Nierbekkentje

Vandaag al weer een week geleden hadden we de pretecho. Nou om maar direct te benoemen waar het over gaat, het was verre van een pretecho!! Om te beginnen lag ons kleintje dwars. Helemaal met het gezichtje weggedrukt tussen de placenta en de baarmoederwand, tegen mijn rechter heup. Echoscopist kon met geen mogelijkheid er tussen komen om het gezichtje in beeld te brengen. Dat was de eerste teleurstelling.
We hadden gekozen voor een 3D/4D echo en nu kregen we alleen maar een beeld van de voetjes en het ruggemerg en we waren juist zo nieuwsgierig naar het gezichtje. De echoscopist (Tineke) heeft op een gegeven moment gevraagd om op mijn zij te gaan liggen in de hoop dat dat wat ruimte gaf maar dit hielp ook niet. Toen heb ik staan springen om proberen de kleine even wakker te krijgen zodat het ging verschuiven maar allemaal zonder resultaat. Echt balen. Tineke heeft echt haar best gedaan, maar de kleine wilde gewoon niet meewerken. Ze heeft toen besloten om de dvd maar stop te zetten, we hadden alleen 2D beelden en dat werd dus ook in rekening gebracht wat wij een schappelijke oplossing vonden alleen bleef de teleurstelling natuurlijk maar dan nog maar 13 weken wachten... We hebben toen nog wel even de geslachtbepaling op de dvd gezet, dit was wel duidelijk in kaart te brengen.

Toen dit klaar was keek Tineke nog even naar de kleine en zei ineens: "ja dat had ik direct al even gezien, wilde het even controleren maar het rechter nierbekkentje is vergroot". Eerst ben je even verdoofd... nierbekkentje te groot, wat houdt het in. Tineke legt uit dat het vaak loos alarm is maar dat het wel belangrijk is om het even aan de verloskundige te melden. Gelukkig hadden we daar donderdag een afspraak dus dat was maar 2 dagen wachten en spanning. Tineke wilde ons niet ongerust maken, vertelde dat dit wel vaker voor kwam en wat het vaakst gedaan werd was de kleine direct bij de geboorte even antibiotica te geven. Dit omdat er dus teveel urine in het bekkentje blijft zitten, en er een grotere kans is op een nierbekkenonsteking of een blaasontsteking. Hier wordt eigenlijk nooit aan gedacht bij pasgeboren kindjes. Het huilen oid wordt dan afgedaan als krampjes ofzo. (logisch) Nu kunnen ze dus uit voorzorg antibiotica geven.

Mijn eerste reactie was: hadden we geen pretecho gedaan dan hadden we het niet geweten en hadden we nu geen stress. Lekker egoistisch maar baalde gewoon behoorlijk, ik heb de hele zwangerschap ergens in mijn achterhoofd een stemmetje gehad die riep dat er iets niet goed was. Ik was dan ook erg gerustgesteld met de 20wkn echo dat alles goed bleek. Vanaf toen ben ik ook echt gaan genieten en durfde ik te geloven dat het allemaal goed gaat komen. Natuurlijk weet ik wel dat we blij moeten zijn dat we weten dat de kleine een afwijking vertoont en dat het verder onderzocht wordt. Om even terug te gaan naar vorige week dinsdag. Tineke zag dat ik behoorlijk teleurgesteld was en vroeg of ik de volgende dag ook tijd had tussen half 10 en half 11. Nou toevallig hadden mijn vriend en ik beide de griep te pakken dus hadden we ons beide ziek gemeld en waren we dus "vrij". Tineke had nog een plaatsje op haar spreekuur dus mochten we de volgende dag weer komen.

Deze woensdag hele mooie foto's van onze kleine kunnen maken. Wel lag het nog steeds ongeveer in dezelfde positie maar dit keer het armpje er niet voor zodat Tineke er net bij kon. De kleine heeft mijn neus, en vrij dikke lippen wat wij eigenlijk beide wel hebben. Volgens aanstaande oma en tante is het sprekend mijn vriend. Ben benieuwd, dan wordt het in ieder geval een mooi kindje! Stiekem hopen dat het mijn bos met krullen erft, dan hebben we een leuke verdeling.

Tineke heeft nogmaals een dvd gemaakt, nu dus met mooie plaatjes, geslachtbepaling is er niet weer achteraan gezet dus het is geen probleem om deze dvd ook bij de familie af te spelen. Daarna heeft ze wederom even naar het nietbekkentje gekeken, en toen bleek het weer een stuk kleiner (zelfs net binnen de marge geloof ik maar dat weet ik niet meer zeker). Toch adviseerde Tineke het met de verloskundige op te nemen. Wij waren allang blij dat het allemaal wel wat mee bleek te vallen. Wel raar, want hadden we dus woensdagochtend de pretecho gehad ipv dinsdag avond dan was er dus niets aan de hand geweest. Tineke haar echopraktijk zit in hetzelfde gebouw als dat van de verloskundigen en toevallig kwam net de verloskundige aanlopen toen wij bij Tineke vandaan kwamen dus Tineke is direct even gaan overleggen. Wij hebben toen besloten om naar huis te gaan want we hadden de volgende dag toch al een afspraak dus dan zouden we het dan wel horen,.

