Volg ons overal!

Lezeressen vertellen: gelukkig luisterde ik toen naar mijn moedergevoel

Lezeressen vertellen: gelukkig luisterde ik toen naar mijn moedergevoel

Hoe vaak lees je het wel niet: volg gewoon je moedergevoel. Maar ja, soms is dat best lastig als alle doktoren die je spreekt zeggen dat er niks aan de hand is en je je niet zoveel zorgen moet maken. Deze moeders bewijzen het: geef niet op als je gevoel zegt dat iets niet klopt!

Sharina: ‘Mijn zoon heeft vanaf dat hij vier dagen oud was enorm gehuild en ik wist gewoon dat er iets aan de hand was. De kinderarts had hem gezien en niks gevonden. Diezelfde avond na zijn flesje kwam d'r wat melk terug met daarin een tandje! Hij was toen drie weken oud en verloor een tand die niemand gezien heeft bij hem! Ook de kinderarts niet! Daarna was het huilen ook meteen klaar en was-ie een rustige baby.’

Karin: ‘Mijn zoon was zes weken jong toen ik merkte dat er iets niet klopte. Hij huilde ontzettend veel en werd heel onrustig bij bepaalde mensen. Hij ontwikkelde zich langzaam. Op het consultatiebureau zeiden ze dat hij lui was. Er gingen uiteindelijk een paar jaar voorbij. Ik kreeg van niemand begrip. Uiteindelijk was ik het zat. Ik heb een verwijzing aangevraagd voor een uitgebreid onderzoek naar een eventuele verstandelijke beperking en autisme en daaruit kwam inderdaad dat hij behoorlijk verstandelijk beperkt was. We moesten wachten met andere onderzoeken omdat hij nog zo jong was. Maar het blijkt dat hij ook PDD-NOS had. Precies wat mijn gevoel zei. Het consultatiebureau bood hun excuses aan en vanaf die tijd kwamen wij in aanmerking voor een speciaal kinderdagverblijf en diverse hulpverlening. Inmiddels is hij alweer ruim veertien jaar!’

Eveline: ‘Ik was bijna vijfentwintig weken zwanger van mijn eerste kind en kreeg een dag na Kerst weeën. Ik de gynaecologe gebeld en ik kreeg te horen dat dat nu niet al kon, ik moest maar naar de huisarts want ik had vast een blaasontsteking. Wij naar de huisarts waar een blaasontsteking uitgesloten werd, en ik werd ook door hem weer naar huis gestuurd. Wij zijn toen zelf naar de verloskamers gereden en hebben geëist dat er gekeken werd. Inderdaad weeën en twee centimeter ontsluiting, baarmoeder geheel geïnfecteerd en dus onze dochter ook. Ik ben met spoed overgebracht naar een ziekenhuis die dit aankon. Na drie dagen werd ze geboren, ze heeft een uur geleefd, maar omdat ik naar mijn instinct geluisterd heb konden we normaal afscheid van haar nemen.’

Patricia: ‘Mijn zoontje was een huilbaby en mijn gevoel zei heel sterk dat ik hem aan het vergiftigen was met de voeding die hij kreeg en zelfs mijn borstvoeding. Koemelkallergie werd uitgesloten en aangezien hij goed groeide werden we niet serieus genomen. 'Gelukkig' maakte de kinderfysiotherapeut van dichtbij mee hoe mijn kindje schreeuwde van de pijn. Zijn darmpjes waren verzuurd, en hij adviseerde de huisarts ons toch door te verwijzen. Toen werden we wel gehoord en kreeg mijn zoontje speciale voeding tegen lactose intolerantie. Binnen een week hadden we een rustig en tevreden kind. Ook had ik het gevoel dat er iets in zijn nekje niet goed zat. Dat bleek KISS-syndroom. Dus dat moederinstinct is echt sterk!’

