Eerste 2 weken incl ziekenhuis

Zo, Erick is ondertussen al weer bijna 3 weken oud, wat gaat die tijd toch snel! Zoals in mijn vorige blog te lezen was is Erick op vrijdag de 27e, thuis geboren. Dit was niet d bedoeling omdat met de echo te zien was geweest dat Eick vochtophoping heeft in zijn rechter nierbekken. Hiervoor ws het verstandig om in het ziekenhuis te bevallen want dan kon de kinderarts hem direct even nakijken en antibiotica geven. Maar ja, dat liep dus anders. De verloskundige heeft wel direct overleg met de kinderarts gehad maar omdat we al waren bevallen en we voor het weekend zaten heeft hij telefonisch doorgegeven welke antibiotica het moest zijn en moesten we maandag voor een echo komen. Maandag werden we gebeld dat het dinsdagmiddag zou worden, ook prima, konden we nog een dagje lekker thuis genieten en beetje bijkomen. Dinsdags kwam de verloskundige langs en toen die Erick zijn poepluier zag zei ze dat hij te weinig achtermelk kreeg, dat ik last had van overproductie en dat Erick hierdoor alleen mijn voormelk weg kon drinken en dan al verzadigd was. Ik moest dus de voormelk weg gaan kolven (en weggooien) daarna de achtermelk kolven en dit dan via een fingerfeeder geven zodat het hem niet teveel inspanning zou kosten om het uit mijn borst te drinken. Als hij dan 20ml binnen had gekregen mocht hij verder uit de borst drinken... Was dus de hele dag aan het kolven, voeden en weggooien... Vrij lastig, maar ondertussen zagen we de ontlasting wel geweldig mooi felgeel worden terwijl het daarvoor groenig was maar geen meconium.

De echo/kraamtranen:

Het is al een heel gedoe om met een pasgeborene in de auto naar het ziekenhuis. Daar aangekomen moest er een ponskaartje gemaakt worden. Sta ik dan met de maxicosi en lijf vol hormonen en stress. Ben ik aan de beurt, vraag ik om een ponskaartje voor mijn zoon. Ik had het al niet zo breed maar toen ik voor het eerst de benaming "zoon" gebruikte gebeurde het: daar kwam de kraamtranen. Die mevrouw vraagt naar de geboortedatum, ik snik dat het 27 maart was... die mevrouw schrikt en roept dat is nog maar een kleintje en werpt een vertederende blik in de maxicosi. Een mevrouw achter mij zegt: 27 maart, toen ben ik 50 geworden, ik snik weer en zeg, jah toen ben ik moeder geworden! Ondertussen zijn de tranen niet meer te houden (tijdens het schrijven van dit stukje trouwens ook niet, haha) Ze leven allemaal heel erg mee, gelukkig komt mijn redder in nood er dan ook aan, hij moest eerst echt even de auto parkeren. Mijn man zet mij samen met Erick op een golfkarretje en handelt het gebeuren verder af. Dan de echo, Erick gaf bijna geen kik, hij vond het wel even vervelend dat gekriebel maar bleef rustig. Toen snel weer naar huis. Erick was erg nieuwsgierig in de auto en keek rustig om zich heen wat er allemaal gebeurde, maar viel ook al snel in slaap, eerste autoritje was een succes (gelukkig).

Toen de uitslag, deze zouden we donderdags telefonisch krijgen. Echter woensdagmorgen om 8.30u gaat de telefoon. Ik lag nog lekker met Erick in ons bed te genieten van elkaar toen ik de telefoon hoorde, ik schrok en dacht dat de kraamverzorgster af belde. Echter 2 tellen later ging de deurbel en daar was de kraamverzorgster. Mijn man komt even later boven, zegt eerst niet totdat ik vraag wie er zo vroeg belde. Het was de kinderarts. We moesten vandaag komen voor een catheter omdat ze op de echo hadden gezien dat Erick's blaas vol zat. Gelukkig heeft hij al een paar keer goed geplast anders hadden we met de ambulance gemoeten. Nou daar waren de kraamtranen weer hoor, vooral toen mijn man vertelde dat Erick er sowieso 1 nacht moest blijven.

In het ziekenhuis kreeg Erick een catheter in de hoop dat ze daarmee de mogelijke klepjes weg drukten zodat hij zijn blaas fatsoenlijk kon legen. (het vermoeden was dat klepjes zijn plasbuis afsloten en dat dit zijn "probleem" was) Toen moest er een vochtbalans bijgehouden worden. Dus iedere keer als ik Erick wilde voeden moest hij eerst op de weegschaal en na het voeden weer zodat we konden zien hoeveel hij binnen had gekregen. Een heel gedoe met die catheter, maar was voor een goed doel.

In het ziekenhuis werd het afkolven, voormelk verhaal direct ontkracht, hadden zij nog nooit meegemaakt en geloofden er ook niet in en zij zagen toch heel wat moeders en kinderen. Daarnaast geloofden ze ook niet in tepel-speen verwarring dus 's nachts zouden zij de voedingen doen zodat ik kon slapen en dan kon ik het overdag wel doen. Oké.... even slikken maar eigenlijk ook wel lekker want ik was behoorlijk op. Door de stress, de slapeloze nachten, de kraamtranen en het wegvallen van de bevallingsadrenaline... Ik werd opgenomen op de kraamafdeling zodat ik in het ziekenhuis kon blijven.

