dag buiten lopen . Ookal geniet je nu misschien er niet van zoals normaal, neem toch alle veranderingen van de lente in je op. Het wordt de komende weken best aardig weer dus sleep je van die bank af en ga naar buiten.

  • Spannend...

    Dankje! Ik ga eens op facebook zoeken!