20 weken echo (GUO)

En toen was daar donderdag 9 februari, tijd voor de 20 weken echo met 19 weken en 1 dag. We waren door de verloskundige direct al doorgestuurd naar het ziekenhuis omdat onze oudste een aangeboren nierafwijking heeft. Dus dit was gewoon een geplande ziekenhuisecho. We waren precies op tijd op de poli, hoefden maar even te wachten en werden toen opgehaald door de gyn en een co-assistent. Prima, al kijken er 7 mensen mee ik wil weten hoe het met de kleine is. Gyn stelt van te voren vast wat we komen doen; 20 weken echo, alles wordt bekeken en vooral de niertjes zijn belangrijk. Of wij ook willen weten wat het geslacht is, ja graag. Ondertussen probeer ik mijn zenuwen met domme grapjes weg te stoppen. Hop op de bank, buik bloot, klodder gel erop en kijken maar. Direct de baby in beeld, direct een mooi kloppend hartje.... ik was gerustgesteld, rest maakte bij niet meer uit. Achteraf gezien heb ik er toch wel heel erg overin gezeten of het allemaal wel goed was met de kleine, voelde het namelijk niet en mijn buik had ook nog geen buitenproportionele omvang gekregen. Maar goed, eht hartje klopte. Kleine lag met hoofd naar boven, kont naar mijn rechter zijde. 2 voetjes, 2 handjes, precies het goede aantal botten, precies de goede stand. Ruggetje dicht, en mooi 3 puntjes bij elke wervel. Bovenlipje gesloten, niertjes perfect, prachtig prachtig. Maar het hartje is niet goed in beeld te krijgen, wel dat het klopt maar niet de kamers en boezems e.d. Dan ondertussen het geslacht maar even bekijken, dit is ons medegedeeld maar zal ik in dit blog voorlopig weglaten. Tot nu toe deed de gyn het allemaal vrij snel en vrij zakelijk, maar toen de kleine even moest draaien werd ze wel vriendelijker en begon ze wat te porren en begon de kleine lieve naampjes te geven enzo. Maar het hielp niets. Aangezien het toch wel belangrijk is om te weten of het hartje goed is mochten we of een andere dag of een uur later terug komen. Een uur later weer terug, kleine was eigenlijk nog niets gedraaid maar met een beetje porren en duwen toch goed in beeld kunnen krijgen, hartje zag er perfect uit.

Dus met een gerust hart en zeer opgelucht lekker naar huis gegaan, onderweg een taartje gehaald om het te vieren! Nu kunnen we gaan genieten, in het vooruitzicht dat we lekker thuis mogen bevallen (ja is geen garantie ik weet het). En net als met onze zoon voel ik nu ook deze kleine pas na de 20 weken echo. Netalsof eerst het 'oké-stempeltje' werd afgewacht.