Nicole: ‘Mijn drie maanden oude zoontje had vanuit het niets 39 graden koorts. Ik heb hem een zetpil gegeven en naar bed gedaan. Uiteindelijk toch de HAP gebeld en moest ik toch even langskomen. Maarja hij had een zetpil gehad dus de temperatuur was toen goed. Konden we weer naar huis. Een dag later weer naar de huisarts want hij had nog steeds 38,7 graden koorts. Ben ik doorgestuurd en na meerdere onderzoeken in het ziekenhuis kwam eruit dat hij hersenvliesontsteking had… Ben niet zo'n zeikerd met koorts, maar m'n gevoel zei dat er meer aan de hand was. Dat klopte dus!’

Frieke: ‘De belangrijkste was toch echt wel toen ik met 37 weken zwangerschap huilend bij de gynaecoloog zat omdat mijn gevoel zei dat het niet goed zat. Na een gesprek toch aangedrongen op een CTG-scan. Dezelfde middag is mijn zoon geboren door middel van een spoedkeizersnee. Hij had een probleem in de navelstreng en bloedde langzaam dood… Ik heb 1,5 week gesnikt op de couveuseafdeling. Overigens nu een heerlijke gezonde peuter van bijna drie.’

Monica: ‘Ik had al heel snel door dat ik zwanger was en bij vier weken en één dag had ik mijn eerste echo. Toen werd mij verteld dat het waarschijnlijk een zwangerschap was die tot twee weken gegroeid was en dat ik een miskraam zou krijgen, maar ik kon ook wel pillen krijgen om het op te wekken. Maar alles in mij voelde zwanger. Uiteindelijk gisteren aan mogen kondigen dat ik een nieuwe boef verwacht en uiteraard ben ik veranderd van verloskundige na de eerste afspraak…’

Annemarie: ‘Mijn zoontje heeft vanaf de geboorte ernstige eczeem. Ik bleef zeggen dat hij een allergie had, maar niemand wilde luisteren! Toen hij zes weken was kreeg hij al hormoonzalf... Uiteindelijk toen hij anderhalf en twee jaar was, getest en wat blijkt: drie allergieën! Nu we alles vermijden waar hij allergisch voor is, is zijn eczeem ook weg!’

Debbie: ‘Toen ik zwanger was van m’n zoon heb ik drie weken lang gezegd dat er iets niet goed was met hem (zijn hartslag was erg vlak). Volgens de artsen sliep hij. Totdat met 35 weken een controle-echo en CTG-scan toch uitwezen dat z’n hartslag zeer slecht was en hij dezelfde dag nog gehaald is.’

Sandra: ‘Mijn tweede dochter van vijf weken en kreeg ineens hoge koorts. Ik ben direct met haar naar de huisartsenpost gegaan die me wilde wegsturen (temperatuur was gezakt), maar ik stond erop dat ze gezien moest worden door een kinderarts. Als ik me weg had laten sturen dan had ik mijn dochter niet meer gehad… Want eenmaal op de Eerste Hulp en de 24 uur daarna heeft ze moeten vechten voor haar leven. Ik heb in de afgelopen vier jaar ontzettend op mijn (moeder)gevoel leren vertrouwen.’

Victoria: ‘Toen m’n zoon een paar maanden was, had hij zichzelf onder z'n dekentje weten te werken en was hij helemaal in paniek. Ik was alleen in de kamer aan het stofzuigen dus ik hoorde geen baby door de babyfoon. Toch kreeg ik een heel onrustig gevoel en werd ik een soort van naar boven gedreven. Daar vond ik hem helemaal in paniek. Gelukkig was het geen gevaarlijke situatie want hij stikte niet ofzo, maar hij was gewoon in paniek omdat-ie niets meer zag.’

Sharina: ‘Toen mijn zoon elf maanden oud was kreeg hij wat wij eerst dachten dat waterpokken waren. Uiteindelijk toch de huisarts gebeld omdat die plekjes steeds groter werden. De assistente zei dat we niet hoefden te komen. Die middag ben ik er toch naartoe gereden en onze huisarts heeft ons direct doorgestuurd naar de kinderarts. Daar moest-ie meteen blijven omdat-ie geen waterpokken had maar een infectie in zijn bloedbanen. Blij dat ik naar mijn gevoel geluisterd heb en niet naar die domme assistente.’

