Opperdepop

Nee dit wordt geen gezellig blogje over hoe fijn het is om zwanger te zijn en om het allemaal mee te mogen maken enz. Dit is een klaag blog! Dus iedereen die geen zin heeft in (nog meer) gezeur lees onderstaande gewoon niet, het is ook niet een blog om medelijden mee op te wekken want dat station ben ik ook al gepasseerd:)

Ik ben op! Eigenlijk sinds dat ik weet dat ik zwanger ben ben ik ook al ziek. Nou jah, zwak. Dacht eerst nog dat het een simpel verkoudheidje was, te lang mee doorgelopen, na 2 weken in november toch maar eens een ziekmelding gemaakt. Bij de huisarts geweest, die kon er eigenlijk niets van maken, moest rust nemen en uitzieken. Dus 2 weken thuis gebleven. 22 november een pufje voor de longen gekregen want ik was toch wel heel erg niet fit. Ondertussen zaten de holtes ook vol. Na 2 weken knapte ik langzaam weer op, ondertussen natuurlijk wel weer begonnen met werken want ja met een volle neus kun je wel werken... Sinds 6 januari kon ik zeggen dat ik weer dingen ging ruiken, de wc geurtjes, het eten, de volle luiers van zijn zoontje enz... het was allemaal al even aangenaam want het betekende dat ik weer door mijn neus kon ademen dus weer een nachtje door kon slapen en geen droge mond meer had en me een stuk lekkerder voelde.

Zelfs vorige week donderdag zo dapper geweest om weer te gaan sporten, maar ondertussen weet ik dat het niet dapper is geweest maar super DOM. Want ik rijd naar huis en voel al dat mijn keel dicht gaat zitten, owjee... En ja hoor de vrijdags keelpijn maar nog wel te doen dus wel gewoon gaan werken. Zaterdag de hele dag op bed of op de bank gelegen en zondag eindelijk bij vrienden op kraamvisite (mijn verkoudheid was toch eindelijk over dus konden we het meisje van ondertussen 10 weken eindelijk bewonderen). Echter zondagavond wel met een paracetamol naar bed gegaan, liggen hoesten en doen tot 1.19 (laatste keer dat ik op de wekker keek). Gezellig om 5.07 weer wakker en het hoesten vrolijk weer opgepakt...

Nu zijn we dinsdag, heb me gisteren ziek gemeld voor gisteren en vandaag en gezegd dat ik hoop dat ik er vrijdag weer ben. Voelt goed om me ziek te melden om eindelijk eens voor mezelf te kiezen. Maar ja, afgelopen nacht op de bank geslapen zodat manlief ene nachtje door kon halen en niet wakker werd door mijn gehoest. Redelijk geslapen vanaf 1.15u tot 6.40u. Zoontje naar de peuter gebracht, dacht laat ik verstandig doen en dit even in de auto doen maar ja de ramen zaten natuurlijk helemaal dicht gevroren dus toch maar op de fiets (is maar 5 min fietsen). Bij thuiskomst de assistente van de huisarts gebeld. En toen bleek pas echt hoe op ik ben, ik kon mijn tranen niet meer bedwingen en heb toch zitten huilen aan de telefoon. Assistente was heel aardig, voelde me zo ellendig. Ze heeft een afsrpaak voor me ingepland voor morgenochtend. Zij dacht wel dat ik waarschijnlijk 4 verschillende virussen had opgepikt dus dat er weinig aan te doen was maar ze vond het wel een goed idee dat ik even bij de huisarts langs ging. Verwacht er dus eigenlijk niets van maar we zien het wel.

En dan belt mijn moeder vanmorgen ook nog eens met de mededeling dat ze dapper haar ramen heeft gelapt en ze heeft gezien dat die van mij ook wel een beurtje kunnen gebruiken... of ze het even van me zal overnemen. Nee natuurlijk niet, ik ben een beetje ziek en een beetje zwanger ben niet invalide hallo!!!! Vond het wel heel lief hoor en heb ik haar ook wel verteld. En toen vertelde ik ook dat ik de huisarts had gebeld en dat ze aanbied om dingen van me over te nemen alleen nog maar eens bevestigd dat ik gewoon hartstikke op ben... alleen de tranen waren nog niet op. Dus nog maar even een potje gejankt mijn moeder vriendelijk bedankt voor het aanbod maar het afgeslagen. Er zal toch een tijd komen dat ik me weer fit enzo ga voelen?!?!