Het verdriet van me afschrijven

We weten sinds dinsdag dat ons kleintje niet meer verder gaat groeien. Het wordt 'dood' gebruik ik liever niet. Elke avond moet ik huilen, als onze kleine Jack op bed ligt en manlief aan het douchen is. Ik voel een soort van leegte in me.

Gisteravond kreeg ik buikpijn. Ik hoopte dat alles eruit zou komen, maar dit was niet het geval. Elke keer als ik naar de wc ga ben ik bang dat ik het vruchtje verlies. Ik vind het gewoon eng, eng om misschien het kleine beebsje te zien. Ik wil eigenlijk dat het er snel uitkomt. We wilden het liefst zo snel mogelijk twee kindjes achter elkaar. Nu duurt het ook weer zo'n 'poos' voordat we verder kunnen. Niet dat dat erg is, maar ik had het liever anders gezien.

Je maakt toch plannen en ziet een andere toekomst voor je zodra je weet dat je zwanger bent. En in 1x is die toekomst die je zag verdwenen. Die toekomst zal er ook wel komen, maar alleen een X aantal maanden later. Nu maar eerst deze periode afsluiten. Mijn moeder krijgt 21 december haar laatste chemo. Dus dat kunnen we dan ook afsluiten.

Hopelijk brengt 2012 meer geluk voor ons met zich mee. Alle andere lieve zwangere dames, geniet van jullie zwangerschap.

X