Lees HIER de vorige edities van 'Lezeressen vertellen'.

Vaker artikelen lezen op Babybytes? Like ons dan op Facebook en volg ons op Twitter!

Reageer op dit artikel

Reacties (5) Stuur bedankje


  • Tweedewonder03062017

    Bij 30.2 voelde ik de baby bijna tot niet meer. De dag erna toch maar de vk gebeld en ik mocht langs komen. Het hartje klopte gelukkig maar omdat ik hem bij a niet voelde toch maar doorgestuurd naar het ziekenhuis voor een ctg. Hij bleek idd te rusyig te zijn. Ze hebben een doppleronderzoek gedaan en hij bleek ernstige bloedarmoede te hebben. Met spoed met de ambu vanuit arnhem naar leiden gebracht. Dag erna een intra uteriene bloedtransfusie te hebben gehad. Dat ging een week goed. Tussendoor nog twee onderzoeken gehad en alles ginggoed met de kleine. Totdat ik met 31.3 weken weer geen leven voelde. We hadden die dag een afspraak staan in leiden. Snel de auto ingestapt en naar leiden gereden. Bleek hij weer bloed te lekken en het was nog erger dan de dag ervoor. Toen is onze zoon met spoed gehaald dmv een sectio.

    Als we een dag langer hadden gewacht (bij beide keren), was hij er ws niet meer geweest. Mijn moedergevoel is dus juist geweest.

  • GaRnaaltje25

    Hier was ik ervan overtuigd dat mn zoontje zn elleboogje uit de kom was. Huisarts gaaf aan dat t niet zo was, weigerde verder te helpen. Na flinke discussie 'mocht' ik na het weekend met hem naar t zkh om te checken (was een vrijdag). Ik moest hem maar met paracetamol in bed stoppen.

    Ik ben direct hierna naar t zkh gereden en net zolang stennis geschopt totdat ze mn zoontje wouden zien. Zn elleboogje was idd uit de kom, werdt gezet en 5mn later had ik weer een lachend ventje..

  • Nx3

    oh met mijn zoon riep ik al vanaf de geboorte dat zijn voeten niet goed stonden , was geen waar volgend het Cb en ook niet volgens de kinderarts, tot hij met 9 maand fysio kreeg omdat hij nog niet veel kon. het eerste wat ze zei toen ze binnen kwam was dat ze voetjes niet goed stonden. ik kon wel janken na 9 maand eindelijk iemand die het bevestigde. hij had spits voeten en moest toen een maand lang met 2 benen tot aan ze liezen in het gips om zijn achillespees te rekken. elke week moest het een stuk verder gerekt worden. was echt heel sneu voor hem.

    zo ook toen hij net geboren werd huilde hij veel en kwam niks aan, en spoog echt meters ver. volgens het Cb was dat heel normaal en niks om zorgen om te maken. ben toen naar de huisarts gegaan na een aantal weken en werd meteen naar het zh gestuurd om een echo van ze maag te laten maken, kind was al bijna compleet uitgedroogd omdat zijn maagklep niet open ging en er dus geen voeding in zijn maag kwam. ben het ziekenhuis toen niet meer uit gekomen met hem en toen na 3 dagen met een ambulance naar Rotterdam gebracht zodat hij daar geopereerd kon worden. was een dagelijkse operatie voor hun en was nog nooit fout gegaan helaas moet het bij Iemand een keer fout gaan en dat was bij mijn zoon. daardoor nog 2 langer in het ziekenhuis gelegen met hem.

    ik vertrouw echt heel.erg op mijn moeder gevoel want tot nu toe heeft het mij nooit in se steek gelaten. en vanaf toen liet ik mij ook door niemand meer afschepen met alles komt goed of er is niks. kind heeft se eerste 2 jaar bij 5 verschillende artsen gelopen in het ziekenhuis ik zat vaker in het zh dan thuis.