Vrijdags kreeg Erick 3 onderzoeken: wederom een echo van blaas en nieren om te kijken of de situatie erger was geworden (gelukkig niet, ook niet beter), een echo met contrastvloeistof om te zien of er urine terug liep van de blaas naar de nieren (gelukkig niet het geval) en ze hadden ook een rarigheidje boven zijn kontje aan het eind van zijn rug ontdekt, wat mogelijk kon wijzen op het begin van een open ruggetje (gelukkig helemaal niets aan de hand). Helemaal leuk al die positieve berichten van dingen die het niet waren maar wat was het dan wel? De artsen hadden verwacht dat ze klepjes zouden tegenkomen op de scans maar dit was echter niet het geval. Nu konden ze dus geen duidelijkheid geven en wilden maandag verder onderzoek doen. Dus voorlopig blijft de catheter en blijft Erick dus in het ziekenhuis. Mijn kraamtijd zat er officieel op dus ik moest met ontslag. Via de verpleging hebben we echter een kamer in het R McDonaldhuis geregeld. Goed vooruitzicht om in iedergeval weer samen met mijn man te zijn, samen de dag beginnen en eindigen en er voor elkaar te zijn.

Maandags hebben ze een Renogram gemaakt, dit is met radioactieve stof via een infuus in de bloedbaan. Kijken wat het lichaam met deze vloeistof doet en hoe het door de niertjes loopt. De uitkomsten zijn met het UMCG overlegd met de kinder nefroloog (nierspecialist). Deze wilde echter graag de officiele beelden zelf bekijken omdat het nogal een onduidelijk beeld gaf. Dinsdags werd er een koerier geregeld die de beelden naar Groningen bracht. Woensdags zouden we uitslag krijgen.

De uitslag:

Erick heeft verschillende kystes in zijn rechter nier. Het is niet duidelijk of deze nier het helemaal niet meer doet of minder functioneert. Wat wel duidelijk is dat links het goed doet en de functie van rechts gedeeltelijk overneemt. Dit blijkt namelijk iedere dag weer uit zijn bloeduitslagen, zijn nierfuncties zijn gewoon goed, hij vergiftigt zichzelf niet. Maar volledige duidelijkheid kunnen ze nog niet geven want eigenlijk is Erick nog te klein om het echt goed te kunnen beoordelen. Plan de campagne: Catheter gaat er uit, volgende week terug komen voor prikken van de nierfuncties en wederom een echo om te kijken of de situatie is veranderd. Ik slik... volgende week terug komen betekent dat dat we naar huis mogen? Ja als de catheter er uit is en Erick heeft goed geplast mogen we naar huis. TRANEN, dit keer van geluk! Van het uithalen van de catheter heeft Erick weinig last. We grijpen direct de mogelijkheid aan om hem eens lekker in bad te doen. Hij heeft echter nog wel een infuusje dus de verpleegkundige die me assisteert houdt zijn voetje boven water. Erick vindt het heeerlijk in bad, wat een heerlijk tevreden jochie. Ondertussen heeft hij trouwens ook geplast, dus trotse papa gebeld en die stond een halfuur later met de maxicosi klaar.

Toen hij echter onderweg was kwam de arts-assistent vertellen dat ze iets te enthousiast was geweest en dat Erick de hele dag goed moest plassen en dat hij dan morgen naar huis mocht... DOMPER! maar op zich wel logisch, 1 plas zegt natuurlijk nog niet zo veel.

De volgende dag, de uitgerekende datum, 9 april. Erick moest nog even bloedgeprikt worden (standaard). De verpleegkundige kwam vertellen dat als de labuitslagen goed waren Erick naar huis mocht. Deze uitslagen zouden rond 10u bekend zijn. Om 10.45u bleek het Kalium niet goed te zijn, dit was te hoog. Dit was zondag ook al zo geweest en dat hangt dan samen met de manier van prikken, wordt dan teveel druk op het voetje aangebracht zodat de bloedplaatjes ofzo stuk gaan zodat het Kalium te hoog wordt. Zondag hadden ze het nog even overgeprikt en toen was het goed. De arts had het vermoeden dat het dit keer weer aan het prikken lag maar het was wel dusdanig hoog dat ze het toch echt met zekerheid wilde weten (wederom logisch). Dit moest dan nog een keer geprikt worden en zou 3 kwartier duren voordat het beoordeeld was. Zucht, maar het moest maar. Om 11.50u was het prikken gebeurd, wij zijn om eten gegaan en stonden om 12.30u weer bij Erick zijn bedje. Uitslag was nog niet binnen. 13.15u eindelijk het verlossende woord: Kalium was goed, we konden naar huis.

Snel de boel ingepakt voordat ze zich weer zouden bedenken! De week daarop moesten we voor controle komen en over 6 weken naar het UMCG voor nog een Renogram, waarschijnlijk is Erick dan groot genoeg om een definitieve diagnose te krijgen.