Thuis gekomen even gegeten en bekomen van de schrik en fotootjes nogmaals bekeken... toen ik op het punt stond om even naar mijn schoonzus en nichtjes om te showen ging de telefoon. Het was de verloskundige. Zij had geregeld dat wij 's middags nog bij de gynaecoloog terecht konden. Mijn vriend heeft de telefoon aangenomen en die vertelde dat we over ongeveer een halfuurtje in het ziekenhuis konden zijn. De verloskundige zou dit doorgeven. Belde even later terug, dat ze ons verwachten in het ziekenhuis en als het te lang zou duren bij de ponskaartjes dan mochten we wel doorlopen... Nou dan duurt zo'n ritje in de auto behoorlijk lang... We melden ons in het ziekenhuis, zijn 9 wachtenden bij de ponskaartjes dus we lopen door. Bij de balie aangekomen weten ze wie we zijn maar hebben we alsnog een ponskaartje nodig...Dan maar terug, ponskaartje laten maken. Toen we hier zaten wachten kwam er 2 verpleegkundigen op ons af, de ene wees ons aan en de ander kwam op ons af. Zij vertelde dat ze inderdaad had gezegd dat wij door konden lopen zonder ponskaartje en dat het een miscommunicatie was geweest maar de spoedarts had nog 2 afspraken dus we hadden nog wel even de tijd om een ponskaartje te laten maken. Zo gezegd zo gedaan. Wederom gemeld bij de balie. Toen wachten, wachten, wachten... Er liepen 3 mannelijke gyneacologen rond, de ene met een behoorlijk norse kop, de andere met een sympathiek hoofd en eentje leek een beetje verstrooid. Hoopte dat ik die "norse kop" in ieder geval niet zou hebben... Uiteindelijk aan de beurt en jah hoor, de mooie sympathieke man was de spoedarts, gelukkig... Hij heeft eerst ons verhaal even aangehoord, toen kreeg ik eht idee dat het allemaal onzin was dat we doorgestuurd waren maar toen ging hij een echo maken. En hij zag inderdaad een vergroot nierbekkentje (dit keer was het weer buiten de marges). Hij benoemde dat dit veel vaker voor komt, het hoeft niets te zijn. We moeten in de 32e week terug komen, dan wordt er nogmaals een echo gemaakt, is er dan niets aan de hand kunnen we gewoon zonder zorgen verder, dan is het gewoon een moment opname geweest en is het ondertussen weer bijgetrokken. Is het 10 feb nog steeds te groot dan is het advies om in het ziekenhuis te bevallen en krijgt de kleine waarschijnlijk direct antibiotica en wordt het direct nagekeken door de kinderarts. De gynaecoloog wist er nog bij te vertellen dat het vaak niets was, dat soms antibiotica voldoende was en dat er af en toe een kleine ingreep bij de kleine nodig was......... Tja, wat moet moet... maar eerst week 32 maar afwachten. Eingenlijk toch vrij rustig en kalm het ziekenhuis weer verlaten. Dat we direct de zelfde dag nog heen moesten was alleen omdat er die middag nog een plekje was en het anders misschien wel 2 weken zou duren. Dat we direct door mochten lopen zonder ponsplaatje was omdat de spoedarts dan net een gaatje had dus dat het spreekuur het minst in de war zou gooien. Achteraf heel logisch maar op dat moment natuurlijk behoorlijk stressen.

Volgende dag een afspraak bij de verloskundige. Deze had de vorige dag al gezegd dat we altijd even mochten bellen om de uitslag door te geven maar dit vonden we niet nodig. Donderdags verteld hoe en wat en hoe het gegaan was. Dat eigenlijk de grootste schrik in eerste instantie was dat we in het ziekenhuis zouden moeten bevallen, dit zag ik helemaal niet zitten maar natuurlijk als het het beste is voor de kleine dan gaan we daar niet moeilijk over doen. De verloskundige vroeg toen of we dan ook onder begeleiding van de gynaecoloog moesten bevallen of dat zij het gewoon mochten doen. Dit wisten we niet, hier hadden we het niet over gehad omdat we toch eerst de 32e week af willen wachten en de stiekeme hoop hebben dat het dan allemaal weer goed is. (positief denken). De verloskundige vertelde dat zij dacht dat de bevalling op zich geen complicaties op kon leveren dus dat zij dit wel gewoon konden doen maar dat het belangrijk was dat de kleine direct door de kinderarts werd gezien, nagekeken en dat er dan direct met antibiotica gestart kon worden. Ze vroeg of er ook gesproken was over wat voor antibiotica, welke vorm (infuus, tabletten, drankje oid) Hier is niet over gesproken dus konden we haar geen antwoord op geven, al wist ik me wel iets van een drankje te herinneren maar precies wist ik het niet meer. Haar advies was om week 32 maar af te wachten en dan te bekijken hoe we het gingen regelen. Haar idee was namelijk dat zij de bevalling wel konden doen en de vraag maar was wanneer de kinderarts langs zou komen. Als we 's nachts moeten bevallen kan het best zo zijn dat de kinderarts pas in de loop van de morgen komt, dan kunnen we net zo goed thuis bevallen en dan 's ochtends even met de kleine naar het ziekenhuis... dit klonk mij prima in de oren. Maar eerst maar afwachten was de uitslag van de echo op 10 feb is. En blijft het advies in het ziekenhuis bevallen dan zullen we daar zeker gehoor aangeven, alles uit veiligheid voor de kleine natuurlijk!

Nou dat was het verhaal van de pretecho. We zijn natuurlijk nog wel erg blij met de 2e echo.. moet toch geen gewoonte worden... de allereerste echo moest inwendig om de termijn vast te stellen, dit was al geen pretje. De 20wkn echo moest 2x omdat niet alles te meten was. De pretecho 2x.... laten we hopen dat dit genoeg ongeluk voor de rest van het leven van de kleine is geweest.. dan zijn we heel tevreden!