  • Tweedewonder03062017

    Bij 30.2 voelde ik de baby bijna tot niet meer. De dag erna toch maar de vk gebeld en ik mocht langs komen. Het hartje klopte gelukkig maar omdat ik hem bij a niet voelde toch maar doorgestuurd naar het ziekenhuis voor een ctg. Hij bleek idd te rusyig te zijn. Ze hebben een doppleronderzoek gedaan en hij bleek ernstige bloedarmoede te hebben. Met spoed met de ambu vanuit arnhem naar leiden gebracht. Dag erna een intra uteriene bloedtransfusie te hebben gehad. Dat ging een week goed. Tussendoor nog twee onderzoeken gehad en alles ginggoed met de kleine. Totdat ik met 31.3 weken weer geen leven voelde. We hadden die dag een afspraak staan in leiden. Snel de auto ingestapt en naar leiden gereden. Bleek hij weer bloed te lekken en het was nog erger dan de dag ervoor. Toen is onze zoon met spoed gehaald dmv een sectio.

    Als we een dag langer hadden gewacht (bij beide keren), was hij er ws niet meer geweest. Mijn moedergevoel is dus juist geweest.

  • gewoonmoeders

    1 dag na de uitgerekende datum van mijn jongste dochter begon ik me zorgen te maken.

    na mijn zorgen uitgesproken te hebben ben ik door verwezen naar de gynaecoloog. Daar kreeg ik een cg scan en een echo. ik weet nog goed dat ik tijdens de echo aan de gynaecoloog vroeg om te controle of de navelstreng niet om het hoofdje gewikkeld zat. maar volgens de gynaecoloog was dat niet het geval.

    eenmaal thuis heb ik mijn verloskundige gebeld om het na te bespreken. ik zij tegen haar dat ik het toch niet vertrouwde en dat ik het gevoel had dat de baby nu zo snel mogelijk geboren moest worden, omdat ik bang was dat ze anders zou overlijden.. de verloskundige wou graag weten waarom ik me zorgen maakte, maar daar had ik geen duidelijk antwoord op. de gehele zwangerschap lang had ik me geen zorgen gemaakt, maar nu zij gevoel dat ze er zo snel mogelijk uit moest.

    omdat de verloskundige me niet wou laten inleiden vroeg ik haar me dan in ieder geval te laten strippen. dit moest ze even overleggen maar als gauw belde ze me terug met het nieuws dat ik de volgende ochtend gestript zou worden.

    de volgende dag ging ik met de fiets op weg naar de verloskundige. het strippen verliep goed en al gauw fietsen ik weer naar huis. eenmaal thuis aangekomen begonnen de weeën in volle heftigheid. ik zij tegen mijn man dat hij maar gelijk de verloskundige moest laten komen. de verloskundige wilde eerst niet geloven dat ik al echt aan het bevallen was.. totdat ze mij op de achtergrond hoorde schreeuwen dat ik het hoofdje al voelde. en zij er dus met grote spoed aangereden kwam.

    de navelstreng was erg kort en zat 4x strak om het nekje van mijn kleine meisje gewikkeld. de verloskundige heeft deze los moeten knippen waarna mijn dochtertje levenloos werd geboren. maar goed zij dank heeft de verloskundige haar kunnen reanimeren! en heb ik nu een lekkere eigenwijze dreumes van 18 maanden rond lopen.

    soms voel wij mama's op onverklaarbare reden aan dat het niet goed gaat met onze kinderen. en dit is een gevoel waar je dan ook altijd naar moet luisteren. ik ben blij dat de verloskundige mijn moeders gevoel daarin serieus genoeg heeft genomen waardoor het leven van mijn kindje gered heeft kunnen worden.

    al met al heeft de totale bevalling 45 minuten geduurd.

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Populairste namen